Ikmoetwatkwijt

Hou iedereen buiten, graaf je in en wordt stil. Ben niemand tot last, doe wat iedereen wil. Zo werd je groot, zo heb je het geleerd. Zo ben je veilig en blijf je ongedeerd. Toon niemand je zwakte, je angst, je verdriet. Zo kan niemand je raken, is er niemand die t ziet. Maar ergens is iemand die zóveel om je geeft, die alles herkent en met je meebeleeft. Op afstand, in stilte, met tranen en pijn. Maar die niks liever wil dan bij je te zijn. Te delen in onzekerheid, angst en verdriet. Ook jij hebt ’t zwaar, en ik ben ‘t die ’t ziet..

Keuzes, keuzes, altijd moet je kiezen, soms win je maar vaker zul je verliezen. Vallen en weer opstaan, huilen en dan weer lachend doorgaan. Blijven vechten, nooit opgeven. Honderd kansen en maar één leven. Soms maak je kapot wat je opbouwt, zeg je meer als je je mond houdt. Liefde, je kunt het niet zien. Je moet het geven en dan voel je het misschien. Geluk is kostbaar maar je kunt het niet kopen, je moet pijn achterlaten en door blijven lopen. Verander soms van richting, maar niet van bestemming. Houd moed, eens komt het goed. Zal je lachen van het huilen, en zal de regen met de zon ruilen

Het is niet zo dat ik altijd wil winnen maar altijd verliezen wil ik niet. Ik wil balanceren tussen beide. Gelijkspel is voor mij genoeg.

Weer verloren van het verleden.

Word ik gezien? Mag ik huilen, misschien?

Gun jezelf eens wie je bent

De enige persoon die ik kwijt ben en terug wil, is mezelf.

Ik ben bang dat de grond weer onder mijn voeten vandaan getrokken word en ik weer in die diepe put val. Het voelt raar om te zeggen maar dat verdien ik niet, niet nog een keer.

Ik snap ook wel dat je niet meer weet hoe het verder met mij moet.

Ik mis het leven van vroeger. Niet dat het toen beter was maar dat maak ik mezelf gewoon wijs.

Kan iemand me oprapen? Ik lig in het diepste gat