Skins

“I feel old, but not very wise.” An Education (2009), dir. Lone Scherfig

Julia Yuriovna

Irina Munteanu

მე დილით გნახე, გაყინული საკუთარ მხრებს ეხუტებოდი და გული დამწყდა, ამდენი რომ დავაგვიანე, უნდა მცოდნოდა, უნდა მეგრძნო, მივმხვდარიყავი, შენ ხომ არ გავხარ, ჩემისთანა მარტოსულ გიჟებს, სიკვდილზეც რომ ცალმხრივად და ჩუმად ფიქრობენ.

მე დღეს შენ ლექსი დაგიწერე, ნამდვილი ლექსი, ნამდვილი სისხლით, ამ სისხლიან სინამდვილეზე, ყელში არა და, თვალებში მაქვს, ნერვებში, ძვლებში, მთელი ცხოვრება გაჩრილი და სიზმრებში ვეძებ, შვებას, ან რამე ამის მაგვარს, როცა დაღლილი ვწვები და ძილში სამწუხაროდ უფრო ვიღლები, როცა სიშიშვლე უფრო მიჭერს, ვიდრე გახდილი ტანსაცმელი, მე რომელიც მეცვა კვირების განმავლობაში, ან დღეების, ან ოცნებების, რომ რაც იცვლება, ყველაფერი იცლება უფრო ადამიანით. ღამეებიც გადის თენებით და ისევ ვეძებ ტკივილებზე რომ ვესაუბრო ვინმეს, ან რამეს, მე მორიგი დილა ხომ ამის და სხვა წვრილმანი ფსიქიკური აშილოლების გამო მჭირდება, კარს შიგნიდან მომიხურავენ და გზას ფხიზელი გავაგრძელებ გვერდით ლოთების, რომ აქ თუ გიჭირს, მეგობრები ვერ გიშველიან, ძმა უნდა გყავდეს, სულერთია ღვიძლის თუ ქუჩის, როცა სიმღერას რევოლვერის ხმა გირჩევნია, ოღონდ საკუთარ საფეთქელთან, ან უფრო გულში, გამაყუჩებელ აბებს ისევ სხვა მიეჩვიოს, რომ ყველაფერი რაც ყუჩდება დროებითია, შენ მხოლოდ უნდა გაუძლო და ღმერთს არ შეშჩივლო, სხვა დანარჩენი ნურაფერი მოგერიდება, როდესაც ვეძებ მე გარშემო რაიმე ნიშანს, ნიშანი ღმერთის სიახლოვის და არა იმის რომ ის არსებობს, სხვა მცდელობებს აქ არაუშავს, მაშინ სულს ხმა აქვს გაწყვეტილი გიტარის სიმის და მერე ვყვირი, მთელი ძალით, ან მთელი ტანით, ჩემისთანებს ხომ ბედი ხშირად დასცინის უფრო, ვიდრე უღიმის, ეუბნება დასწიონ ტონი, ჩემნაირებს კი არ სჩვევიათ რამე დაუთმონ. იმ პოეტებზე მეცინება, ლექსი რომ მაღალ საფეხურებზე აიყვანეს, თვითონ კი ისევ იმ ჭაობში და ნეხვში დგანან . მოდი თუ ძმა ხარ. მე იმას ვნატრობ ყელში დანა რომ გამოვისვა. რა ვქნა გაურბის სამწუხაროდ ყველა სიყვარულს, რომ სიძულვილი გულში უფრო სწრაფად გროვდება, ერთი ოთახი ჰყოფნით, მაგრამ მთელი სამყარო რომ მისცე ყველას ერთ საათში ევიწროვებათ. და ჩემი მკერი, მკვდარი გულის მორიგი უჯრა, და ჩემი თავი, მკვდარი ტვინის მორიგი თარო, მინდა სათქმელი ბალახებს და ყვავილებს ვუთხრა და საკუთარ თავს მძიმე ჯვარი გამოვუთალო. ოცდაერთის ვარ საუკუნეც ოცდამეერთე, ცოტაც და მალე ეპოქასაც გადავაბიჯებ, მაგრად რომ მღეჭავს მთელი ძალით და არ შევერგე, და ამ პლანეტას დავუტოვებ თავის ნაბიჭვრებს.

Tara in her childhood bathroom // LA, August 2015 - by Laurence Philomene

Leo Tage-Hansen