bu aralar ve 12 temmuza kadar caddebostan için sosyal toplanmaca projesi üzerinde çalişiyoruz tüm ofis. yarışma projesi. daha bir hafta önce nefret etmişken ofis yaşantisindan simdi tekrar sevmeye basladim. ofiste köpek var. adı korsan. telefonda bahsetmistim sanirim. her gün ofise girerken kapıda karşılıyo üzerime atlayip duruyo. bazen de kafasini severken iyice uykusu geliyo oldugu yerde ofisin ortasinda yatip uyuyakaliyo. :) sanirim mezun oldugum gibi evime bir kopek alicam, haftasonlari korsan yanimda olmayinca onu ariyorum resmen. boyle de cok duygusal oldu. hemen konuyu degistiriyim.

neyse ki bacagimi eskisi kadar cok yalamiyor. ofisin adi scra. seden avci ve ramazan avci, iki mimar. ogulcan ve tuna, iki stajyer. korsan, bir köpek. ne yazacagimi unuttum ondan boyle oldu.

2 gun once neva ve gülin bize geldi. -tunayla eylülün evine çıktık, sadece yaz için- izmirde gulin sen ben gorusuruz bir dahaki sefere diye ayrıldık. nevaya yas gununde aldigim saraplarin hepsi bozulmus. hicbirini icemedik. yine migrostan aldigim ucuz saraplara kaldik. bu arada makarna yapmasini ogrendim, cok zor degilmis. :D sos yapmayi da ogrenirsem sahane olabilir. nevaya soslu makarna sözüm vardi ama onu da ben yapmayip migrostan buldugum her sostan aldim. makarnayi yaparken de evin gazi bitti. alt kata tencere makarnayla inip yaptik. bu arada neva eve gelip osmanla tanişmiş bile. -osman da 23 yasinda ve evin üçüncüsü. gece 4te bile yükses sesle müzik dinlemesiyle taniniyor. her gece yan odadan ona telefon acip sesi kismasini aksi takdirde polis cagiracagimi belirtiyorum. olay tatliya baglaniyor. kartdor ekmek kadayifli yiyoruz. evet saati yok.- oyle yani hiç planlamadigim gibi olmadigi gibi cok guzel de oldu. :) araya sonradan bissürü cümle eklediğim için bazen bazi cümleler anlamsiz kaliyor. haha salak cümlelerim var benim buraya yazdigim!

felsefe bölümünden ders aldim. evrim ve felsefe. 3 saat sonra ilk dersine gidicem. 

bu da burada yerini almaliydi. umarsizca paylasiyorum.

yesimm,

duman'in sesi odaya geliyor. bugun visnelik'te konseri varmis. uzun zamandir -seninle de konusmustuk- senin gibi benim de sinirlerim epey bozuk. hatta bu, buraya yazdigim ucuncu yazi. her seferinde uzun uzun seyler yaziyorum sonra bir bakmisim keyifsiz seylerden bahsetmisim sadece. ama yine de onlari da sakliyorum. sen gelince okuruz. o zaman keyifli olur iste.

cotonk hatta citonk diye ses cikariyor gaz bombasi yere dusunce. yazinin ilerisinde cem bey'den bahsedecegim. kendime hatirlat.

farkli insanlarla tanismak ne guzel bir sey yahu. aslinda biriyle tanisinca o insanla ilk nerede ne muhabbet ettigini hatirlamak keyifli olan bence. ornegin subatta processing adli bir program ile ilgili workshopa, istanbul'a gitmistim. orada bir odtu mezunu mimarla tanisip -mimar dedigim de benden 4 yas falan buyuk- ayakustu "ya bu programda sunu suraya nasil kopyaliyoruz" seviyesinde bi' seyler sormustum. o da yardimci olmustu. o kadar. sonra dun gece onun ofisinde proje teslimine bir gun kala iyice yogunlardi ve iki kisi olduklari icin onlara yardim ettim. onlarla sabahladim. benim de uyduruk bir dersimin jurisi oldugu halde calismadim. su an aklima geldi bi' yerde otururken birinin ikidebir hadi kalkalim demesi benim huzurumu feci kaciriyor. takintiliyim baya. aynisini gecen hafta birine yaptim. kendimle dev celistim. demek istedigim su ki, aylar once bi' workshopta ufak bi' soru sordugum adamla iki gece boyunca projeye ugrastim, her sigara molasinda dertlestim. ofisin balkonu buyuk bir bahceye bakiyor. hayir, calistigim ofis degil. orasi artik beni hic cekmiyor. iki sokak asagisinda baska bir ofis var, ben orada takiliyorum. bu da guzel. plan yapmayinca da hayat guzel ilerliyor. sabahlama sonrasi sadece duymak zorunda kalanlarin bildigi sacmalamacalarimi yaptim. ofiste bir kisi daha vardi. onu da fakulteye girdigim sene fakultede kaykayla hep orada burada kaydigi icin biliyordum. hep salas giyinirdi falan. cok ozenirdim o yasadigi kafaya. onunla da tanismis oldum. her sey hakkinda pek tanimadigim insanlarla kisa kisa sohbetler ettim. cok hosuma gitti bu. o kadar kapanmisim ki icime donem boyu. hatta sunu bolume girdigim gibi diyelim. bunu fark ettim. baska seyler de fark ettim. iyice asosyal oldum. ofise girip daha da soyutlandim. bi' seylerden kacabilecegimi sandim. olmadi simdi daha cok bunaldim. ama hayatina yeni insanlarin girmesi ne guzel sey. mesela donem basinda maket kestirirken bir anlik adini bile ogrenmeden tanismis bulundugum biriyle gecen hafta ofisi ekip carsi cimlerine oturup saatlerce muhabbet ettim. benim hakkimda hicbir sey bilmiyor. ben de onu tanimiyorum ya iste bu cok eglenceli. aylardir kafamda bi' yerlere kacmak var. insanlarla tanismak, konusmak var. sadece fotograf cekmek var. hikayelerini dinlemek var insanlarin. insanlarin hikayeleri var. ya sunu hissettim uzerine uzuldum bir de. gecen gun -iki gun once- odtuye -hayir bu uzuldugum hikaye degil ama bundan bahsedecegim- girdigim sene arjantin tango hocamla omuz omuza eylemdeydim. gaz gecici kor etti beni 50 metre tasidi mesela. 

ben hep yakin arkadas kavramina inandim. yakin goruyorum bazi insanlari digerleri umurumda olmuyor. basina bir sey gelmis, uzulmus vs vs hic umurumda olmaz. savunma mekanizmasi sanirim. oyle olunca beni uzecek davranista bulununca da yakin gormedigim kisiler beni etkilemiyor. ama boyle baka baka onlarca insandan hayvan gibi(!) uzaklastim. yakin gordugum insana da fazla alistigimi fark ettim. bolumumu de elestirmeyi hic birakmadim. evet, rolu buyuk ama tek suclu o degil. sonra da yakin gordugum insanlarin aslinda yakin olmadigini bi' fark ettim ki kayboldum resmen. depresyonda falan degilim. o kadar kolay degil tabi de. baya kayboldugumu dusunuyorum. sanki tek basima kalip bi' yerlere gidersem rasgele tanistigim biri bana bir hikaye anlatir da kendime gelirim diyorum. cok olumsuz biri oldum bir de. insanlari da aramiyorum ki uzgun oldugumda insanlarla gorusup onlarin canini sikmayayim diye siradisi bir aliskanligim var. cuma gunu bunun icin telefonumu facebookumu twitterimi her seyi kapatip bir yere bilet alip gidecegim. oradan baska bir yere. kendime gelinceye kadar donmeyecegim. onunda stajim basliyor ama bu ne kadar onemli.

lisede yasamadigim melankoliyi simdi yasiyorum yesimm. tum ergenlere selam olsun. aa gecti sanirim buraya yazinca. bunlari yazdigima gore diger yazdigim seyler pek eglenceli seyler olabilir. aslinda hic aktaramadigimin farkindayim. uzerine dusunulecek seyler degil. burada olan bitenler fazla yipratti sanirim ondan. 

arada iyi oluyor, dinlemek de dans etmek de! : 

http://www.youtube.com/watch?v=a_426RiwST8

telefonlar felemenkçe konuşmayıncaya kadar

athena ve diğer abartılı şeylerden bahsedinceye kadar

hep ve bazı bazı

bugün seni aradım. baya geç olmuştu ama yine de aradım. sesini duymak çok istedim. ama ulaşamadım.

bugün bu güzel insanları canlı izledim. sahnede performansları baya iyi.

bi' halimden konan anlar bi' de emre nalbantoğlu konserine gidelim. baya eğlenelim.

saat üç oldu ve hiç uykum yok. yine dinlediğim şarkıların etkisinde defterimi karalıyorum. karaladığım baya bi' şeyler var.

dediğim gibi, ben yine de aradım ama ulaşamadım sana. baya da geç olmuştu.

bankta çıplak ayaklarıyla oturmuş kitap okuyan bi' adam var. sırt çantası, ayakkabıları da yanıbasında. prag fotograflarinda. hatta yuzen bi' kugu da donup direk ona bakmis. napıyosun aklini mi kaçırdın sen bakışı sezdim kuğuda. o an, dünyanın en mutlu insanlarından biri o adamdı bence.

kugu da mutsuz sayılmaz.

o ufak, minik şaraplardan mı!?

hem de devrimde!

heyecanın videoda açıkça belli oluyo zaten :)) uzun zamandir bu kadar mutlu etmemisti bi' şey beni hehe bayıldım videoya ve fotograflariniza! :)

en güzel kısmı da "her yerde insanlar var, çok zor." demen sanırım. prag'ın en kalabalık köprüsünde hem de! :) düğmeleri gösterek zaman kazanmaca, alper'in "kimse yok ya" diye videoyu bitirme çabası, "belki ne kadar zorlandigimi gorurse bagirmasa da olur diyebilir" derken videonun basinda yoo hiç öyle bi' şey demem dedigim anda alper de aynı tepkiyi verdi zaten heheh :))

alperin "demez, o bekliyo bunu!" demesiyle kendimi pek acımasız hissettim ama iyi ki de bagirdin! alperin de yazdigi gibi Bağırmak gelir bazen insanın içinden :) ne güzel bi' başlık! :)

artık o köprünün, o kentin pek şükela bi' anısı var sende haha muhtesem! bu arada jüriye hazırlanıyorum persembe gunune, yine sabahlamacalardayim. 

bi' de bana gonderdigin son 3 fotografi en sevdigim ilk 10 arasina soktum bile. belki gonderdigin fotograf sayisi yaklasik 10 olabilir ama ne kadar cok sevdigimi bu sekilde anlatmaya calistim. lemon tree ne guzel denk gelmiş oyle ya sizinle orda olmak çok isterdim! 

kapat kapat kapat :)

şimdilik hoşçakal, çizimlerime geri dönüyorum, bi' ara yorgun olmadigim bir an duzgun duzgun yazarim buraya!

mesela bi' cafede oturuyosun. oturdugun masada da bomboş bi' kağıt var. hatta yanında da bissürü keçeli kalem var. o akşam keyifli bi' muhabbete dalıyosun bi' de konuşmalardan alıntılar yazıp minik minik çiziyosun ya bi' şeyler o kağıda. sonra o kağıt o keyifli akşamın özeti gibi oluyo, güzel bi' anı kalıyo o akşamdan sana.

iyi oluyo yani.

cafelerde masalara kağıt koysunlar! kalemimi kendim götürürüm.

Teoman - Kupa Kızı Sinek Valesi [Konser]

Teoman - Yağmur [Konser]

bakarsın sen geldiğinde teoman konseri olur. 

bakarsın gideriz bile belki!