Δ

zaman geçtikçe elimde dünler kaldı ve bu dünlere asılı kalan hayaller.

aynı gözler ama aynı bakmayan bakışlar. zamanı geriye almak istiyordum hiç tanışmamış olmak, değişmemiş olmak. o zaman eskisi gibi bakar mıydı tekrardan, baksa bile ne değişirdi ki, ardımı göremezdi. peki ya ben eskisi gibi olabilir miydim, içimde bir boşluk olmadan hissedebilir miydim tekrardan. sorular vardı zihnimde tekrarlanıp duran ama bir cevaba sahip oldukları an kaybolacaklardı sanki geriye bir kaç silik cevap kalacaktı kime ve neye verildikleri belli olmayan. yaşananlar geriye alınamazdı iyisiyle kötüsüyle bir şeyler doğmuş bir şeyler ölmüştü. aynı yerde kazanılmış aynı yerden kaybedilmişti. artık ne önemi vardı o gün olan olmuştu zaten sorun hep olmayandaydı..

düşüncelerimde hep var olan bu boşluk hissi, nereye gidersem gideyim eksik hissetmeme neden oluyordu.

nedensizliklerin köşesinde biriktirdiğim bunca duygunun rengine bakarken soyut bir körlüğe yakalandığımı farkettim.

yaptığımız tüm bu seçimler, sonunda mutlu olmak için miydi yoksa kendimizi mi kandırıyorduk. mutluluğu almak isityor karşılığında ruhumuzu takas ediyorduk, hiçbir şey hissetmediğimiz o an mutluluğa eriştiğimizi sanıyorduk. ağlamadığın için mutlu olduğunu düşünmek gibi. bugün ki mutsuzluğumuzun hepsine, mutlu olmak için katlanıyorduk. uzun süre zifiride kalınca karanlığı ışık mı sanıyorduk. mutluluk dediğimiz şey mutsuzluğun yokluğu muydu sadece?

yokluğu, varlığımı terk etme isteği dolduruyordu içime. tanrım, başkasına varlığımı feda etmem beni kötü biri yapar mıydı? ama o başkası olamayacak kadar ruhumda derinlere inmişti, kendimden kopardıklarımı yine kendimi tamamlamak için kullanıyor gibiydim. bir yanlış bu kadar doğru hissetirmemeliydi. eğer bu beni kötü biri yapıyorsa iyi olmak için bencil olmak gerekirdi.