Olmayışların hikayesi.

Yaa, ağlarııım, senin bebeğin miii? Oyy yaa.. kalp..<3

insan kalakalıyor.

eskiye dönüp bakıldığında gülümseyebilmek-

“İçimde birden çok kişiyle yaşıyorum...” diye başlayan anonim, hissettiklerimi ve yaşadıklarımı özetlemiş. O zihindeki binbir ses getirecek bizim sonumuzu, hangi sese ait olduğumuzu ya da hangi sesin bize ait olmadığını bilmediğimiz sesler var ya işte onlar delirtecek bizi en sonunda. Ben kim olduğumu bilmiyorum o anonimin dediği gibi. İçimde kaç “ben” taşıyorum bilmiyorum ama sıktılar artık. Böyle boğazıma kadar dayandılar, nasıl nefes alınır ki bu şekilde.

İçimde birden çok kişiyle yaşıyorum,şayet buna yaşamak denirse. Yaşamak gerçekten biyolojik fonksiyonları yerine getirebilmek mi?Hiç sanmıyorum. O kadar çok ses var ki zihnimde, bazen kim olduğumu karıştırıyorum. Kim hakim bana ?Ben kimim. Evet bundan çok yoruldum fakat bundan zevk alıp yorulmayan birisi de benim içimdeki bir ben aslında. Sebepsizce olta atıyorum, hangisine ait olduğumu veya onların hangisinin bana ait olmadığını bilmeden. Peki, peki sen bilir misin yalnızlık içinde çok olmayı?

her şey bulunduğu düzene kavuşmak için  çırpınıyor-

Çok uzun zamandır yoksun tumblrlarda, instagramda, sosyal ağlarda işte kısacası... nerelerdesin?

oldukça kırılgan sözcüklerin,çizgilerin arasında kendine yer bulmak gibiydi-

Kaç yaşındasın sen anonim.. şu hayatta yarım kalan hiç bir şey olmuyor. Boşuna göz yaşı dökme derim.. bir basit hareketle ya da önemsiz gördüğün hareketle işleri tersine döndürecek kadar birileri ya da bir işteysen ve böyle olmuşsa hiç ağlama hem de... :)