Its been awhile to make kwento here, and I feel like sharing. So much feels lately, na hhomesick ako somehow and at the same time I am feeling anhedonic. I don’t want to but, things has been rough lately. Siguro nakakadagdag na din yung weather, mas nakakalungkot kasi ganon pa yung ambiance. I’m trying, everyday. Ano ba gamot sa ganito? Help.
There’s this time, na naisip ko na I was being punished and pakiramdam ko, I was being on a rehab, parang pinatapon ka magulang mo sa isang lugar or such, hehehe weird. Grateful naman ako, sa mga taong andito at kasama ko, iba lang talaga siguro sa mga taong nakasanayan ko at matagal ko na mga kasama.
Kahit papano, I still wanna see and tap myself, for being a small blessing sa iba, I appreciate people na nakaka appreciate pa din sakin somehow. During this time, mas napapaisip ako, and nagkakaron ng realisation kahit papano na, alam mo sa simpleng usap or pagkamusta mo sa tao, ppwedeng nakatulong ka kahit sa simpleng act na yon. Sino mag aakala na, they badly needed someone na to vent out or kahit man lang maalala sila or to check them in, wala lang, napaisip lang ako, kasi nangyayari din sakin yon and, nakakagaan at nakakatuwa lang din sa pakiramdam, we may not know pero on small act diba may impact pa din naman.
Sana maging blessing tayo sa iba, tell your someone, friends and family how you are feeling, or check them in, who knows, someone might need it.