bergün

Bir avcı geyik vurdu… bıçağını eline alıp, hevesle derisini soydu.

Göğüs kafesini ayırdı ve narin kalbini çıkarıp, yardı.

Gözüne iki yara ilişti.

Vurdum.. üzdüm seni ama…kurtarmışsın bak kendini, dedi

Bilirim evlat derdini, iki yaran, iki yavru ceylanına bedel…

Bana kahır olsa da…sende vurularak buldun sevdiklerini…

Ömrüm geçti sevgilim gelmedi diye üzülme, ümidini kesme, o vakitli vakitsiz gelir, her seher vakti gelir sanma,  sen şuurlu olarak onu gözle ve bekle,  sultanımız değerli bir sürme gibi, vakitli vakitsiz ansızın gözüne gelir o bu göze gelince, bu göz deniz gibi olur, o bu denize bakınca denizin suyu bütün inci olur.

O inci kendi inciliğini bilmeyen ölü inci gibi değildir.  

O daima söyler daima arar, daima diridir.  

"Güzel bir bahar günü," "genç bir öğrenci dalların rüzgarda hareket ettiğini fark eder.”

"Ustasına sorar;"

"Dallar kendi kendilerine mi yoksa, rüzgar yüzünden mi hareket ediyorlar?”

"Görmek için başını kaldırmadan usta cevap vermiş:" 

"Harekete ne dallar ne de rüzgar sebep olur.”

"Yûsuf'un köle pazarında mezada çıkarıldığında alıcılar arasında sıraya giren bir acuzeye sordular,

- Ey acuze, sepetinde birkaç tutam paçavradan başka bir şey yok iken hangi cür'etle Yûsuf gibi bir güzele müşteri olabiliyorsun? O da dedi ki,

"İnsan yaşamı boyunca bir kişiyi sever; Önceki ve sonrakiler birer arayış, kaçış ya da aldanıştır."                         

Goethe

************

“Tedirginlik ve endişe, zeki insanlara özgüdür. Bir aptalın endişelendiğini göremezsiniz.”

Goethe

***********

Her gerçek kaldırılamaz

 Işıl'ca

Bir sabah gözünü açarsın, bir bakarsın ki hiç bir şey eskisi gibi değildir.

Yaşadığın onca yıldan geriye hiç bir şey kalmamış, hayatın başka yollara girmiş, değer verdiklerin değerini yitirmiş, dost olan, dost görünen, arkandan konuşan, dolu atıp boş tutan, kuru sıkan belli etmiştir kendini...

Yeniden doğuşu yaşayan benliğinde kararlar beyninde uçuşup hedefi bulduğunda, geriye sadece sen kalmış, aydınlanmanın dibine vurmuşsundur...

Ne yaşadığın şehir kalmıştır geride, ne harcanan yıllar... İçine yani kürkçü dükkânına dönme vaktidir. Daha bir umutlu, daha bir ayakta, daha bir mudu.

Keşkeleri, belkileri, değersizleri geride bırakıp hayatın getirisine eyvallah ederek bakarsın geleceğe umutla, yine yeni yeniden diyerek bir cümleye sığınırsın.

Sen benim saklımsın Yarım kalan aklımsın Ne günahım yasaklım Hatta helalim hakkım Gözümden sakındığımsın Sen benim saklımsın Yarım kalan aklımsın Ne günahım yasaklım Hatta helalim hakkım Gözümden sakındığımsın Kapıyı arkandan kapat Gir gönlümden içeri

Benim olsaydı göğün nakışlı örtüleri, Altın ve gümüş ışıkla işlemeli, Gecenin, aydınlığın ve alaca karanlığın, Mavi, donuk ve koyu örtüleri, Sererdim altına ayaklarının:

Ama yoksulum, sadece var düşlerim; Ayaklarının altına düşlerimi serdim. Yumuşak bas, çünkü bastığın şey düşlerim.

He Wishes For The Cloths Of Heaven

had i the heavens’ embroidered cloths, enwrought with golden and silver light, the blue and the dim and the dark cloths, of night and light and the half light, i would spread the cloths under your feet:

Bir kara delikte

Sen ve ben.

Ne yol, ne işaret.

Gözler görmez,

Eller tutmaz.

Sanki ayrı düşmüş sonbahar yaprakları bizler.

Dünyadan uzak bir yerde,

Gerçekten öte bir şeyde.

Düşmeliyiz aşağılara,

Aşağıda dünya.

Kaybolmuş sokakların ortasında,

Kaybolan biz miyiz yoksa?

Rüya mıyız gerçek miyiz?

Ölü müyüz diri miyiz?

Bir kara delikte sen ve ben.

Senin düşünde mi?

Yoksa,