I miss you

Birini çok sevmek, aptallık mıdır?  

Birini sevmek aptallık değildir. Asıl aptallık birilerini severken sevmeye çalışırken aynı sabrı, aynı şefkati ve sevgiyi kendimize göstermememizdir.  

Birini severken kendimi kaybettiğim çok zaman oldu. Öyle sevdim ki karşımdakini, ben kimim ne hissediyorum ne yaşıyorum bunların hiçbir anlamı yoktu benim için. Önemli olan tek şey bütün benliğimle karşımdakini sevmek ve bunu ona göstermekti. Belki oda benim onu sevdiğim gibi sever diye düşünürdüm. Ne acı değil mi?  

“Yemeğini yersen annen seni daha çok sever” sevgisi. “Ailemin istediği her şeyi yaparsam, kendime çeki düzen verip istedikleri gibi bir çocuk olursam daha çok severler” sevgisi. “Arkadaşlarıma çikolata alırsam beni daha çok severler” sevgisi. “Olsun benim kalbimi kırdılar çok kötü şeyler söylediler ama özür dilediler” sevgisi... 

Düşününce ne çok aklıma gelen şey var. Sevilmek için verdiğim savaşlar o kadar kalbimi kırdı ki... Beni ben olduğum için sevmelerine fırsat vermemişim hiçbir zaman. Onlar nasıl birini görmek istiyorlarsa ben öyle biri olmuşum. Tek isteğim sevilmekti. Ne kötü. 

Işte olay tam burada kopuyor. Fark ettim ki eğer onları sevdiğim gibi kendimi seversem ilerleyebilirim. Onları sevdiğim gibi kendimi sevdiğimde bir şeyleri daha kolay atlatabilirim. Ve gerçekten kendimi sevebildiğimde, onları da yeteri kadar sevmiş olacağım.  

Bir gün biri bana “en güzel fotoğrafın hangisi” diye sormuştu. Telefonu elime alıp karıştırıp durdum en sonunda çevremdekilerin bana gerçekten güzel göründüğümü söyledikleri bir fotoğrafı gösterdim. Güldü, o kadar anlayamadım ki o an. “Bana sormayacak mısın?” dedi. “Senin en sevdiğin fotoğrafın hangisi?” dedim. Telefonumu istedi kamerayı açtı öylesine kendini çekti ve bana gösterip “bu” dedi. 

Şimdi kafamda daha doğru bir yere oturtabildiğimi fark ettim. Benim güzel olmak için birinin bana güzelsin demesine ihtiyacım yok. Ben olduğum her an güzelim zaten. Tanrı hepimizi o kadar mükemmel yaratmış ki kusur olarak gördüğümüz şeyler bile bir lütuftur bize. Iyi ki burnum kemerli, iyi ki yüzümde lekelerim var, iyi ki yara izlerim var, iyi ki içe doğru basıyorum, iyi ki batıklarım var, iyi ki saçlarım kuru, iyi ki göbeğim var, iyi ki vücudumda tüyler var, iyi ki dişleğim... Varolduğum bütün hallerimle iyi ki benim.  

Insanların birbirini kırmaktan korkmadığı şu dönemde hala birilerini kırmaktan çok korkuyorum. Çünkü ben gerçekten sevdiğin biri tarafından kırılmanın ne demek olduğunu çok iyi bilen biriyim. Beni kıran kimse ona sarılır ağlardım ben. O beni kırdığı için ben özür dilerdim. Ne garip. Ama şöyle bir şey var ki bunun farkındalığı daha yeni oluştu zihnimde. Hayatım boyunca çektiğim bu eziyetin daha yeni farkına vardım. Biri benim kalbimi kırıp geçirdiğinde ben onu alkışlayarak izliyordum. Başka biri beni kırdıktan sonra ona sarılıp ağlıyordum. Birinden onu çok sevdiğim için, sevgimi çok dile getirdiğim için özür diliyordum. Iyi ki yapmışım. Yaptığım şeyleri şu an onaylamıyorum ama o zaman iyi ki yapmışım. Otuzumda daha çok kırılmış bir kadın olmaktansa yirmilerimde “kırıldım ama artık buna izin vermeyeceğim kadını” olmak istiyorum. 

Genelde bu tarz konuşmaların sonunu “aşk meşk yok artık sadece iş” mottosuna bağlayan bir çoğunluk var. Ama bence yanlış. Aşk var, sevgi var... Sadece artık neyi daha öncelikli tutman gerektiğini kavrıyorsun. Kendini seversen başkaları da seni sevecek ve sende onları seveceksin. 

Sevgi iyileştirir. Ve sevgi paylaştıkça güzelleşir. Kendimi severek iyileştireceğim. Kendimi sevmeye başladıktan sonra çevremdeki insanlarda iyileşeceklerdir zaten. En çok kendimi kırmaktan sonra insanları kırmaktan çekineceğim yine. Ama bu sefer onlara gösterdiğim hoşgörüyü kendime göstereceğim. 

Önemli olan büyük resmi görebilmek. Hayat kısa. Ölümü yakalayamıyorsun ama kendi hayatını yakalayabilirsin. Mutlu olmayı, kahkahalarla gülmeyi, sevilmeyi ve sevmeyi hak ediyorsun. Dünya çocukken umduğumuz kadar güzel bir yer değil ve acı hep varolan bir duygu. Bu acılardan ders çıkarmayı öğrenmeli, acılarımızı sevgimizle iyileştirebilmeliyiz.  

Bazen ne hissettiğini bilmediğin zamanlar olur. Ne hissettiğini, ne hissetmek istediğini bilemezsin. Öylece kalırsın bir boşluğun içinde. Ruhunun arafta kalması gibi. Tanrı seni cehennemin yedi katına böler. Ruhunun her parçası işlediği günahın bedeli için yanar durur. Kalbin Haviye’de hapsolmuşken, sen hala yaşıyorum zannedersin. Için de bir cehennem ateşi var. Için de bir ateş var ki seni kavuruyor. Ruhun bir yangına feda etmişken kendini, sen bedenini cennet bahçelerinde yetiştirmeye çalışıyorsun. Farkında değilsin o cennet  seni bin bir parçaya böler, sen hala tek parçayım zannedersin. Halbuki ruhun çoktan yangına kül olmuştur.  Benliğini bulmak için girdiğin savaşın en büyük kaybedeni sen olmuşsundur. Ruhunu, bir cennet uğruna  şeytana satıp seni var eden gerçekliğini girdiğin yolda  kaybetmişsindir... 

Bir yangına kurban etmişim kendimi. Kaybolduğun yolda adım adım  seni takip ederken, bende kendimi kaybettim. Senin cehennemin beni yaşatıyor, senin ateşin bana nefes oluyor. Ben o ateşin içinde seninle nefes alabiliyorum. Sen kendini şeytana vermişken, benim şeytanım sen olmuşsun. Ruhumu sana teslim ederken, bir harabe köşesinde beni gördüğün o anları sessizce bekler olmuşum. Zaman bizi esareti altında tutarken en büyük pişmanlığım senin cehennemine geç varabilmek oldu.. Zaman bizi geç karşılaştırdı. Çok geç. 

 Ben, beni bıraktığın o harabede günlerimi geçirirken, sen kendi kurduğun o cennette nefes alabilirsin umarım.  

En büyük hayallerimden biri yazar olmaktı. Her zaman birilerinin hayatını yazılarımla değiştirebileceğime inandım. Yazılarımla dünyayı değiştirecektim. Bu belki kolay bir şey değildi ama küçükken bunu yapabileceğime inanıyorum. Sonra fark ettim ki dünyayı değiştirmek istiyorsan yazmaktan fazlasını yapman gerekiyormuş. Boşluğa yazdığın kelimeler bazen birilerine dokunsa da dünyaya dokunamıyorsun çoğu zaman.

Düşündüm. Yıllarca içinde olduğum bu dünyayı nasıl yaşanır hale getiririm nasıl değiştiririm... Siyasi kişilerin dünyayı değiştirebildiğini fark ettim. Siyasi insanlar, parası olanlar ve gerçekten üretenler. En basitinden bugün kullandığımız bütün bu sosyal medya uygulamaları hayatımızı değiştirdi. Bizlere yeni alışkanlıklar kazandırdı. Bazıların ün, bazılarına para kazandırdı. Ve ummadığımız insanlar dünyayı değiştirebilecek konuma geldi.

Çoğu zaman içerisinde olduğumuz bu dünya karmaşık bir hale gelse de içinden çıkamayacak gibi hissetsek de bizler bu dünyada varız hepimiz bu dünyayı değiştirebilecek güce sahibiz. Sadece bunun farkına varmamız gerekli o kadar. Hepimizin hayalleri var ve insanlar bu hayalleri çürütmek kalbimizi kırmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Bazen bir insan yapamaz dediği için yapabileceğimiz şeylerden vazgeçip öylece yaşamımıza devam ediyoruz. Ama kırgın, ama yıkılmış biz yaşamaya devam ediyoruz. Ve herşeye rağmen hala dünyayı değiştirmek bizim elimizde.

Acı kavramı ne kadar değişik. Fiziksel olarak zarar gördüğümüzde de bu acı oluyor, kalbimiz kırıldığında da. Ya da öylece tek başımıza kaldığımızda da yaşadığımız bu hisse acı diyoruz. Acı işte. Can sıkıcı. Morel bozucu. Bazen seni bok gibi hissettiren bir duygu. Peki biz niye acıları yaşıyoruz ben buna anlam kazandıramıyorum kafamda. Birileri kırıyor, birileri üzüyor, birileri sadece duruyor. Ama acı hep aynı. Acı hep o göğüsümüzü yakıp kavuran, her daim orada olan bir türlü varlığına alışamadığımız bir his. Acı acı işte.

Her şeye rağmen bu klavyenin başına oturmak bana sonsuz bir huzur vermiştir. Belki yarın size değişen şeylerden bahsederim. Çokta umursamazsınız ama ben anlatacağım galiba. İyi geceler