Χουρου

Κάπου βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια

(και κάπου ξεμένω από λέξεις και σύμβολα)

Μάλλον όχι,

Βαρέθηκα να ζω τα ίδια και τα ίδια

Σαν να είμαι ερωτευμένος με την ζωή μου:

Αλλάζει ο χώρος , ο χρόνος , τα πρόσωπα

και αυτή εκεί, ίδια και απαράλλαχτη

Όχι, αποκλείεται.

Βρωμάει σύνδρομο Στοκχόλμης.

.

Μα πώς να γίνει ;

Όταν οι ίδιοι φόβοι σε κυνηγούν από την προεφηβεία,

όταν καταλήγεις συνεχώς στις ίδιες καταστάσεις.

Πώς να ξεφύγεις από τις επαναλήψεις όταν όλη σου η ζωή είναι μια τεράστια επανάληψη ;

.

Θα πούμε πάλι τα ίδια.

“Να σκεφτόμαστε θετικά , όλα στο χέρι σου είναι , από αύριο αλλάζω”

Φιλελέ μαλακίες επιπέδου πρωινάδικου.

Έχει σταματήσει να είναι τραγικό και προσεγγίζει το αστείο.

Δεν ξέρω αν με παίρνω περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά από όσο πρέπει,

Ξέρω μόνο ότι δυσκολεύομαι όλο και πιο πολύ να κρυφτώ από τον καθρέφτη.

Με έχει πειράξει ο εγκλεισμός και η απομάκρυνση από εσένα.

Κυρίως γιατί αναγκάζομαι να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου,

και πως να το κάνουμε ;

Δεν είμαι και η πιο ευχάριστη παρέα .

.

.

.

//Δεν ξέρω τελικά τι με τρομάζει περισσότερο:

Το αύριο που διαφαίνεται ίδιο με το χθες

Χρόνια πολλά. Κι ας κάνουμε πως δε γνωριζόμαστε πλέον. Μου λείπεις αν και δε σε είχα ποτέ. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Χρόνια πολλά λοιπόν, κι ας μην είμαι εκεί να σε βλέπω να σβήνεις τα κεράκια και να χαμογελώ γιατί απλά θα βρισκόμουν δίπλα σου. Δυο ώρες δρόμος από εδώ, μπορεί και κάτι παραπάνω. Αυτο μάλλον είναι το μήνυμα που δε θα σου στείλω ποτέ επειδή είμαι δειλή. Χαρούμενα 19 μπλε μου, ήσουν, μα γιατί βάζω παρελθοντικό χρόνο; Είσαι καλύτερα, εκείνος που με έκανε να νιώσω, να γράψω τόσα και να συνεχίζω να γράφω. Ελπίζω σήμερα να περιτριγυρίζεσαι με άτομα που σ'αγαπούν και αγαπάς. Εγώ όμως πρέπει  να σε ξεπεράσω. Χρόνια πολλά ψυχή μου.

ΥΓ Θα αφήσω πίσω τα πάντα, και θα συνεχίσω. Καλά να περνάς.

Δεν με έχετε συνηθίσει στα χαρούμενα μου,έτσι;