i

İçimde, insanlardan kaçma, kabuğuma çekilme isteği var. Her şey gözüme çirkin görünüyor.

İyileşeceğine inanan 5. yaşımın kalbinden öpüyorum.

Harfler kurşun, heceler kan. Kuşlar, ağaçlar, rüzgar, tanık oluyorlar bir kalpten, amansızca kovulan pervanelerin. Şimdi ne dünya var, yağmur ve bahar, ne de gözlerin var.

Sonra içime ve hatta dışıma kapandım.Küsmek gibi bir şey . Bir çeşit gölge fesleğeni.Bir çeşit olmayan hayat.Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamakve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.Epeyce göçebe yaşadım , sadece iki valizim oldu . Bir yığın insan tanıdım.Ama hep yalnızdım .

gel! teslim oluyorum. daha da eğil üzerime! buradayım. boyun eğdiren, bırakma beni! tek sevincim, tek kederim, gaspet beni, koru beni, teselli et beni, ah esirge beni!

Kollarında bana birkaç gün huzur ver. Buna çok ihtiyacım var. Yıprandım, yıprandım, yorgunum. Ondan sonra dünyayla yüzleşebilirim.

Ölmüş çiçekler büyümez.

mektubun gecikti gene . Belki de ne yazacağını kestiremiyorsun . Oysa adını yazman yeter . Görünce içim aydınlanıyor .