lâl

Bazen hiç olmadığı kadar yanında olmak arzusu duyuyorum. Yaslamak seni göğsüme, saçlarını okşamak. Seni sımsıkı sarmak istiyorum. Hepsi geçecek diye fısıldamak sana. Ben sevgilim, bazen seni tüm dünyadan saklamak istiyorum.

Öyle güzel ki, dudaklarım onun için bir başka gülümsüyor

Ve sonra bi gün gelir, tükenmeye başlar benliğim. Eş zamanlı olarak ona olan bütün hislerim. Kendimden ne kaybettiysem o kadar onu da terk ederim. Anlamsızlaşır birçok şey, ve sonunda her şey.

Tek taraflı her şeyden öyle çok yoruldum ki, bilhassa şu günlerde nefes dahi alamazken daha fazla buna takatim kalmadı. Ne görürsem oyum artık. Ne kadar sardınız o kadar yanınızdayım, ne kadar ilgilendiniz benimle; o kadar umursarım.

İçimde tek bir heves kalmadı yaşama dair, nefes alamıyorum sanki

Bana dair hiçbir şey kalmadı bende, ama görmüyorsun

Çölde güneş gibi yalnızım

Bir şey söylersin Nesar, öyle derin iz bırakırsın ki kan akmadan izi oluşur. Affedilirsin, geçti derler ama bir ömür sızlar orası. Bazı şeyler vardır, hiç ummadığın yaralar açar. Tonla laf sarfedersin sadece bir tanesi kanar. Bazı yaralar vardır Nesar, kalbini değil benliğini yaralar. Kaç yaşına gelirsen gel, ne kadar şey yaşarsan yaşa oradan her geçtiğinde kusacakmış hissi bünyeni sarar, attığın adım sızlar. Her söz her zaman söylenmez o yüzden. Sen unutur gidersin ama karşındaki insan bir ömrü o cümlenle yaşar.

Ağlamak üzere olduğum günlerde hiçbir işimin rast gitmemesinden nefret ediyorum

Yine dolu gözlerim, yine sızlıyor boğazım. Yutkunmak hep bu kadar zor muydu, kararsızım. Nereden tutsam orayı dağıtıp bozuyorum. Ayağa kalkmak için uğraşıyorum. Etraf karanlık, ben göremediğim için ağlıyorum. Her yanım su, boğuluyorum. Okyanuslardan çok korkarım, dibe çekiliyorum. Günler geçiyor, saatler tükeniyor, saçlarım beyazca ışıldıyor. Dokunsalar ağlayacağım, kimse dokunmuyor. İçim bir dolu deniz, ağlasam yetmiyor. Ben anlatamamak lanetine kapılmışım, bağırsam da hiçbir zaman duyulmamışım. Öyle ağırmışım öyle ağırmışım ki, bir yük diye anılmışım. Şimdi kim olsa diken üstünde oturup, mahcup kalmışım. Yük müyüm ben? Her şeyim mi sorun olur? Bir türlü iyi olamaz mı insan? Bir tek senin mi derdin var, bi sussan? Kafiyeyle redifi kelimelerime yedirip, insanlara satıyorum. Kendimle derdim bi hayli büyük, tahammül dahi edemiyorum. İnsanlar nasıl dayanıyor bana? Dayanamıyor evet. Saat kaç ikiyi çeyrek geçiyor. Gözlerime bir de burnum ekleniyor, aktıkça akıyor. Eskisi kadar satırlarda ağlamıyorum. Hislerime ve sözcüklerime katlanamıyorum. Sadece ona sarılıp geçmesini bekliyorum. Geçiyor zaten sonra. Geçer. Neler geçmedi ki? Bu da geçer.

Öyle doluyum ki saatlerce ağlasam dinmez gibi