elif eylul

Sevgili günlük, bugün farkettim ki yanılmışım. Kendimi kandırabilirmişim, hatta belki aklımı bile. Ama kalbimi kandıramazmışım. İsmini her işittiğimde, gördüğümde veya duyduğumda oluşan kalp çarpıntım demek oluyor ki geçmiş, geçmemiş.

"geride bırakılan aşkla ne oluyor biliyor musun iki sevgili koptuğunda her şey nasıl hüzne bürünüyor her şey yitip gitmeden bitiyor mu tüm hisler yoksa yaşıyorlar mı bir yerde dönmemizi bekleyerek hangimizin canı daha çok yandı milyonlarca parçaya bölündüm ben ve onlar da bir milyon kez daha parçalandı toza dönene kadar hiçe dönüşen benden geriye sessizlik kaldı söyle sevgilim keder içinde olmak nasıldı sızlattı mı sabahlar"

Bazen kavuşmazsın ama unutamazsın da. Vazgeçmezsin ama artık çabalamazsın da.

"bazı geceler, bir anda çıkıp gelsen ne yapardım diye hayal ediyorum. şu saniye odaya girsen, bugüne dek yaptığın bütün kötülükleri nasıl da en yakın camdan atardım, sevgim yeniden kabarırdı. birileri açıklasın nasıl oluyor da gittiğinde bile gitmiyor aşk. nasıl oluyor da senden vazgeçeli çok olsa bile böyle çaresizce sana çıkıyor yolum."

kim bilir kaç kaldırım, çıkmaz sokaklar ve duvarlar şahit olmuştur akıttığım her bir gözyaşına

"Ve Marmara Deniz'i, hiçbir zaman Ege Denizi'nin hırçın dalgalarını âşkı ile dindiremeyecek... Çünkü Ege Deniz'i kapatmıştı kendini her şeye, tüm sakinliklere ve bütün güzelliklere. Onun yerine kendi hırçın dalgalarında en dibe batıp, savrulmayı seçti. Ve ona çoktan kapılmış olan Marmara Denizi'de onunla beraber en dibe savruldu. Ve Marmara Deniz'i en sonunda Ege Denizi'nin hiçliğinde kayboldu..."

"Seni sahip olduğu en güzel şey olarak gören bir kalbi kırma."

Gökyüzüne bakmayanların kalbi, daha çabuk kirlenir.