Shalott Leydisi… Bir adadaki kulede, kimsenin nedenini tam bilmediği bir lanet yüzünden yaşamak zorunda... Öyle ki dünyaya çıplak gözlerle bakması dahi yasak. Yalnızca karşısındaki aynaya yansıyan görüntüler aracılığıyla görebilir dünyayı ve gördüklerini durmadan dokuduğu bir duvar halısına işlemekten başka tesellisi de yoktur.
Hayatı, başkalarının hayatlarını uzaktan izlemekle geçer; sevemez, dokunamaz, yaşayamaz.
Bir gün aynasında Lancelot’u görür. Zırhının parıltısını, sesini, yaşam dolu hâlini… Ve o an ilk kez, sadece seyretmenin yetmediğini anlar. Onu gerçekten görmek ister. Bunun bedelinin ne olacağını da bilir.
O anda ayna çatlar. Lanet başlamıştır.
Artık geri dönüş yoktur. Kuleyi terk eder, nehir kıyısında bir kayığa biner, üzerine adını yazar: “Shalott Leydisi.” Sonra akıntıya kendini bırakır. Camelot’a, Lancelot’un yaşadığı yere doğru sessiz bir yolculuğa çıkar. Yol boyunca bir ağıt gibi şarkı söyler; sesi giderek kısılır. Nehir onu yavaş yavaş ölüme taşır.
Camelot’a vardığında artık hayatta değildir.
Lancelot, kıyıya vuran kayığın içindeki genç kadına bakar ve onun güzelliğine hayran kalır; fakat bu uğurda nelerden vazgeçtiğini, onu kendisine getiren aşkı hiç öğrenemez.
Shalott Leydisi’nin trajdesi de bu bilinmezlikte saklı… O, aşkına kavuşmak için değil, hayatında ilk kez gerçekten yaşayabilmek için ölüme doğru yelken açtı.
Ölüme giderken adım adım, kayıktaki mumlar ölümün habercisi misali bir bir söndü. Son mum söndüğünde hikaye de bitmişti. Tıpkı şairin dediği gibi;
Ansızın kıyıda beliren bir kayık,
Ayna parçaları üzerinde görünen kırgınlık,
Camelot yokluk, Leydi varlık.
Bir mumun ardında rüzgar, Shalott Leydisi.
discoholicmusic
romaincrisis
kianamaiart
origamiaround