Sen yeni limanlara yelken açarken ben hala sendeydim.

Bugün 18. gün.. İçimde hala güzel şeyler olacakmış gibi bir umut var, bir yandan da geri dönmeyeceğini söyleyen kırık kalbim duruyor.

Olgun olup bir yandan da salak olmayı nasıl becerdiğini anlayamıyorum

Gitmekle kalmak arasında bir çizgideyim. Gitmem geleceğim için daha iyi olacak gibi hissettiriyor. Kalmak ise o anlık mutlu ediyor, hayallerimi güzelleştiriyor. Hala bir yol bulamadım. İstediğim kalmak ama kalmam için tutunacak bir dalım yok. Belki olur diye umut ediyorum. Hala kopamıyorum.

Dünyanın o son günü sen beni arayacaksın.

Ne senle, ne de sensiz.

Eskisi gibi zorluklarımı, kaldıramadığım her şeyi gülerek atlatıyorum. Ya geziyorum, ya dans edip eğleniyorum. Ne kadar mutsuz olsam da mutluymuş gibi takılıyorum. Gözlerimden yorgunluk akarken yüzümde gülümsemelerim eksik olmuyor. Belki tekrar düşeceğim ama şuanda mutlu olmayı, yaşamayı seçiyorum. Yeni bir ben için ilerliyorum.

Bu yıl en sevdiğim doğum günlerimden biri olabilir. En azından kendimi iyi yönden delirmiş gibi hissediyorum.

Bitti derken nasıl da birbirimize koşuyoruz

Yolum hep çıkmaz sokaklara çıkıyor.

Bana bunu nasıl yapabiliyorsun, hiç mi vicdanın, duyguların yok?

Kafamdaki sesler bitmiyor.

Bazen kan bağım olan insanları bile silip atasım geliyor. Aynı kandan olmak bile tiksindiriyor.

Nasıl bu kadar sahte olunabiliyor?

Dost sandığın insanların, senin tek düşüşünle sırtlarını dönüp yapayalnız bıraktığında gerçekler buz gibi vurur yüzüne.