SOUNDSCAPES

Σκοτεινή ατμόσφαιρα, post-punk ραχοκοκαλιά και gothic αισθητική. Αυτά τα στοιχεία δένουν στον retro και γεμάτο syths δίσκο του James Kent (κατά κόσμο Perturbator). Το cyberpunk μοντέλο έχει αφεθεί για λίγο στην άκρη και η ερεβώδης διαδρομή που ακολουθείται , μοιάζει να αφηγείται την ακμή και την παρακμή ενός ολόκληρου πολιτισμού. Κινηματογραφικά πλήκτρα έχουν τον κύριο λόγο, αλλά οι ρυθμοί δεν είναι τόσο έντονα χορευτικοί. Πιο μελωδικό και καλλιτεχνικό, στέκεται δίπλα στο σοκαριστικό “Dangerous Days”.

Retro φουτουρισμός, περασμένος μέσα από synths που κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον, με τα χτισίματα και τις κορυφώσεις τους. Το νέο EP του αμερικάνικου σχήματος, είναι μινιμαλιστικό και ταυτόχρονα γεμάτο με ήχους. Θα σου θυμίσει τα δυσοίωνα soundtracks του John Carpenter και θα σου δημιουργήσει εικόνες στο μυαλό που δεν περιμένεις. Είχα καιρό να ακούσω οργανικό album, τόσο ουσιαστικό και σκοτεινό. Ένα διαμάντι της εποχής μας. 

Οι Βρετανοί με το νέο τους δίσκο, παράγουν ποσότητες θετικής ενέργειας και ενωτικής εξωστρέφειας, κόντρα στην καραντινάτη κατάθλιψη. Το metalcore τους όχι μόνο δεν ξέφτισε, αλλά ανανεώνεται με δόσεις από alternative, nu metal και μοντέρνο μελωδικό metal. Οι απόψεις τους και η στάση τους σε διάφορα σημαντικά ζητήματα, δίνουν εξτρά πόντους. Βέβαια αν το “Sleeps Society” δεν ήταν γεμάτο κομματάρες, μικρή σημασία θα είχαν όλα τα παραπάνω.

Ένα από τα μεγαλύτερα groups του ευρύτερου σύγχρομου metal ήχου, κυκλοφορεί τον πιο μελωδικό και προσιτό δίσκο του, χωρίς να απαρνιέται τις πατέντες που το ίδιο κατέκτησε. Στο “Fortitude” οι Γάλλοι κοιτάνε στο παρελθόν τους με την επίκαιρη ματιά που το “Magma” εδραίωσε. Γίνονται λιγότερο ακραίοι και δοκιμάζουν μια μετάβαση που έχω την εντύπωση ότι θα ολοκληρωθεί στο επόμενο βήμα τους. Συγκρότημα με ένα σερί δίσκαρων, σκεπτόμενο και μέσα στην εποχή του. Το “Fotitude” είναι η απάντηση για το αν το metal έχει να πει πράγματα μετά από τόσες δεκαετίες και ένα ακλόνητο τοτέμ απέναντι σ’ αυτούς που προσπαθούν να το μετατρέψουν σε μη επικίνδυνο. 

Οι πρωτοπόροι του post rock καταφέρνουν να είναι πάντα επίκαιροι και να αποτυπώνουν το υπόγειο κλίμα της εποχής. Στο νέο τους πόνημα, όχι μόνο γράφουν μουσική-soundtrack της χρονιάς που ζούμε, αλλά και έναν από τους καλύτερους δίσκους της πορείας τους. Οι κινηματογραφικές κλιμακώσεις, τα λυτρωτικά ξεσπάσματα και τα γεμάτα συναίσθημα ηχοτοπία, καθιστούν το “G_d Pee  AT STATE’S END!” έναν από τους υποψήφιους δίσκους της χρονιάς. Η δυστοπία που περιέγραφαν οι Godspeed You! Black Emperor ήρθε, αλλά για πρώτη φορά διαφαίνεται μια χαραμάδα φωτός.

Εμπορικό hard rock, που δεν κάνει εκπτώσεις. Διασκεδαστικό όπως ένα blockbuster σε θερινό σινεμά, με ωραία τραγούδια, ποικιλία και κέφι. Δεν λείπουν τα riffs, όλα είναι καλοδουλεμένα, κάποια grunge στοιχεία βρίσκονται διάσπαρτα, δίνοντας "βρωμιά" στον καλογυαλισμένο ήχο,ενώ η Momsen είναι φωνάρα.

Οι Σουηδοι΄συνεχίζουν την πετυχημένη συνταγή των τελευταίων δίσκων, χωρίς να ρισκάρουν κάτι, παραμένοντας πιστοί στο κοινό τους και στο target group που τους δίνει την δυνατότητα να διατηρούν ένα status. Δεν θα έλεγα ότι είναι από τα καλύτερα albums που έχουν βγάλει. Πέρα από κάποια ωραία τραγούδια, η παραγωγή, το στήσιμο και η ατμόσφαιρα θυμίζουν οποιονδήποτε άλλο δίσκο. Κόπωση, κυρίως καλλιτεχνική.

Μετά το καταπληκτικό “A Dawn to Fear”, οι Σουηδοί όχι μόνο δεν επαναπαύτηκαν, αλλά κυκλοφόρησαν ένα EP, που για άλλους θα ήταν δίσκος καριέρας. Η φυσική συνέχεια των πραγμάτων, τους βρίσκει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια, με έξυπνα πλήκτρα, περισσότερο βάθος στις ενορχηστρώσεις και κερασάκι την συμμετοχή του Mark Lanegan. Οι χαρακτηριστικές κλιμακώσεις και τα επικά ξεσπάσματα βρίσκονται εδώ, αλλά φαίνεται πως μια νέα ηχητική στροφή κυοφορείται.

Οι αγαπημένοι Πορτογάλοι κυκλοφορούν έναν δίσκο με ανησυχίες για το μέλλον της ανθρωπότητας και με μουσικό ύφος που το προτιμώ από τα φορτωμένα και επιτηδευμένα brutal τελευταία albums τους. Πιο ατμοσφαιρικό/λυρικό, περισσότερο γοτθικό απ’ ότι ακραίο και με μελωδίες που θυμίζουν ψυχεδελικά ακούσματα. H ποιητικότητα επέστρεψε και οι Moonspell έχουν τον καλύτερο δίσκο τους από την εποχή του Night Eternal. 

Οι Βρετανοί μετά από ένα σερί εξαιρετικών δίσκων, συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν. Η απώλεια και οι δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν, μπορεί να βρίσκονται στο παρελθόν, αλλά ρίχνουν την σκιά τους στο παρόν. Μουσικά όμως, οι Architects βρίσκονται στην καλύτερη φάση τους. Πιο μελωδικοί, πιο κινηματογραφικοί, με συναισθηματική φόρτιση και ένταση, προσφέρουν τον πιο κομβικό και προσιτό δίσκο τους. Metalcore for the masses, από το group που εκπροσωπεί τον σκληρό ήχο του σήμερα.

Οι ΒΜΤΗ είναι πλέον ένα μεγάλο group, ανοίχτηκαν κατά πολύ στο mainstream και έχουν την άνεση να κινούνται όπου θέλουν. Από το pop “Amo”, κρατάνε την προσέγγιση και λοξοκοιτάνε στο metalcore παρελθόν τους, για να μας δώσουν ένα ep, που για άλλους θα ήταν ολοκληρωμένος δίσκος. Οι guests απλά πιστοποιούν πως οι BMHT είναι πάνω από ταμπέλες.

Καταπληκτικό το νέο album των Wardruna, προσφέρει μια μαγική εμπειρία, με την μεσαιωνική ατμόσφαιρα, την φυσιολατρική/παγανιστική θεματολογία και τις Dead Can Dance επιρροές του. Πνευστά, έγχορδα και οι προσαρμοσμένες στην αισθητική του concept φωνές, δημιουργούν ένα ποιοτικό και μελωδικό αποτέλεσμα. Μεταξύ soundtrack και παραδοσιακής μουσικής, ένας από τους δίσκους της χρονιάς.