you save everyone, but who saves you?

Nie odbiera.

Jest dostępny.

Pisze.

Nie wyświetla.

Zero kontaktu.

Godzina.

Znów dzwonię.

Odbiera, że zadzwoni później bo jest z kolegą.

Ok.

Pa.

Kilka godzin wcześniej w rozmowie: "Kochanie.. Pamiętaj że jestem, że możesz mi powiedzieć wszystko".

I teraz to "Kochanie" potrzebuje rozmowy, ale jej nie dostaje, bo na horyzoncie jest on: kolega.

"Kochanie" by zrozumiało i się nie martwiło gdyby ktoś napisał, że wychodzi.

Że wroci około 23 i wtedy zadzwoni.

"Kochanie" by czekało, ale przynajmniej w świadomości co się dzieje.

"Kochanie" prosilo już nie raz (choć nie lubi się powtarzać) żeby takie informacyjne wiadomości istniały, funkcjonowały i były używane.

Raz na jakiś czas informacja:

jest dobrze, bawię się, rozmawiam, żyje, odezwę się później...

I rzeczywiście...

Funkcjonowalo.

Jak zwykle do czasu.

Znów punkt wyjścia.

Znów się nie odezwę.

Takie "martw się, mam to w dupie".

Ok.

Tylko nie zdziw się, że ja też w pewnym momencie odpuszczę.

Bo nie będzie chciało mi się zabiegać. Czekać bezsilnie i w niewiedzy.

W końcu każdy chce wiedzieć czy ma na coś czekać czy nie.