veltt

Yine de içim geri çekilmiyor

Oysaki adını bile bilmiyorum

Sadece gözlerinde takılı kalıyorum

Bizi aynı cümlede bile buluşturmuyor hayat

Sanki bilerek eksik bırakılmışız

Sahi seviyor musun beni

Sevmiyorsan niye bakıyorsun deli gibi

Bir kelime at bana

içimde ne varsa düşsün ortaya

Durma öyle uzakta

Canım yanıyor yanlış anlama

Yanındaki kız mı engel sana

Onunla da anlaşabilirdik aslında

Yoruyor bizi bu bakışma

içimde bir şey düştü sessizce yere.

yanında bir yabancı, bembeyaz bir iz,

ben aynı hikayede yarım kalmış bir biz.

ellerinde çiçekler, sanki vedadan,

bir düş kalmış arada, uzak bir zamandan.

"okur musun? " dedim içimden usulca,

sesim bile kayboldu o kalabalıkta.

gözlerin başka bir yere dönmüş ağır.

benim içimde aynı eski sızı çağlar.

onun yanında dünya daha mı kolay?

benim payıma yine sessiz bir sonbahar.

bir not düştü kalbime, eğildim bakmaya.

kelimeler kaçtı benden, tutamadım daha.

belki "kal" yazıyordu, belki de "dönme",

ben yine her şeyi çevirdim içime.

sen başka bir hikayeye akmışsın belli,

ben aynı sayfada kalmışım belki.

bir cümle eksik kaldı dudaklarımda,

söylenmeyen her şey büyür zamanla.

ve şimdi uzaktan bakıyorum sana,

bir yabancı gibi karışmış zamana.

ben hala aynı yerden seviyorum seni,

her gün biraz daha daralıyor sanki.

duvarları düşüncelerle örülü.

ve ben orada sessizce oturuyorum.

bazen aynaya bakıyorum.

aynı yüz ama başka bir yabancı.

sanki ben değil de,

beni izleyen biri var içeride.

kimse bilmiyor,

gülüşümün arkasında kaç cümle sustuğunu.

ben de anlatamıyorum bazen,

çünkü kelimeler boğazımda düğüm.

açlık mı bu, yoksa kontrol mü?

adını koyamıyorum.

sadece içinde bir şey

hep eksik, hep fazla, heo yanlış.

dışarıda herkes normal yürürken,

ben kendi içimde yavaşlıyorum.

sanki dünya hızlı, ben geç kalmışım.

ya da ben çoktan ölmüşüm de,

kimse fark etmemiş.

en zor kısmı da bu.

kimse fark etmediği için,

ben de "iyiyim" demeye devam ediyorum.

içimde kırılan şeyleri,

görünmez cebime koyup.

gece olunca,

her şey daha da sesli.

kalbim bile fazla konuşuyor.

ben ise susmayı öğreniyorum,

en iyi bildiğim şey bu gibi.

ve yine de,

bir yerimde çok küçük bir şey,

"belki geçer" diyor.

ama ben o sesi bile

adını bilmiyorum,

belki de hiç öğrenemem.

ama garip bir tanışıklık var

omzunun düşüşünde,

kulaklığını takışında,

saçını kulağının arkasına atışında.

aynı yoldan geçiyoruz her gün,

aynı kaldırım taşları şahidimiz.

sen soldan yürüyorsun genelde,

ben biraz daha sağdan,

sanki aramızdaki mesafe

metreyle değil de

cesaretle ölçülüyor.

bazen göz göze geliyoruz,

kısa, telaşlı, yarım saniyelik.

ama o yarım saniye

bir günün en uzun anı oluyor.

belki beni hiç fark etmedin,

belki de ettin, bilmiyorum.

ama bir yabancıya

bu kadar tanıdık hissetmek

biraz komik, biraz da can yakıyor.

ve ben hâlâ

senden geriye kalan tek şeyle yaşıyorum:

aynı yol,

aynı saat,