İşte gidiyor, o çok güzel, o çok güzel. Ama çok kırıldı, o inanılmaz, hiç bilip bilmeyeceğini merak ediyorum. Yatak odasında oturuyor ve ağlıyor, evet ağlıyor. Ve gözlerinden gözyaşları düştükçe depresif hissediyor. Tek istediği aşk ama asla kendi içinde bulamıyor. Ve sadece kırık hissediyor. Yardım aramasının umutsuz olduğunu söyleyebilirim. İşte gidiyor, o çok güzel, o çok güzel. Ama çok kırıldı, o inanılmaz, hiç bilip bilmeyeceğini merak ediyorum. Her yönden dikkat çekiyor, ama umursamıyor. Reddedilmekten korkup korunmak için dua ediyor, orada kimse var mı? Eskiden gülüyordu, ama şimdi ağlıyor, acıdan bıkmış. Maskesini takıyor. Rol yapıyor ve iyi gibi davranıyor. Ve işte gidiyor, o çok güzel, o çok güzel. Ama çok kırıldı, o inanılmaz, hiç bilip bilmeyeceğini merak ediyorum. İşte yine o sahte rolü gerçekleştiriyor. O sahte maskeyi aldığında gerçek onu görmek zor. Babam bıraktı, asla geri dönmedi. Onu parçalara ayırdı ama bunu asla söylemezdi.

Aşk istiyor ama nereden alacağını bilmiyor. Ona asla vermeyen bir erkekten saygıyı öğrenmek zor. Böylece ağlıyor ve aynaya bağırıyor. "Dışarıda kimse var mı? Umurunda olan var mı?" Ve insanlar onu tanıdıklarını düşünüyorlar, ama gerçekten bir fikirleri yok. Üç işte çalışıyor, evet yapması gerekeni yapıyor. Strese giriyor ve erkekler onun güzel olduğunu söylüyor. Ama buna inanmazsa gerçekten bir şey ifade etmiyor. Güvensizlik devreye girmeye başlıyor. Sıcaklığı arıyor, ama soğumaya devam ediyor. Evet, görünüşünü ve benzerlerini açtığını biliyorum, ama dünyaya bakmayı bırak ve aramaya başla.

Tanrı seni güzel yaratmış.