Heyselen

Bazen kıskanıyorum insanları, çevremdeki insanları… Keşke bende onlar kadar sevilsem diyorum… Keşke bana da gerçekten nasıl olduğum sorulsa, keşke beni de gerçekten anlayan, aslında gerçekten canımın yandığını farkeden birileri olsa… Keşke bazı şeylere mecbur kalmasaydım, canımı birazda kendim yakmasaydım… Ya da keşke çevremde hep ne kadar kırılmış olsam özür dileyip geri döneceğimden emin olan insanlar değilde gönlümü almaya, kırdıkları kalbimi onarmaya çalışan birileri olsa… Keşke bende gerçekten acı çektim diye bilsem ve bunu birilerini kaybetmekten korkmadan anlata bilsem… Keşke bana gerçekten değer veren, anlayan insanlarla dolu bir çevrem olsa… ama neyse ki her zaman tek başıma çok iyi hallettim, çok iyi atlattım.. Kimse yanımda olmadı, olmakta istemedi belki ama ben kendim hallettim... Her şeyin üstesinden kendi başıma gelebiliyormuşum ve bunu öğreten insanlar oldu. Onlara teşekkür ediyorum.