hicochriko

Μνήμες και αναμνήμες, αυτή τη φορά διαφορετικές, σωματικές και αρπακτικές. 

Πλάσματα μικρά που ζουν στα έγκατα για ώρες και για χρόνια… Χρόνια Πολλά και όχι καλά, και λίγες φορές καλύτερα.

Καλύτερα που τα ξεχάσαμε τα χρόνια και τα πλάσματα, τις μνήμες στο στομάχι. Ποντάραμε ό,τι είχαμε στη λήθη την Αγία. Αυτή την άγια, αιώνια νάρκη. Νομίζαμε και ελπίζαμε, και τώρα ζητείται Ελπίς. Να ξαποστάσουμε. Τώρα που ο ύπνος μας τελείωσε και ο ξύπνιος παρελαύνει - ο ασεβής και δίκαιος και γυρισμό δεν έχει.

Έζησες μόνο σ’ έναν τόπο Και τον φαντάστηκες μεγάλο Ήξερες μόνο έναν τρόπο Τώρα θα μάθεις και τον άλλο.

Αλλιώς θα λέγονται οι λέξεις Με άλλα μάτια θα κοιτάς Με άλλους δαίμονες θα μπλέξεις Σ’ άλλους ανθρώπους θα μιλάς.

Κι όταν ο ύπνος θα’ ναι άδειος “και τ΄αύριο με αύριο δεν θα μοιάζει” Κανένας μας δεν θα’ ναι άγιος Όλοι σε δρόμο που δεν βγάζει.

It’s interesting to note that neuroscientists suggest we each generate something between 12000 and 60000 thoughts each day.  But far from being original, 95% of these thoughts are repeated from the previous day.  This goes on day after day; week after week; month after month; year after year.

Astronaut - A journey to space

Όταν ο δημοφιλής τραγουδιστής Μπόμπι ΜακΦέριν βαρέθηκε να δίνει παραστάσεις, βρέθηκε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι στην καριέρα του. Μετά την τεράστια επιτυχία του το 1988 με το τραγούδι “Don’t worry, be happy ” ξεκίνησε μια μεγάλη και εξαντλητική περιοδεία, αλλά μετά από λίγο έπαψε πια να νιώθει χαρά. “Δεν ήταν δίκαιο ούτε για το κοινό μου ούτε για μένα”, εξομολογήθηκε ο ΜακΦέριν. “Δεν ήμουν παρών. Δεν ένιωθα πια αγωνία”. Ο ΜακΦέριν εγκατέλειψε τη δουλειά του για δύο χρόνια, πέρασε κάποιον ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια του και διερεύνησε καινούριες μουσικές φόρμες. Επέστρεψε ανανεωμένος και γεμάτος φαντασία, ίδρυσε την πρωτοποριακή ορχήστρα Σινκέστρα, εκτέλεσε ντουέτο με το διάσημο τσελίστα Γιο Γιο Μα και έγινε μαέστρος κλασικής μουσικής. Παρακολούθησα το πιο πρωτοποριακό κοντσέρτο του Μπόμπι ΜακΦέριν, κατά τη διάρκεια του οποίου τόσο εγώ όσο και το υπόλοιπο ακροατήριο περιμέναμε όλο το βράδυ να μας τραγουδήσει το ‘Don’t worry, be happy”. Δεν το τραγούδησε.

Έχω μια συνταγή που σου επιτρέπει να ξέρεις αν το επόμενο βήμα είναι το σωστό για σένα: αν νιώθεις ταυτόχρονα έξαψη και ανησυχία, τότε είναι. Αν νιώθεις απλά έξαψη, τότε δεν υπάρχει πρόκληση, προσπάθεια και μυσταγωγία. Βρίσκεσαι ακόμα στην “περιοχή ασφάλειας” και δεν υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης. Αν νιώθεις μόνον αγωνία, δεν υπάρχει θετικό κίνητρο. Γιατί να διασχίσεις μια περιοχή αγωνίας αν δεν υπάρχει κάτι στο οποίο θέλεις να φτάσεις; Αν όμως νιώθεις ταυτόχρονα διέγερση και αγωνία, τότε κάν’ το και δες με τι ιλιγγιώδη ταχύτητα θα αναπτυχθείς. Το χρωστάς στον εαυτό σου, στους αγαπημένους σου και στους πελάτες σου να μένεις στην κόψη του ξυραφιού. Αν η καριέρα ή η σχέση σου είναι ανιαρή, τότε στάσου μια στιγμή και ρώτησε τον εαυτό σου τι θα χρειαζόταν για να γίνει συναρπαστική. Ύστερα ξαναρώτησε τον εαυτό σου τι θα χρειαζόταν για να σου προκαλεί αγωνία.

Το σημείο τομής των δύο απαντήσεων είναι το σημείο της δύναμης σου.

---------------------------------------------------------------------------------------