Ilusyonadong Cerebrum

          Last thursday, gawa ng biglaang paramdam ni tropang katangahan, naipit ako sa isang bwiset na component sa loob ng printer na nire-repair ko. Grabe wala man lang babala. Late ko na nalaman na nangangagat pala siya. Pinadugo niyang mabuti yung daliri ko bago pakawalan. Pagtingin ko,medyo nahiya ako kasi nakatingin rin pala sya sakin. Shet Kadiri!! parang mata!! Medyo na-curious pa nga ko’t parang gustong buksan dahil mukhang may matutuklasan akong isang mundo’t isang posibilidad na sikreto ng kasugatan. Buti nalang at natauhan ako nang maramdaman kong ang sakit pala kaya hinugasan ko na saka pumunta sa guard para humingi ng gasa. At pati si manong nadiri. Tumitibok tibok pa kasi. Haha eew.

          Pagbalik ko sa office, pinatambay muna ‘ko ni boss, mukha raw kasing malalim yung sugat ko. At as usual, dahil natengga’t walang ginagawa, nagka labasan nanaman ng hinanakit ang mga brain cells ko at napagpasyahang mag senti mode. Kainis! Kesyo may mga nalulungkot dahil naiisip na ang pagkakaroon ko ng sugat sa hintuturo ay pwedeng maging dahilan ng pagbabago ng daily routine ko. Maitutulad daw sa isang tao na nakasanayan mo nang nandyan pero bigla nalang nawala. Sa sakit na nararamdaman pag minsang nasasagi si forefinger, ay tulad ng sakit sa minsang pagsagi ng taong yun sa isip ko. Pati na rin ang sakit isipin na parang kulang na ko ngayong wala si forefing lalo na sa paggawa ng mga bagay na minsa’y sya ang Bida. Sa pagpi-piano, sa paggigitara, sa pagsundot ng kung anumang masusundot, at pati na rin sa pagja jargon. Tulad din ng kakulangang naramdaman  nung biglaang nawala si —— nung mga panahong halos sa kanya ko nalang inasa ang panghuhugutan ng tuwa at saya ko. In short, beedung beeduh na sya sakin. 

          Di kalaunan, napagod din ang mga kupal sa pag eemote. At sa dinami dami ng mga mala electrons kong braincells ay may isang lumitaw na mas pabida sa lahat ng mga pabida. Sugo raw sya ni kalokohang Pag-asa... Eto na sya at nagsimula nang magdadadakdak. Sinubukang linawin ang lahat sa malabong paliwanag. Sa paggaling ng sugat ko sa gamot na oras at panahon, gayundin ang pagkawala ng sakit na iniwan ng taong umalis. Pero palaging may dalawang posibilidad na magiging dahilan ng pagkakatanggal ng sakit na yon; ang bumalik siya at ipagpatuloy ang pagiging parte nya sa libro ko, o ang makasanayan kong wala na talagang “siya” sa buhay ko at magpatuloy ako.

         Sa ngayon, wala namang ibang inaasahang lalabas sa akin kundi ang salitang “Bahala na”. Kaya patuloy na magiging kanina ang bawat ngayon, at maging ngayon ang bawat sasalubunging mamaya. Tao lang. Mabubuhay sa kasalukuyan. Ngingiti. Tatawa. Magmamahal. At walang takot na sasaluhin ang mga paparating na parang hindi natuto. Hay. Sarap mabuhay :D

 Pero NAKNAMPAKER DE PUTSPA!! Saket pa rin ng sugat ko >__<</p>

          Noong apat na taon pa lamang nang magsimulang lumitaw ang kamuwangan ko, pinaniwalaan kong ang mundo ay nahahati sa dalawa: ang mundo kung saan ang mga tao ay nagsasalita ng ingles at ang mundo kung saan tagalog naman ang ginagamit. Napulot ko ata ito sa panonood ng TV dahil hindi pa naman ako pala-galang’ bata noon. Nakakatawa pero nadala ko ang paniniwalang ito hanggang makilala ko ang mundo sa labas at matutong makibagay sa ibang mga musmos. Minsang akong  sumali sa larong bata kung saan kailangan ang pagtakbo, na hindi nakasanayan ng isang batang lampang kagaya ko kaya ako ay nadapa at nasugatan. At doon naman, naniwala akong ang mundo ay nahahati pa rin sa dalawa, ngunit iba na: ang mga taong tatawanan ka at ang mga taong tutulong sayo kapag nadapa ka sa lupa. Dinala ko rin ang ideyang ito hanggang sa pagpasok ko sa paaralan. Sa lugar na yon, naniwala akong ang mundo ay nahahati parin sa dalawa, ngunit nag-iba na ulit: ang mababait na tao at ang hindi. Nalaman ko ito nang minsay ninakawan ako ng baon ng isa kong kaklase.

          Ngayon, hindi ko na alam kung sa ilang bahagi nahahati ang mundo. Pira-piraso, sigurado ako dyan. Napakaraming pira-pirasong bahagi. Magulo. Minsan tahimik. Minsan hindi. Parang hindi napapagod ang mga tao. May mga nagmamadali. May nakatambay. May ilang nalilito. May mga naghihintay. May bigat na bigat sa pasanin. Meron namang parang walang mga problema.  At habang nadadagdagan ang araw na inilalagi ko sa mundo, tuloy-tuloy rin ang pagdami ng ideya ko kung sa ilang bahagi nahahati ito. Di ko na rin alintana ang pagkabuhol-buhol nito.

          Kamakailan nga lang, nadagdagan nanaman ito: ang mga taong totoo at ang mga hindi. Nakakainis lang isipin na kadalasan, tinutularan nito ang principle ng electromagnetism (Unlike:attract;Like:repel). Naramdaman ko ito kailan lang nang minsang maging totoo ako sa taong akala ko ay totoo rin sa akin. Simula palang ay sinamahan ko na siya, nandyan na't makibitbit ako sa mga problema niya at makisimpatya sa tuwing nalulungkot siya. Pero di ko inaasahang sa huli, siya rin pala ang mananakit sa akin. Hayy.

          Nakakalungkot ang mga nangyari. Pero ayslang. Naiintindihan ko nang ganun nga ata talaga ang roll ng mga desisyon ko. Nakakamanghang di ako binibigo ng sarili ko dahil kadalasang pito sa bawat sampung pinlano ko ang nangyayari kaso nakakatawang isipin na lima sa pitong yun ay di ko talaga gusto. Gago eh. Well, after all of those shitty things happened, magpapatuloy pa rin ako. Ako ay mananatiling ako. Oo't madadagdagan ang pagkakapira-piraso at buhol-buhol sa pinaniniwalaan kong pagkakahati ng mundong ginagalawan ko, pero hindi pa rin titigil ang pag ikot nito.

sorry.

Oras ang pinakamalakas magpachix na bagay sa mundo. Hindi mapakiusapan. Hindi lumilingon. At mas lalong hindi hihinto para lang sayo. Kaya kahit anong paghahabol at pagmamakaawa ang gawin mo, balewala, dahil hindi sya marunong magparaya. Hay… So pano ka na nyan? Anplano mo? Oo sige ganun. Tanggapin mo nalang ang mga pagkakamali mo. Ang mga desisyong ginusto mo kahit alam mong pagsisisihan mo. Bogaloids ka eh!! Alam mo nang cheater si tadhana, nakipaglaro ka pa. Yan… Anyayare tuloy sayo ngayon. Pinuputakte ng electrons ang pag-iisip at pagkatao mo. Nakakapanghina. Nakakapanlambot. Pero sa huli, ang mga bagay parin na sinisisi mo ang makakatulong sayo. Oras at tadhana.

Kahit gaano pa kasakit ang nararamdaman sa kasalukuyan, lalaon din yan. Lahat naman ng bagay pinuproseso lang, problema mo nalang kung patatagalin mo pa. Pero syempre kapag tapos ka na dyan, may bagong simula. Siguro naman may mga natutunan ka. Kaya mo na yan. Uhm..teka. Bago matapos ang kabalbalang ‘to, may tanong ako sayo. Paano mo nasabing mali ang mga naging desisyon mo? Dahil ba hindi ka naging masaya? O baka naman hinahanap mo lang ang kakulangan? Tsk!! Yan tayo eh. Bahala ka na nga dyan! By the way. Inosente sina Oras at Tadhana. Kunwari lang talaga di ikaw may kasalanan sa mga nangyari. Hahaha >;D

  Ayon sa science, halos 4.5 billion years na ang Earth. Pero napag-isip-isip ko, “paano?”. Uso na ba ang kalendaryo at NSO noon? At may mga archeologist bang nakahanap  ng birth certificate ng Earth kaya nila nalaman ang tunay na edad nito? Aww.. Pero kung religion naman ang tatanungin, ibat-iba ang petsa at tanda ng Earth, iba-iba rin ang lumikha. Kaya lalong magulo.

  Siyentipikal o Biblikal, maaari kang gumitna pero palaging may isang higit na papanigan, hindi kayang husgahan dahil kapwa may batayan at sapat na napatunayan.  Sa siyentipikal, nasasagot ang ilang misteryo ng mundo, nakalalamang sa pagpapaliwanag tungkol sa mga bagay na makabuluhan. Isang halimbawa ang Natural Selection sa Origin of Species ni Charles, hindi maikakailang pasado sa paniniwala kung ibabase sa pagiging riyalistiko. Gayundin naman ang biblikal. Makapangyarihan dahil sa patuloy na nagiging makatotohanang mga propesiya na nakatala sa bibliya,  higit na nakalalamang naman pagdating sa pag-unawa sa konsepto ng mabuti at masama. Sa religion may ideyang gawa daw tayo sa putik, samantalang sa science naman ay bacteria daw ang mga ninuno natin.

 Kaya hanggang ngayon, nalilito tayo kung ano nga ba talaga ang paniniwalaan natin. Maaari nating sabihing biblikal ang sa’tin, ang tanong, sa lahat ba ng aspeto? diba’t hindi? Hindi natin napapansin pero tayo rin ang minsang bumabali sa sinasabi nating pinapaniwalaan natin. Pero okay lang, wala namang masama sa pagiging neutral (Religiousciential). Pwede mong  isipin na ang dakilang lumikha ay isang magaling na scientist sa mundo nila at prototype niya ang Earth kasama na tayo. Maaari ding isipin na siya ay isang magaling na programmer sa mundo nila, na ang mundong ginagalawan natin ay isang laro at tayo ay mga players na may misyong maging mabuti para makapasa sa stage 1 at makarating sa stage 2 na tinatawag nating langit. Mas okay nang ganyan, kaysa naman maging hater o tagahanap ng butas at pagkakamali ng isa sa mga nabanggit (Science/Religion).

  Walang imposible. Lalo’t wala pang nakakaalam ng katotohanan dahil sa huli pa mapapatunayan kung sino ang tama at kung sino ang mali. Basta sa ngayon, mas mabuting maunawaan nalang muna ng lahat ang kahulugan at konsepto ng mabuti at masama pati na rin ang bawat dapat at di dapat na kalakip nito. Idagdag na ang tunay na layunin bilang pagiging isang may buhay.

  Kaya para sa mga walang paki man o may kinalaman. Anuman ang pinaniniwalaan at samut-saring pinaglalaban. Walang dapat pagtalunan, respeto lang sa isat-isa ang kailangan.

Matapos ang limang oras na pakikipaglaban sa antok dahil sa mga professor kong nasobrahan sa kakayahang maghele sa mga estudyante, sa wakas, break time na. 12nn. At katulad ng mga tipikal na pangyayari sa araw-araw ko, eto ako, habang papunta sa karinderya sa labas ng school ay nakikibaka sa galit na bathala ng mahabaging tirik na araw. Nang makaraos at matapos nang kumain inihanda na ang sarili sa bagong dilemmang kakaharapin. Ang mga urduja guards. Sila ang mga specie sa loob ng campus na pinakakinaiinisan ng mga estudyate. Bakit? maraming dahilan. In short, PAKINGSHET sila,

Nang papasok na ako sa gate, eto na ang isa, nakaabang. Binuksan ko ang bag ko at inilapit sa mukha nya nang higit sa nararapat bilang pang-aasar. Pero nang makalagpas ako, baliktad ang nangyari, ako ang naasar. Si manong urduja no look na tinusok lang pala ang bag ko. Pakerr diba. Watta sekyuriti. Pero sa kabilang banda, naisip kong non - sense din pala kung ichecheck nilang mabuti ang mga laman ng bag ko. Kung yung mga nakamamatay na bagay lang naman ang dahilan ng pambubusisi nila sa bag ng may bag, magmumukha lang silang tanga. Una sa lahat, kung may intensyong pumatay ang isang tao, may baril at kutsilyo man o wala, magagawa nya ang gusto nya. Pwede namang gamitin ang gunting, stapler at kung anu ano pang school supplies para paduguin ang tsismosang bunganga ng kaaway. Sa mga matang nagtataray naman ng kaalitan, maaaring gamitin ang ballpen, kutsara, at kahit mismo sariling kamay. Haysss.... (kaya sige napapatawad  ko na sya sa simpleng pagtusok lang sa bag ko)  Ngunit wala pa sa limang hakbang ang nagagawa ko ay may tumawag sakin mula sa likuran. Nang lingunin ko ay di naiwasang maghuramentado ng mga braincells kong responsable sa task na pagmumura. Anak ka ng baklang baka naman. Pukang ama. Urduja nanaman. At nang lapitan ko'y iba naman ang pinuputok ng butse. Long hair daw ako. PAKINGSShetttt talaga!! Suko na ko. Talo ako dahil urat na urat na ko. Gusto ko na sanang sigawan ng "Pakyu!! wala kang pake. Hindi ka parlorista." Pero dahil ayokong paglinisin sa campus o ma - call MAMA/PAPA. Sa huli ako parin ang talo dahil sa paglunok ko ng pride. tsk,     Basta tandaan nyo. May araw din kayo Urduja!!

Pwede bang magtanong? Ah oo nagtatanong na pala ako. Sa palagay mo, mas malungkot ba sa paggawa ng wala ang paggawa ng bagay na di mo gusto? Mahirap magdesisyon. Bawat segundo, pumili ka sa dalawa at iba na ang mangyayari sa minuto, oras, araw, buwan, at taon. Pasensya, isa 'ko sa mga taong hilig tignan sa komplikadong anggulo ang napakasimpleng buhay ng tao. Pero kung katulad mo ako, mabuti para sa'yo. Ikaw? Anong pananaw mo? Naniniwala ka rin ba sa Billions of Parallel worlds??