Why are you here?

I miss you. I miss us. Oh god I miss you so much. Tangina nakakaiyak. Almost 6 months of love, effort, sacrifices gone to waste. Gusto ko ng mamatay tangina. Ang sakit sakit sakit sa puso. Siguro nga hindi na talaga maisasalba tong relasyon natin. Palagi nalang kitang nasasaktan ng hindi ko alam. Ang sakit sakit sakit putangina. Tulungan mo ko Lord. Baka bumalik ako sa dati, baka maglaslas ako ulit. At this time, hindi na ko makita ni ate.

We're falling apart..

3 buwan palang nakakalipas pero putangina pakiramdam ko pagod na pagod na kong mag-aral.

It fucking hurts. Never akong nagsecret sayo eh. Alam mo yun.. Lahat ng bagay sinasabi ko sayo. Pero bakit ikaw hindi? Alam ko may sari-sarili tayong buhay pero bakit ganun, pangalan lang ng kaibigan mo di mo pa masabi sakin? Kung sino kasama mo? Huh, ang galing eh. Ikaw gusto mo lahat alam mo. Kung san ako pupunta, sino kasama ko, ano oras ako uuwi. Pero pag ako nagtanong.. Secret. Basta. Napaka-unfair. Ayokong magsalita para mahalata mo pero sabagay, hindi mo nga pala pinapansin. Saklap.

Alam mo yung feeling na parang hindi parin sya kuntento sa binibigay mo. O baka naman paranoid ka lang talaga kaya yun yung nararamdaman mo, pero ang lakas ng hatak nung feeling eh. Ang lakas makapagpaisip. Tangina naman kasi, bakit ba ganito nararamdaman ko? Hirap talaga kapag first time mong pinapasok sa buhay mo yung isang tao. Hindi lang buhay eh, buong pagkatao mo na, kasi pati pamilya at mga kaibigan mo kilala na sya. Hirap mangapa. Parang isang mali mo lang mababawasan agad yung pagmamahal nya sayo o mawala sya agad sayo. Hay putangina. Ngayon ko nalang ulit naramdaman tong feeling, yung feeling na hindi pa 'ko sapat.. Ewan.

Ang sarap sa feeling na mahal ka din ng taong mahal mo. Yun bang ipapakita nya sayo araw araw na mahal ka nya at hindi ka nya iiwan. Tipong kapag may sakit ka, kahit may klase pa sya pupuntahan ka nya agad at magdadala ng gamot at pagkain at aalagaan ka. Kapag magkaaway kayo, susuyuin ka nya ng paulit-ulit, kakantahan ka para naman pansinin mo sya at kausapin. Yung isusurprise ka lagi sa harap ng maraming tao kasi gusto daw nyang ipagsigawan sa lahat na mahal ka nya, yung bibigyan ka ng flowers everytime na magkikita kayo, ikikiss ka habang nagsasalita ka, bibigyan ka ng back hugs at piggy back rides kasi alam nyang gusto mo yun, kapag magkaholding hands kayo siya yung sobrang higpit kung humawak na parang pinaparamdam nyang ayaw kanyang mawala sa kanya, kapag magkatabi kayo bubulungan ka lagi ng I love you sabay kiss sa noo, yung pagtitig nya sayo habang nagbabasa ka kahit hindi mo kita pero ramdam mo, yung bigla nalang syang ngingiti sayo kasi nakikita ka nyang masaya tapos tatawa kayo ng sabay, yung parehas kayo ng trip sa buhay, yung cuddles, yung ihahatid ka nya kahit malayo pa bahay mo at okay lang na gabihin sya pauwi, yung proud sya sayo kaya pinapakilala ka nya sa lahat ng mga kaibigan nya, at lastly, yung kapag may mangyayari sa inyo, ramdam mo yung pagmamahal nya sayo, hindi pure lust lang. Nandun yung feeling na may bond kayo eh, na maiiyak ka kasi alam mo at ramdam mo talagang mahal ka nya. Na kahit walang sex na kasama, mahal na mahal nyo ang isa't isa.

He's fed up with my attitude. Sabi ko na nga ba eh, wala talagang makakatagal sa ugali kong to. Don't worry Pau, I hate myself too. Been crying since what, 8pm? Until now. Not a good idea tho, I need to review and revise our report. Hays. I don't know Pau, maybe, just maybe, we're not really for each other. God that sounded so wrong in many levels.

Nanaginip ako kagabi, ang sama nga eh. Alam mo ba kung tungkol saan? Iniwan mo ko. Sa panaginip ko, tinatawagan ko yung phone mo tapos walang sumasagot. Nung panghuling try ko na, sinagot mo. Ang kaso, nanay mo pala yung nakasagot. "Ang swerte mo naman at ako pa ang nakausap mo iha." "Ahh.. Tita, si Paulo po?" "Nasakin kasi yung cellphone nya, minomonitor ko kasi sya.. Ano ka ba ng anak ko?" "Girlfriend po." "Oh bakit hindi ka nya ipakilala sakin?" "Dapat po ipapakilala nya ko sa inyo kaso po di daw po pwede kaya sa susunod nalang.." "Alam mo, ayoko pang magkagirlfriend yang anak ko, gusto kong makapagtapos muna sya." "Opo tita, alam ko po yun. Sorry po." "Maghiwalay na kayo ng anak ko. Ako na amgsasabi sa kanya." *end call* Tapos nakatanggap ako ng text after 10 minutes siguro, sabi mo mag-uusap tayo. Tumawag ka bigla, at ang sabi mo? "I'm sorry. Ayoko na." Tapos wala na, yun na. Ang saklap diba? Tapos kanina nagjjoke ka sakin ng puro break-up jokes, ano sa tingin mo mararamdaman ko? Mapaparanoid ako diba.. Sorry kung nagalit man ako. Sorry ulit. Sobrang mahal lang talaga kita kaya takot akong mawala ka sakin. Sorry.

Physically and emotionally exhausted. Nagkikimkim ako, naalala ko may blog pa kong pwedeng takbuhan. Ngayon ko lang naramdaman na sobrang pagod na ko sa lahat ng nangyayari sa buhay ko. Paulit ulit nalang lahat ng bagay. Nakakapagod ng bumyahe ng malayo araw araw para lang mag-aral. Nakakapagod ng umintindi ng mga bagay bagay, nakakaumay ng mag-ayos ng gulo, nakakasawa ng humingi ng pasensya kahit hindi ako ang may kasalanan, nakakapagod na talaga. Hindi ako madaling sumuko dahil alam ko sa sarili kong fighter ako. Na wala akong kinakatakutan kahit mamatay pa ko ngayon. Pero sa buong buhay ko, ngayon ko lang naramdaman na nakakapagod din palang magmahal. Nakakapagod gumawa ng effort na parang wala lang sa kanya. Ang sakit eh, alam mo ba yun? Ewan ko ba, parang sinasabi ng utak at puso ko, tama na.

Naiiyak na naman ako badtrip. Nabring-up na naman yung issue namin dati, yung tungkol sakin. Ang sakit sakit kasi sabi nya gusto nya munang magpahinga. Meaning, cool-off muna kami. Sakit eh. Para akong sinaksak ng paulit ulit. Di ko na alam kung anong gagawin ko, gusto ko na din naman sumuko pero di ko magawa kasi sobrang mahal kita eh. Kung alam mo lang kung anong pinagdaanan ko maging okay lang tayo sa mga magulang ko. Kinalaban ko sila lahat apra lang sayo, tapos susukuan mo lang ako. Ang sakit sakit. Putangina. Magta-tatlong araw na kong umiiyak. Putangina. Ang sakit talaga puta.

Di talaga maiiwasan na magkaron ka ng kupal na prof tangina hahahahaha. Pakyu Mam Ordona!

Dapat kahapon talaga may iba-blog ako kaso nawalan kami ng kuryente eh. Sooo mamaya nalang pag-uwi ko dahil nandito ako ngayon sa comp lab hehe nyeta po may sakit pa 'ko. Kbyeee