fluoksetyna

Pamiętacie siebie sprzed kilku lat? Gdy pakowaliście całe ówczesne ja w pachnące chińskim plastikiem walizki? Jak wiliście studenckie gniazdka? Girlandy z puszek wydawały się świetnym pomysłem, obdarte plakaty dodawały klimatu a sesja przywoływała na myśl niekończącą się kolejkę kawy i energetyków naprzemiennie. 

Mieliśmy głowy przepełnione pomysłami, na siebie i na świat. To były masowe starty nas wszystkich. Nowości i cuda, którymi przyjemnie było się zachłysnąć. A później cała lekkość umknęła. Gdzieś po kawałku, gdzieś dla żartu i z zazdrości. I umknęło nam kilka znacznych obrazów, mamy wyrwę, bo coś nie wyszło. Gdzieś, całkiem nie wiadomo gdzie o jeden krok za mało bądź za dużo. 

I stoję ja i stoisz ty. I staliśmy uprzednio z głowami pełnymi pragnień, które teraz przemielimy na coś bardziej praktycznego, na coś bardziej rozsądnego co by nie pogubić kroków po raz kolejny. Co by wyjść na ludzi.

Cokolwiek to oznacza.

Niegdyś bywałam tutaj co kilka dni, skrobałam obfite w refleksje posty, które w ostateczności przewiązałabym wstążką katharsis. Po wypadku zaczęło mi doskwierać zniechęcanie, które przełożyło się na większość sfer mojego życia, jakiś dziwnym trafem obejmując nawet bloga. Wcześniejszą aktywność oceniłabym jako przeciętną. Największe boom na blogu dość mocno za nami.

Prawdopodobnie nigdy nie wydam żadnej książki, bo nie mam pomysłu. Nie wiem o czym mogłabym napisać, wykluczając kilka drobnych życiowych dram przytrafiających się każdemu przeciętnemu zjadaczowi chleba. Kilka lat temu mocno wierzyłam, że mogłabym pisać, pisać w taki sposób by zarabiać. Powątpiewam. Paplanina o życiu za którą ktoś zdecyduje się zapłacić musi być wybitnie dobra, wybitnie sprzedajna.

Czas jaki człowiek musi poświęcić, aby zrozumieć co jest dla niego najlepsze, to jeden z najżmudniejszych procesów w okresie dorastania. Błąkasz się niczym bezpański kundel pośród miliona myśli, sposobów, metod by w ostateczności przyjąć najrozsądniejszą strategię.

Za kilka dni kończę dwadzieścia dwa lata. I dla tych, którzy znają mnie dość dobrze - poświadczam, że nic nie zrobiłam z moim sentymentalizmem. Zachowałam wszystkie świstki poświadczające o tym, że kiedyś były emocje. Całe palety emocji, które definiują mnie jako młodą kobietę. Ta bezsenność goni mnie codziennie, muskając mnie gdy spoglądam za okno, przyglądam się sobie w lustrze podczas szczotkowania zębów, gdy parzę kawę i patrzę w sufit tuż przed zaśnięciem.**

Ostatnimi tygodniami narodziła się we mnie potrzeba powrotu do punktu w którym zatrzymałam się przed rozpoczęciem studiów. Pęk prozaicznych pytań, które chciałabym zadać wiercą mi dziurę w brzuchu i zachęcają by zadziałać. Jako, że tytułuję się osobą wolną nie widzę przeciwwskazań, prócz tych, które mogą wywołać dawno niewidziany chaos.

I ostatnie czym się chcę podzielić, to moja radość z tego co mam. Prócz sześciu tytanowych szpilek w nodze i dwóch przeuroczych kul, które zapracowały nawet na swoje imiona - mam ludzi, których mocno cenię i potrzebuję. Doskwiera Wam brak poczucia bezpieczeństwa? Zbudujcie z pośród ludzi, którym ufacie płotek. Choć niezawodność konstrukcji pozostawia wiele do życzenia, sprawdza się.

ciao

W centrum rehabilitacyjnym leżę na żółtej a może kanarkowej kozetce do której ktoś całkiem sprytnie dopasował dwie doniczki. Leżę na brzuchu a moje kolano lekko pulsuje i nie wiem czy to ból. W tle leci Cry just a little bit, a ja nie przejawiam już nawet chęci by płakać. Pamiętam te wszystkie strużki na moim policzku, miliony strużek. A teraz mi się nie chce. 

Zerkam za okno i mi trochę żal siebie samej. Zgubiłam cel. Może poza tym podstawowym, czyli powrotem do pełnej sprawności. Betonowe zlepki i ta brzydka część miasta, której nie rekompensują ładni ludzie i ładne samochody. Pytam samą siebie co zrobię, gdy wrócę, bo czuję się jakbym zniknęła. Wypadłam z obiegu. Od tak. I z wielką gulą w gardle stwierdzam, że mam to gdzieś. 

Mam marzenie. Aby wyjść od tak, przycupnąć na jakimś kamieniu, rzucić durny żart i ponarzekać, że życie jest do dupy - że perspektywy są złe, Polska to zły kraj, że nie stać mnie na trzy pary markowych butów, że piwo jest za ciepłe i że w sumie nic mi się nie chcę. 

Dziś sześćdziesiąty dzień roku, około dwudziesty któryś mojego rozbicia. Podnoszę się z łóżka i biegnę do łazienki z nadzieją, że zwymiotuje tym wszystkim co mnie przeokrutnie truje. Kończy się na kilku sekundowym dławieniu i opadam, a właściwiej się rozpadam.

Nie piszę pracy licencjackiej, coraz dłużej rozpatruję aby wcale tego nie robić. Cierpną mi palce i przemykają łzy po policzku. Upadłam nisko i nie dźwigam się, bo nie wiem dlaczego miałabym to robić. Martwię się o siebie, martwię się, że prześpię pewien czas. 

Nie mam pasji i zainteresowań. Nie mam swojej ulubionej płyty, która wyciągnęłaby mnie powtórnie do życia. Nie mam nic prócz tego co przez te wszystkie lata sobie wyobrażałam.

Jestem pełna lęku, pełna bolączek - że zostaję sama, że trzęsę się z zimna, że brakuje mi słów, że nic mi nie wychodzi. Topię się w tym i rozkładam ręce, bo Bóg mi przypomniał jaka marna ze mnie istota.

Palce ścierpły mi kilka dni temu, przelotnie i na chwilę. Po drodze wypaliłam z dwa tuziny papierosów, upiłam się nie bylejakim winem, poślęczałam nad klozetem, poprawiłam egzamin i popłakałam się jak piętnastolatka na Pamiętniku.

Zatapiam się w ludziach i gubię szybko wątki. Należę do mało ostrożnych ludzi, przez co często obrywam po głowie. Żal mi siebie samej momentami. Paplam się w kreatywności, ubarwiam wszystko i ciągle chcę dawać więcej a od życia dostaję klasyczny headshot. Zbieram się miesiącami, zlepiam jak wariatka i tylko po to by oberwać ponownie. Zawsze znienacka.

Apogeum ścierpnięcia palców osiągnęłam dnia dzisiejszego, gdy posypałam się w mak. Naiwność sprowadziła mnie do pozycji rannej i duszącej się słowami, że nigdy więcej. 

Bransoletka jest prezentem od siostry i dostałam ją zapewne dlatego, że długo marudziłam jak podoba mi się oklepany symbol nieskończoności. W ramach prezentu mogłabym dopisać symbolikę wiecznej siostrzanej miłości, ale równie dobrze mogłabym ozdobić nadgarstek całkiem innym znaczeniem..

Te kilka dni pomiędzy świętami Bożego Narodzenia a pierwszym dniem Nowego Roku pozwalają na sprytne reasumując. Wyciąganie wniosków, snucie planów i sporządzanie list tego co chcielibyśmy poprawić przez kolejny rok. Kiedyś bawiłam się w taką listę, ale bardziej w formie durnego żartu. Nie pojmuję co mi daje liczbowy przeskok? Mądrości? Doświadczenia? Szans? Emocji? Czego w tym więcej? 

Czy 4 stycznia odnajdziecie w sobie pokłady siły do tego by zaprzestać palić? Od 10 stycznia przystopujecie z opychaniem się na noc? A po 20 stycznia z pewnością lepiej będzie się biegało? Bzdura. 

Koniec roku, początek roku może służyć jako podkładka do wynotowania tego co się wydarzyło. Szybkiego przeglądu kalendarzyka. Podsumowania - nie mylić z rozdrapywaniem! Nikt z nas nie chce nabawić się strupów już NA POCZĄTKU NOWEGO Z PEWNOŚCIĄ WSPANIAŁEGO 2016 roku!

Jestem ironiczna, gdyby ktoś miał trudności. Ironiczna nie dlatego, że nic mi w życiu nie wychodzi - bo tak nie jest. Ironiczna, bo dalej nie ustosunkowałam się co do ludzi. Ironia to taka fajna postawa, Taka cool.

Znak zapytania.

Nie jestem pewna czy swego czasu nie utraciłam szansy na coś dobrego. Trochę się bałam, trochę niedojrzała byłam. Świrowałam może. Wielce prawdopodobne jest, że się przeraziłam - krok po za strefę komfortu był ponad moje siły i stąd się urwało. Na ament. Piszę o tym po raz pierwszy, bo zdążyłam zrozumieć, że to nic złego. To był błąd. Raczej z serii tych nienaprawialnych. To taki zły ruch, który pozostawia sentymentalną wyrwę na dłuższy czas.

Znak zapytania.

Nie lubię siebie w fazie zależy mi. Jestem wówczas silnie nieznośna i wprowadzam w błąd - najczęściej siebie samą. Chcę by wszystko było tak jak ja to widzę, bo przecież MI ZALEŻY. Łaskawie przyznaję, że również uczestniczę, że można podać mi dłoń. 

Jak amerykanie mają skłonność do budowania strzelistych budowli i obwieszczania światu, że są centrum wszystkiego tak ja mam skłonność do odczuwania niedosytu. 

Oficjalnie stwierdzam stan przejedzenia, ciążę spożywczą i jadłowstręt świąteczny. Dziwna mieszanka wszystkiego co przygotowałyśmy z mamą w tym roku na święta leży na dnie żołądka i prosi o miętę. Tak więc ten punkt klasycznego polskiego świętowania mam za sobą.

Przez te parę dni w domu obserwowałam i nawet uczestniczyłam w zjawisku zwanym świąteczną gorączką. Mama walecznie zasypuje mnie argumentacją popierającą tą całą.. delikatnie mówiąc akcję. 

Zrobiłam co należy. Przysięgam, że się starałam. Spędziłam czas w kuchni nie wymigując się od świątecznych obowiązków, zakupiłam prezenty i opakowałam je w tony wstążek, ubrałam choinkę, zdobiłam pierniczki, łamałam się opłatkiem, byłam po chrześcijańsku w kościele. I z przykrością stwierdzam, że jest mi to obojętne. Tak bardzo chciałabym biegać w skowronkach rozwieszając lampki i sypać słodkim wesołych świąt, ale nie potrafię. Z roku na rok wychodzi mi to gorzej. 

Jakieś czterdzieści minut temu susząc włosy nowoczesną suszarką typu wypal sobie dziurę na środku głowy, przypomniałam sobie o zaliczeniu przedmiotu podstawy mediacji i negocjacji. Warunkiem zdobycia oceny jest autoprezentacja. Zadanie banalne, sęk w tym, że moje autoprezentacje zawsze są inne, różne, niezbliżone. Jestem wciąż masą, zmienną i łakomą. Tym razem chciałabym wyjść na środek ciasnej salki 202 z wielkim śnieżnobiałym kartonem z czarnym napisem NIE WIEM. Ale się cykam. Nikt tego nie zrozumie, a jak zrozumie to i tak powie, że nie rozumie, że to forma żartu, albo, że jestem pojebana i naczytałam się jakiś bzdur w Charakterach. 

Dla ścisłości nie jestem pojebana, jestem tylko trochę nieusatysfakcjonowana światem i sobą. Wielu rzeczy nie wiem, o wielu choć chciałabym wiedzieć, nie chcę czytać, bo mówię, że nie mam czasu. 

Jako że rzadko tutaj bywam - świąteczna noworoczna i całkiem przydatna rada - bądźcie królami swojego życia!

Po 5 dniach w niebie jest 50 dni w piekle. Dla balansu i zdrowia wszystko się środkuje. 

Wypustkowie mam w głowie, bo choć dość dobrze składałam się w listopadzie to dla odmiany teraz rozpadam się na drobinki. Wszystko mnie przepotwornie wkurwia. Świąteczne flesze torturują oczy, wielkie bałwany w czerwonym stroju spadają mi głowę co parę kroków. A ludzie taszczą ogromne torby przepakowane rybami, pasztetami z promocji i błyszczącym papierem do pakowania prezentów. Cierpnie mi język gdy zetknę się ze świątecznym posmakiem cynamonu. Nie chce mi się świętować, nie chcę bombek, nie chcę lampek, mikołajków, życzeń, karpia, opłatków i śniegu. Chcę spokoju - dobrego snu i dobrego poranku, ciszy.

Przytłoczyła mnie prędkość mojego życia. Wieczna dłoń muskająca telefon. Mejle. Telefony. Wieczna obecność tłumu ludzi przy ramieniu. Pytania : małe i duże, ważne i prozaiczne. Lampki wina tłumiące ostrość obrazu. Wczesne poranki. I rozczarowanie - rzeczownik mojego życia.

Warto widzieć tylko czubek własnego nosa.

To był piękny melancholijny weekend, który pozwolił mi leżeć na łóżku i gapić się w stos książek, które powinnam była czytać z przejęciem. W rzeczy samej nie zrobiłam za wiele, cierpię na słomiany zapał. Wolne dni są pewnego rodzaju średnikiem w moim życiu, wtedy jestem stłumiona wiadomością, że muszę przebywać sama ze sobą. 

Miałam plan, skromny co prawda, ale jednak plan. Otóż chciałam pójść na niedzielną mszę, pełna skupienia i skruchy chciałam zakołatać w drzwi kaplicy. Znacie tę drogę wyboistą w partykułę ALE. 

Ale nie wiem dlaczego miałabym tam pójść. Gdzieś kilka miesięcy wstecz zacięłam się na etapie zaprzeczenia. Gorzko mi było na języku, smutno w sercu tak więc zaprzestałam odwiedzin. Pamiętacie moją starą definicję Boga? Że to nie karton gdzie można wrzucić karteczkę z życzeniem. Nic w tej definicji nie uległo zmianie. Wstyd się przyznać - nazbierałam sporo karteczek z drobniejszymi i tymi większymi oczekiwaniami i postanowiłam tak raz od niechcenia wylosować karteczkę z tym pragnieniem, które najbardziej chciałabym zrealizować i.. wrzucić do Boga niebędącego kartonem.

Samo przynoszenie karteczki było wielkim błędem, ale oczekiwanie podarku z niebios to czysta obłuda z mojej strony. Podarku jak się domyślacie nie dostałam, tak więc karton kopnęłam w bok i udaję, że opisane zajście nie miało miejsca. 

Udaję, że nie pamiętam.

Ugryzł Was kiedyś komar? Swędzi jak cholera i nie sposób się nie drapać. Kilka ostrych szarpnięć po skórze i na moment jest ulga. Kilka kolejnych minut weryfikuje przykrą prawdę, że trzeba przeczekać.

Wielka szkoda, że nie ugryzł mnie komar, bo wiedziałabym, że po paru dniach nie będę o tym pamiętać. A ja nie wiem co mnie ugryzło i dlaczego i co mam robić. Nie wiem co się dzieje. Swędzi mnie skóra i wszystko co pod nią. A wiercenie w temacie robi ze mnie zołzę i wkurwiam się przepotwornie.

Dlatego polubiłam dorzucić sobie tonę zadań, bo nie myślę, że mnie swędzi. Mama mnie tego nauczyła, że na najgorsze najlepsze jest zajęcie. 

Cieszy mnie NZS - drobne sukcesy innych i moje własne. Przez moment czuję się jak święta, czerpiąca radość z cudzego uśmiechu. Bardzo dobre katharsis. 

Dzień który zaczął się marnie, marnie skończy się. 

Mam zblazowaną minę skręcając w Łobzowską. Rozpiętą kurtkę i dziur w głowie tyle co na końcówce czerwca. Wyglądam mocno źle, mam podkrążone oczy i potargane włosy, torebkę rozpiętą a z kieszeni wypadają mi zużyte chusteczki, balsamy do ust i zapalniczki. Robię szybki rachunek tego mam dziś zrobić, do kogo zadzwonić.. i mało tego. Jest piątek.

Na zajęciach całkiem nie wiem co się dzieje, nawet nie słucham. Odbijam się od informacji, albo informacje ode mnie. Dziś mi nie zależy, więc sączę kawę potakuje i roztapiam się w przedostatnim rzędzie w sali numer dwieście trzydzieści siedem. 

Uwielbiam planować. A dziś nikt i nic ze mną nie współgra. Postukuję paznokciem w blat i czekam, aż przemiły profesor powie żebyśmy sobie już poszli, bo mamy dwadzieścia lat i kochamy piątki.

Klasycznie po zajęciach idę do biura, przeglądam stosy papierków i pocztę. Leżę z twarzą na biurku i nie wiem co mam ze sobą zrobić. Poza spotkaniem koła naukowego nie ma już nic. Czarna kilkugodzinna dziura, niezapełniona będzie mnie uwierać. Piwa? Integracje? Kluby? Nowe twarze? 

Miałam chęci, żeby coś ugotować. Najlepiej coś złożonego, co będzie wymagało czasu i pracy, ale potem przypomniałam sobie, że nie ma po co, bo kanapka i szklanka soku też są w porządku, a szczególnie gdy posiłek zjem sama.

W drodze powrotnej w godzinach wieczornych rozglądam się i widzę trójki, dwójki, czwórki. Uśmiechnięte, pochylone, zamyślone. I ciężko mi ocenić czy ja ludzi lubię czy nie. Z jednej strony mogłabym biegać z talonami na szczęście a z drugiej mam ochotę wybudować jakieś getto dla tych z ograniczonym myśleniem. Chwilowo sama cierpiałam na taką przypadłość i wylądowałam na ulicy równoległej do tej na której powinnam się znaleźć. 

Jak powiedziała Magda ludzie nie są stworzeni by żyć w pojedynkę. Uwiera mnie to zdanie i nie pozwala wrócić do domu. Analizuję te piątkowe przypadłości odkąd się obudziłam i wiem, że nie potrzeba mi fuksjowych serduszek i serenad pod oknem. Moje dwadzieścia jeden lat wzięło górę i odciąga mnie od piątków “na mieście” na rzecz pewnej formy stabilizacji. I choć poprzednie zdanie brzmi dość poważnie, nie oczekujcie mojego stanu gotowości do zabawy w dom. 

Dwunastego października spadł śnieg i popsuł wszystko. Zabrał moją ukochaną jesień, przykrył kolorowe płatki liści paskudnym zimnem. Z jesiennego dnia z ciepłym wiatrem muskającym po twarzy byłam zmuszona przejść w szczypiący chłód. Zanikł zapach wilgotnej ziemi i zanikła moja siła.

To pierwszy pomniejszy projekt, który realizuję jako przewodnicząca. Jako ta która ma obowiązek wiedzieć, wspierać i koordynować. Przejęta byłam od rana, dlatego też pominęłam kubek kawy i głębokie oddechy. Stres. Nie pamiętam kiedy ostatnio tak prawdziwie ogarnęła mnie panika, że naprawdę mogę zjebać. I to nie ja jestem najważniejsza, a ludzie. Chcę być profesjonalna, chcę im pokazać, że razem damy radę. Słabe ogniwo jest nieprzydatne, dlatego z każdą kolejną minutą czułam, że nadciągają moje własne czarne chmury. Gdy mocno Ci zależy nadgarstki aż bledną od siły jaką wkładasz w to by utrzymać swój cel w ryzach. A moje były dziś jak kreda.

Akcja przebiegła dobrze. Widziałam uśmiechy, widziałam, że Ci ludzie wkładają w to serce tak jak ja. I jestem dumna. Z tego, że poświęcają swój czas, że wzajemnie się wspierają, że CHCĄ, że nie pytają po co. 

A po wszystkim byłam wzruszona. Tymi ludźmi; jesienią, która wymknęła mi się z dłoni; moimi rozklejonym sercem i chaosem. Wydawało mi się, że skała się zrobiłam. Błędnie.