🪐

Arkadaşlar sakin olun. Tabii yıkılacağız ama kimsenin umrunda olmayacak. O yüzden boş yere yıkıldık diye kendimizi paralamamalıyız. Ayağa kalktık diye kendimizle gurur duymalıyız.

İnsanlar doyumsuz ve ahmaklar. Çok takmamak lazım.

Öyle özledim ki sesini, kokunu, tenini, her şeyini. Sana dair ne varsa öyle çok özledim ki. Korkarım bu özlem sonum olacak. Gelir misin bir an önce? Senin için yaşamak istiyorum.

Tek kelime etmeden usulca gitti hayatımdan. Suçum yokken suçlu hissettim. Kızdım, kendime olan saygımı zedeledim. Bunlara neden olduğu için hak yediğini bilmeden devam etti. Etsin. Elbet bir sokakta göz göze geleceğiz.

Öyle yabancısıyım ki bu çağın anlam veremiyorum hiçbir şeye. İnsan ilişkileri hayli garip. Kimse kimseye güvenmiyor ama aynı zamanda herkes birbiriyle samimi. Müthiş bir kargaşa hakim dünyaya. Kimsenin umrunda değil. Dört duvar arasına sıkışmış bedenlerden ibaret herkes. Duygusuz, cani, acımasız, kalpsiz... Sevgiye dair en ufak bir şey kalmamış. İnsanları sınıf sınıf ayırmalar falan. Çok garip. Rengin, dilin, dinin farklı diye canını alıyorlar. Tercihlerin umursanmıyor. Pazarlanan dinler yüzünden sahteleşen inanç. Ne oldu da bu devir bu kadar kötü bir hale geldi. Ne oldu da insanlığa dair her şey unutuldu. Ya ben anlam veremiyorum ya da kafayı yedim. Emin değilim.

Önceden tepki verirdim. Kızardım, ağlardım, bağırıp çağırırdım. Şimdi ise dünya yansın umurumda değil. Fırtınanın, felaketin ortasında olsam kılım kıpırdamaz. O kadar yoruldum ki kendimi anlatmaya çalışırken. Bir şeyleri kanıtlamak isterken öyle çok yıprandım ki şimdi hiç mecalim yok. Karşılık vermem gereken şeylere karşı bile tepkisizim. Bu ürkütücü derecede güzel aynı zamanda tehlikeli...