"Rozmawiałam kiedyś z babcią, mówiłam jej o tym, że miłość rani. A ona powiedziała mi:Wiesz, w moich czasach, kiedy mężczyzna zakochał się w kobiecie, zawsze ją szanował. Pewnego dnia byłam na targu, twój dziadek i ja właśnie się poznaliśmy i chodziliśmy trzymając się za ręce. Przy każdym stoisku coś mnie zaskoczyło, bransoletki, kolczyki, kolory, wszystko było piękne, ale w tamtych czasach brakowało pieniędzy i nie mogłam sobie pozwolić na nic. Kiedy odwiózł mnie do domu, pożegnał mnie pocałunkiem, z obietnicą, że spotkamy się znowu. I zrobił to, zawsze to robił, nadal to robi i minęło 50 lat. Następnego ranka w pobliżu mojego łóżka znalazłam małą kopertę, w środku były piękne kolczyki, takie jak te, które chciałam kupić, ale nie mogłam sobie pozwolić. Były najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek otrzymałam, przeczytałam karteczkę, która mówiła: "Te kolczyki nie są znakiem mojej miłości, ale uśmiech, który będziesz miała, kiedy je założysz, tak, to będzie znak mojej miłości". Prawdopodobnie teraz taki człowiek byłby uważany za idiotycznego. Ale, żeby uczynić kobietę szczęśliwą, trzeba niewiele, po prostu kochaj ją każdego dnia, szanuj, bez zdrad, bez kłamstw, nie zostawiaj jej samej. Wiem, że może ci się wydaje, że taki człowiek nie istnieje, ale jestem pewna, że gdzieś czeka na Ciebie. Ponieważ miłość nigdy nie jest łzami, smutkiem, strachem, niepewnością, samotnością, nigdy. Miłość jest miłością, a jeśli istnieje, nigdy nie przestaje świecić. Nie zadowalaj się bylejakością, miej odwagę i czekaj na prawdziwe szczęście..."
-Sześćdziesiąt Sekund
