Bir Kuyruklu Yıldız Masalı..

İleri gitmek bazen yolu değiştirmek değil, eski kendini usulca geride bırakmaktır.

Bazen insanın kendine gelebilmesi için önce içindeki fırtınada kaybolması gerekir.

Sana telefonu unutturacak kadar iyi gelen şeylere daha çok zaman ayır.

Sonunda yalnızca cesaret edip değerlendirmediğimiz fırsatlardan, yaşamaktan korktuğumuz ilişkilerden ve almak için çok fazla beklediğimiz kararlardan pişmanlık duyuyoruz.

Olan biteni kontrol edemediğinde, kendine şu meydan okumayı yap: Olan bitene verdiğin tepkiyi kontrol et. Asıl gücün orada!

Sırf sevdiğin için birinin sana kötü davranmasına izin verme.

Gençliğinin en parlak dönemindesin ama omuzlarında sanki yılların ağırlığı var.

Cuma ile pazartesi arasındaki o kısacık koridora biraz daha gün ışığı lazım; haftasonu nefes almadan geçiyor.

Bu kadar yolu sadece bu kadar ileri gelmek için gelmedim, gelmedin.

Kimse kendini kaybetmeye değmez.

Büyümeni gerektiren, sorunlarını unutmanı sağlayan, elini tutan, öpmeyi seven, sanatı takdir eden ve sana tapan biriyle ol.

İyi insanlar olun, çünkü kimse kendisine boktan davranan insanları sevmez.

Hiçbir şeyin son kez olduğunu asla düşünmezsin – daha fazlası olacağını sanırsın. Sonsuza kadar vaktin olduğunu zannedersin, ama yoktur.

En iyi insanlar, bulutları gördüğünüzde güneşi görmenize yardımcı olan, size inanan ve değerinizi görmenize yardımcı olan insanlardır. Böylece değerli olduğunuza inanmaya başlarsınız.

Ölemeyecek kadar yaralı, ağlayamayacak kadar yorgunum…

Sen insanlar kırılmasın, üzülmesin, incinmesin diye üzerlerine titrersin ama onlar seni en hassas olduğun zaman en hassas olduğun yerden kırarlar. Hatta kırmakla kalmaz parçalarlar. Onlar için yaptıklarını, sustuklarını düşünmezler. Bencildirler. Ama sen yine de susarsın. İçin acır, kalbin kanar ama susarsın. Kalplerini kırmaya yanaşmazsın.

Düne dönmenin bir faydası yok, çünkü o zaman farklı bir insandım.