İlk okuduğumda bana salt kadercilik ve yaratıcıya teslimiyetin verdiği huşunun o şelale sesini andıran huzurunu hissettiriyordu. Hani karşısına oturursun da o an aklına ne yemek gelir ne içmek. Ne o suya girmek istersin ne de ardında bıraktığın dertlerini düşünürsün. Sadece etrafını memnun gözlerle izleyip o çarpan su seslerinin zihnini doldurmasının verdiği huzuru yaşarsın. Ama tabii sonradan sonradan, sanırım zihnim biraz daha ufkunu genişletmeye başladıkça bu sözün esas manasına dair bazı pencereler açıldı bende.

“Olmuş olan” kısmı geçmişin davasını gütmemeyi, doğrusuyla yanlışıyla geçmişte yaşamamayı ve hepsinden de önemlisi “olmuşlara” takılıp da zihnini bir savaş meydanı, kalbini de bir mahşer yerine çevirmemek gerektiğini söylüyor. Kendini suçlamamak, kin duymamak, pişman olmamak ve hepsinden de önemlisi “vazgeçmemek…” Sevmekten, güvenmekten, sırtını yaslamaktan ve hissetmekten.

“Olacak olan” kısmı ise asıl vurucu kısmı zannımca. Olacak olan da olmuştur çünkü bugününe karar veren dünkü halinse yarınına karar veren de bugünkü halindir. Kararlarındır, kararsızlığındır, tavırlarındır, söylediklerindir ve söylemediklerindir. O halde bize kalan çözüm ne? Hiçbir şey üzerinde kontrolümüz olmadığı anlamına mı geliyor bu kapılmışlık ve sırtını kadere yaslama hali.

Zannımca hayır. Dünün, bugünün ve yarının üzerinde kontrolümüz yok ama dünü, bugünü ve yarını belirleyen kişi üzerinde, kendimiz üzerinde sonsuz kontrolümüz var. Güzel bir söz geldi şu an aklıma. “Size dünyayı değiştireceğim demiyorum. Dünyayı değiştirecek adamı yaratacağım diyorum.” Nereden hatırlıyorum, kim söyledi bilmiyorum ama çocukluğumdan beri hep orada doğru anda kullanılmayı bekliyordu. Sanırım doğru an bu an.