ατάκτως_καμπυλωμένα

                           και ύστερα σκέφτομαι                            πως στις παιδικές χαρές                            δεν υπάρχουν έμφυλα παιχνίδια

το σεξ μαζί της ήταν σίγουρα  η παιδική χαρά μου

προσεύχομαι για το σώμα σου το σώμα σου, πάντα, με κάνει να νιώθω αδύναμη ξανά να με κρατήσεις απ΄το χέρι προσεύχομαι γα το σώμα σου χιλιόμετρα μακριά  παλεύεις για ζωή και όλο σου έλεγα δίνε λίγο χρόνο στο χρόνο που καταναλώνεις μην καταπίνεις την ζωή  άσε λίγη για μετά δεν ξέρεις, πότε τι γίνεται, αύριο και μέχρι χθες κοντά δέκα χρόνια μονάχα ήξερα πως δεν θα σταματήσω κρυφά να σε συναντώ και πέρυσι  τέτοιες μέρες τα σώματάς μας λατρεύονταν και κάνεις μας δεν θα πίστευε  πως φέτος τέτοιες μέρες για το σώμα σου θα προσεύχομαι -σε ποιον θεό  σε ποιο θεό να εξομολογηθώ  τα παιδιά που δεν κάναμε κάθε φόρα που λέγαμε η μία στον άλλον τελευταία φορά -

κοιτά που τώρα,  πρώτη φορά, μόνη μου μαφήνεις και συ μόνος παλεύεις το τέλος να μην έρθεις και κάπου μέσα μου χαμηλά στη κοιλία μου στον λοβό του αυτιού  κάτω από το στήθος  πιστεύω -το σώμα σου,όχι- αλλά εσύ ακούς  τις προσευχές μου.

“κυρίες και κύριοι” είπε, ο λοχαγός χαμηλόφωνα, αργά, κουρασμένα, “έχετε πέντε λεπτά στη διάθεση σας για να αποσυρθείτε”.

μπαμπά αν δεν είχες πεθάνει δεν θα έκανα πατέρα κανένα μεξικάνο θα σου τηλεφωνούσα για τον νεροχύτη και δεν θα με έπιανα τα κλάμματα για σφαγές που προηγούμενου αιώνα θα ήταν όλα σαν την εντεκάτη σεπτεμβρίου γύρισες σπίτι και έκλαιγα μπροστά στην τηλεόραση σε ρώτησα αν είναι αλήθεια πως,πια, δεν θα έχουμε φαΐ με αγκάλιασες κι είπες τα αντίποινα να φοβάμαι και πως τα κολοκυθάκια που φύτεψα έχουν μεγαλώσει εκείνα πρόλαβαν εγώ κοντεύω τα τριάντα ας γέλαγα όταν έλεγες δεν θα είμαι εδώ για πάντα είχες δίκιο τα αντίποινα μας κάνουν πάντα δειλούς όλο τον χειμώνα, μπαμπά μάζευα τις σημειώσεις να σου γράψω ένα ποίημα να μας αξίζει ήταν πραγματικά πολύ ωραίο μέχρι που το λάπτοπ κλάπηκε και ποίημα χάθηκε και είχες, πάντα, δίκιο όταν έλεγες να ψάχνω την ιστορία που γράφουν οι χαμένοι

1. στη σεζόν δεν με ενοχλούσε η κούραση, η απόσταση από τον λόφο με θεά τα δυτικά μου έλειπε και όποτε γύρναγα περνούσα δύο νύχτες και δύο μέρες με μπύρες ζεσταμένες στα κάγκελα

2. δεν είναι χρηστικό, πάντοτε εκεί κατέφευγα - τις τελευταίες μέρες όλο και συχνότερα

3. ήλιος και λαϊκή: τα σκαλοπάτια γεμάτα- δυάδες ακουμπούν τους ώμους, οι υπόλοιποι σε απόσταση και απορώ να όλες έχουμε διαλέξει την άνθρωπο που θα κρατήσουμε σωματική επαφή

4. συμβαίνει πάντα το ίδιο: κάποιος φωνάζει πως έρχονται μπάτσοι, ο κόσμος αποχωρεί - εσείς έχετε τον σκύλο μην φοβάστε - και οι μπάτσοι δεν έρχονται πότε

η πόλη σε ιατρική απομόνωση και γω κάθε απόγευμα γυρνώντας από τη δουλειά βλέπω γωνία μεθώνης και μαυρομιχάλη δυο κυρίες να ταΐζουν τις αδέσποτες γάτες και στη χαριλάου έναν άστεγο χρήστη να πουλάει ζευγάρια ιατρικά γάντια από ένα βρώμικο κουτί

δεν καταλαβαίνω τον ξαφνικό φόβο για τον θάνατο ούτως ή άλλως ήμουν πάντα φθαρτή

μπορούν να με πυροβολήσουν να με βιάσουν μπορούν ακόμα και να με κάψουν ζωντανή μπορούν να με λιντσάρουν και να με πετροβολήσουν μπορούν να με σπάσουν στο ξύλο στη μέση του δρόμου χωρίς κανένας να ασχοληθεί με τη φθαρτότητα του σώματός μου

εκτός και αν κάποιες πάρουν το νεκρό μου σώμα από τα χέρια του ιατροδικαστή και το σηκώσουν στους ώμους τους

πάρουν το νεκρό μου σώμα και το κάνουν πλακάτ και το κάνουν πανό σύνθημα και στένσιλ και βάλουν το όνομά μου δίπλα στα υπόλοιπα φθαρτά ονόματα της ιστορίας