Os

'Je moet maar gewoon opereren onder de aanname dat ik voor altijd van je zal houden... En, er tegelijkertijd vrede mee hebben dat je niet zeker wéét of ik voor altijd van je blijf houden.'

Rooie knikt tevreden met zijn eigen staaltje levensadvies-van-na-bedtijd.

'Dat slaat nergens op," zeg ik.

'Jawel,' zegt Rooie, 'je moet gewoon–'

'Ik heb je wel gehoord. Het slaat alleen nergens op.'

We zijn allebei in slaap aan het sukkelen. Rooie blijft stil.

Ik snuif. 'Het is niet eerlijk. Jíj kan er blind vanuit gaan dat ik voor altijd van je hou.'

'Dat weet je helemaal niet. Misschien ga ik ooit wel–'

'Zelfs als ik je ooit haat, dan hou ik van je. Dat zal altijd blijven. Heel simpel.'

Rooie draait zich om, ineens een stuk wakkerder. Hij probeert mijn gezicht te zien. 'Heb je het nu alleen over mij?'

Ik kijk in het donker. Ik wil niet liegen. Rooie en ik hebben misschien een andere definitie van "houden van". Het is laat, en soms weet ik niet wat liegen is.

Ik vertel Rooie wat ik wél weet. Het is geen antwoord op de vraag, maar het is een waarheid.

05/04/2026

Het is eerste paasdag en mijn ouders komen brunchen. Ik heb een zwierende roze jurk aan met rode bloemen, die tot halverwege mijn kuiten komt, en draag een heel klein beetje make up.

In de achtertuin komen de hyacinten op. De containers staan keurig op een rijtje, de magnolia is gesnoeid.

Het witte tafelkleed van mijn oma ligt op tafel. De stof is nog warm, omdat ik het net gestreken heb. Rooie heeft vanochtend gestofzuigd en de kussens van de bank opgeschud. Toos ligt op de strak opgemaakte bank in de zon te dutten, af en toe maakt ze een zacht geluidje. Mijn favoriete luchtje zit in de diffuser.

Op het tafelkleed staat een keramieken bordje in de vorm van een tulp, gevuld met paaseitjes van Lindt, die Rooie een tijdje terug voor me heeft meegenomen van de fabriek in Duitsland. Ernaast de glazen etagère die we voor onze housewarming hebben gekregen. Ik heb de verdiepingen gevuld met verse aardbeien, plakjes komkommer, kleine wrapjes met zalm en roomkaas, en warme afbakbroodjes. Gisteravond heb ik de roomboter uit de koelkast gehaald, zodat die nu keurig op kamertemperatuur in een schaaltje van de Xenos naast de broodjes staat. Er zijn kleine roomkaasjes en verschillende jammetjes.

Mijn moeder heeft zelfgebakken scones meegenomen, met clotted cream. Van mijn stiefvader krijg ik een bosje gele tulpen, die ik in een vaasje op de koffietafel zet - ik heb een plank in de keukenkast voor al mijn bloemenvazen in verschillende maten.

Van blokjes voorgesneden fruit en een fles jus d'orange maak ik in de keukenmachine in een paar seconden vers fruitsap. Rooie bakt eieren. Ik zet een pot thee, de goede Earl Grey die je los in een thee-ei moet gooien.

Ik voel me een vrouw uit de Allerhande of de Margriet. Ik ben heel gelukkig.

Wanneer mijn ouders weer weg zijn hebben Rooie en ik een uurtje om te ontspannen. We kijken een aflevering van The Pitt. Daarna rijden we naar zijn ouders, waar we met de hele familie gourmetten. De woonkamer zit stampvol, de ruimte staat behoorlijk blauw van de rook. Ik heb een cadeautje meegenomen voor mijn schoonmoeder, ingepakt in een cadeautasje met een strik en een handgeschreven kaartje. Ze is er blij mee. Mijn schoonvader heeft speciaal voor mij een cabernet ontkurkt. "Een half glaasje," zeg ik. "Ik moet nog rijden."

Rooie zijn broertje probeert kruidenboter op mijn voorhoofd te smeren, ik krijg de hik van het lachen. Er is ijstaart als toetje.

Wanneer we weer thuis zijn doe ik een schone pyjama en dikke sokken aan. Ik was mijn make-up weg en smeer een laag hypoallergene crème op mijn gezicht. Daarna haal ik de gemiste aandacht voor Toos met haar in, door haar een nieuw speelgoedmuisje aan een hengeltje te geven, dat ik gisteren met de paasboodschappen voor haar heb meegenomen. Samen zijn we er zeker een halfuur zoet mee. Wanneer ze uitgeraasd is geef ik haar een puzzelbal met snoepjes, waar ze rustig mee gaat zitten prutsen.

In de slaapkamer is het koel. Het raam staat op een kiertje. Ik heb het beddengoed gisteren verschoond.

-

Vroeger dacht ik dat ik als volwassene in een portiekwoning in de Randstad zou wonen, waar ik krantenknipsels aan de muren zou plakken en niet goed zou stofzuigen. Er zouden stapels boeken in hoeken van alle kamers liggen. Ik zou in de vensterbank zitten met het raam open, en sigaretten roken. Misschien zou ik een balkon hebben, waar plantenbakken aan zouden hangen met planten die ik niet genoeg water zou geven. De kerstboom zou tot maart in de woonkamer staan, de klok zou de helft van het jaar een uur achterlopen omdat ik hem niet zou verzetten.

Mijn vriend zou een onvoorspelbaar maar gepassioneerd type zijn, met een onregelmatige baan die veel van hem vroeg, en een schare affaires. We zouden elkaars grote liefde zijn en veel ruzie maken. Misschien zou ik wel lesbisch worden.

Ik zou werken als journalist of toneelschrijver, als Maker. Of misschien zou ik voor een politieke partij of een goed doel bezig zijn. Op zijn minst zou ik de wetenschap in gaan, of docent worden. Ik zou niet veel verdienen.

Ik zou mijn leven lang mijn sleutels en mijn bril kwijt zijn, nooit op tijd op een afspraak verschijnen en nooit mijn rijbewijs halen. Ik zou vaak huilen en graag wijn drinken (of dat cabernet moest zijn, daar had ik nog niet zo'n beeld van). Ik zou ook veel lachen, veel reizen, nagelbijten, naakt slapen, en zelden twee dezelfde sokken dragen.

Normaal functioneren, dat was me nog nooit gelukt, dus ik had niet de illusie dat ik daar aanspraak op kon maken. Het kwam niet in me op. Als kind kwam ik wel eens bij een vriendinnetje thuis, en dan zag ik dat zij een donkergrijze bank had, een labarador, getrouwde ouders en een keukenkast met zeker zes dezelfde borden en bekers. Dat voelde als iets wat mijlenver van mij af stond.

Ik zou de rest van mijn leven bibliotheekboetes betalen.

06/04/2026