imyicel

Habang gumagawa siya ng talata, bumubuhos ang emosyong  ikinahon niya nang ilang araw. Kasabay ng pagbuhos ng ulan, tumutulo ang luhang kaytagal na pinigilan. Masakit. Sobrang masakit pa rin pala.

Mahirap talaga mag-isa tuwing umuulan. Maraming alaalang nagpupumilit pumasok sa utak niya kahit matagal nya nang iginapos sa kawalan. Nakatakas, nakapasok, nagdiwang. Habang siya, natulala, hindi handa. Talo  na naman.

Sa mga araw na nagdaan, maraming beses syang nakipaglaban at hanggang ngayon, pilit na nakikipagbuno sa mga kaaway. Kaaway na alala. Naghanda siya. Nagdasal. Nangako sa sarili. Pero may pilit na bumubuwag sa pundasyong kaytagal niyang pinagplanuhan, kaytagal pinag-isipan. Ang akala niyang tapos na, bigla-biglang aatake nang walang pasubali. 

Ayaw mo na magtravel kase gusto mo na lang alagan si tatay. pero gusto mo ring makita si “sya”. Hindi pala ako selfish. Hindi pala ako sensitive. Totoo pala.

Ito yong araw na sobrang saya ko. Yong araw ng unang yakap. Yong araw na nagdesisyon tayong lumevel up. Ang saya. ang saya saya ko non dahil don ko narealize na mahal nga kita. Hindi pala tayo magkaibigan lang. Hindi pala. Masaya. Sobrang saya. Ikaw din pala may feelings na. Ito yong araw na nagdesisyon akong subukan pagkatapos ng mahabang panahon kase sabi ko ikaw naman yon. Ikaw pala yon. Ikaw pala yong God’s best ko. Pinagdasal kita sa Panginoon.

Pero ito na yong araw na pinagsisisihan mo. Ilang beses mong sinabing sana hindi ka nagmadali para hindi mo ako nasasaktan ng ganito. Ang lungkot. sobrang lungkot. Sa tuwing dumadating ang araw na ito, hindi ko mapigilang lumuha. Andaming sayang. Sayang ang pagmamahal. Sayang ang pagkakaibigan. Andami nang nabago. Pinili mong bumitaw. Pinili mong patayin ang pagmamahal.

Hindi ko pinilit na ako ang piliin mo, na ako’y ipaglaban mo. Pero masakit saken na binitawan mo ako. Masakit na marinig na pinapatay mo ang feelings mo. Sabi mo ayaw mo akong mawala. Na pinili mo ang pinili mo para magkita pa rin tayo kahit hanggang kaibigan lang. Pero lumalayo ka at naghanap ng ibang masasandalan. 

Ayaw mo akong masaktan. Naiintindihan ko yon. Pero may sasakit pa ba sa nararamdaman ko ngayon? Hindi ko pinagsisihan ang araw ng sinimulan nating maging higit pa sa kaibigan. Kaya napakasakit marinig nang sinabi mong sana hindi na lang. Siguro nga hindi ganon kalalim yong pagmamahal mo. Hindi rin kita masisisi na di ako ang piliin mo dahil pamilya mo ang kalaban ko. Nakakalungkot lang dahil hindi ako nabigyan ng pagkakataon na magpakilala. 

Malungkot. Sobrang lungkot na parang natapon lang lahat. Kahit gustuhin kong maging maayos, kahit gustuhin kong bumalik, hindi pwede. Paano nga ba ako babalik kung hindi naman ako ang umalis. 

Welcome to my #randomthoughts

While listening to Yeng’s musics, yong bagong album nya na pamatay sa lungkot, isinusulat ko ngayon ang mga bagay bagay na bigla bigla na lang pumapasok sa isip ko. Ganito ata talaga pag nasa sitwasyon na ganito (ang vague). Basta malungkot.... Ito na.. simulan na natin. Pinapaalala ko lang, random thoughts ito.. Sorry na kung walang context o walang koneksyon ang iba o lahat na...

1. ang hirap pala talagang magdecide lalo na kung hindi mo gusto. 

2. Ang hirap pa rin bumitaw kahit alam mong ikaw na lang ang humahawak.

3. Kahit pinalaya mo na, pag may nakita kang kasama o kausap o bagong kaibigan, sampal pa rin sayo.

4. Minsan gigising ka at sasabihin mong tama lang ang nangyari, pero madalas babangon kang  umiiyak dahil maiisip mong gusto mo pa ring subukang bumalik kahit ilang beses ka na nareject.

5. Gusto mo syang sumaya pero gusto mong kasama ka sa kasiyahan nya kahit di na pwede. Sakit kaya iyak na lang.

6. Maggogoal ka tuwing umaga na dapat di ka na malulungkot pero wala pang lunch time, tumutulo na luha mo. Achievement na kung after 5pm ka na iiyak. 

Pasok Moira...

Nagbalik,

Nagbackread,

Sumaya. 

Kumusta? 

Para kang ex ko na nakalimutan ko na simula nang nakamove on ako. Grabe. Nakakatawa talaga magbasa ng sariling mong mga sulat. Tatawanan mo ang sarili mo dahil sa dami ng drama sa buhay. Sa dami ng mga ngayon ay tinatawag nang “kawirduhan”. Tama talaga ang sinasabi ng iba:  na may tamang panahon para sa lahat. Maiintindihan mo lang ang isang bagay sa tamang panahon. 

Isang pagbabalik-tanaw ang ginawa ko kanina na sobra kong naenjoy. May mga bagay na hindi ko na matandaan, Ginawa ko pala yon? Sinabi ko pala yon? Naramdaman ko pala yon? Sino ang tinutukoy ko don? Andami ko ring mga naging tanong pero karamihan, tinawanan ko nang maalala ko.