Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim seni…Sana dair ilk cümlem -çok garip birşey bu, nesin sen, korkuyorum senden-di… O anki gülüşün hala aklımda… Anlayamayan, hoşuna gitmiş, kafası karışmış bir gülüş… sonra da küçük bir kıza masal okur gibi girdin hayatıma, masal tadında… Masalları severdim, severim, evet… Ama bunu sana söyleyemedim. Korkuyordum senden… Şimdiyse, seni kaybetmekten… Konuşamıyordum, anlatamıyordum, dinleyemiyordum, dizginleyemiyordum duygularımı, içimde deli bir nehir gibi çağlayan aşkı tutamıyordum… Yapamadığım çok şey vardı… Ama sevdim seni… Sana mucizeler vaadetmedim… Ama sen, mucizenin ta kendisiydin… Ben de seni, mucize aratmayacak kadar sevdim…Bir mucize arar gibiydin seni tanıdığımda… Gözlerin nereye baksa, aynı soruları soruyordu bana… “Gerçekten aşk var mı?” “Gerçekten sevebilir mi insan?” “Gerçekten bir masal yazılabilir mi bir yaşamdan?” Öyle çok kırılmıştık ki; korkuyordun, korkuyordum… Hayatım boyunca, yapmaktan korktuğum tek şeyi yaptım ve aşık oldum sana… Ama hiç pişman olmadım sonrasında, olmayacağım da…Ve ben sana, mavi bir masal yazdım… İnanıp inanmayacağını düşünmeden masallara… Masalımı maviyle donattım. Bunlar mucize değildi, hayır… Sana mucize vaadetmedim… Ama seni, mucize aratmayacak kadar çok sevdim…Sana dair anlatılacak o kadar çok şey var ki aslında… Dedim ya, yaşarken anlatamıyor insan… Ne zaman yazmaya kalksam, içimden geçen cümleler hep aynı yerde takılıp kalıyor… Ne zaman seni yazmak istesem, ne zaman sana yazmak istesem, kelimelerim düğümlü…Artık senli zamanlarıma gün değil, günler diyebilmenin mutluluğu da eklendi senli mutluluklarıma… Seni tanıdığım için, seni sevdiğim için, benim olduğun için mutluydum zaten… Ve artık sana “seni çok sevdim” derken, çok geniş bir zamanı anlatıyor geçmiş zamanım… Ve şimdiki zamanım da, çok büyük bir sevdayı…Yazıldığında göreceksin, ne çok sevildin…
Seni Seviyorum, Çünkü, Gözlerinin içinde binlerce yıldız, gecenin karanlığını delip geçiyor.
Ruh altı gram derler. Bir yerde okumuştum. Ölünce oracıkta sadece altı gram gidermiş insanın bedeninden. Sadece altı gram. Bunca yaşadığımız şeyler sadece altı gram. Bence ruhun ölçü birim farklı olmalı. Ruhun ölçü birimi farklı olmalı ki, kaldıramıyorum bu anı,bunca zamanı, bunca yaşanmışlığı.. Ya da altı gramı aşıyor bu yaşananlar bilmiyorum. Benim hayatıma bu denli güzel gelen tek seynsensin biliyorsun. Ben hiç ayrılmadık kimseden, nasıl ayrılınır bilmiyorum. Saçmalarsam mazur gör beni. Baban elini tutmayı bıraktığı zaman büyürsün. Büyüdüğünü sanırsın. İlk ayağın tökezlediği zaman düşersin. Ve baban oracıktadır kaldırır. Sonra bir daha düşersin ve baban gene oradadır kaldırır. Ve bir daha düştüğünde ise kaldıracak kimsen yoktur. İşte o zaman büyümüş olursun. Sen benim elimden tutup kaldırmasaydın hala babasını kaybetmiş bir çocuk gibi yok olucaktım kalabalıkta. Kurumuş bir çiçeğe can gelmesi imkansızdır. İstediği kadar son bahar olsun daha fazla kurutamaz. Istediği kadar ilkbahar olsun yeniden açamaz. Seni ilk gördüğümde çıkmaz bir sokakta unutulmuş, ara sıra su verilen, çok az güneş gören, ilgisiz bir çiçektim. Yine de o halimle bile sokağını güzelleştirmeme izin verdin. Eğer senin olursam, çıkan bir sokak olursun, yüreğinin en çok güneş alan yerine koyarsın, emek verirsin sevgi verirsin, o güzel dallarımı açmama yardım edersin diye düşündüm, ama kendimi sana endekslerken senin sevgine kendimi kaptırırken sevgiden ötürü yaptığım bir çok hata da seni kaybettiğimin git gide sevgini yitirdiğimin ve kafanda bir sürü soru işaretleri yarattığımın farkına varamadım . Özür dilerim gülüşü güzel sevgisi muazzam cocuk. Sana denize açılan bir sokak olamadığım için. seni seviyorum sarmasık :)
pixelskylines
yousharknotpass
gummygunk
romaincrisis
andulkaphoto
izzy806
theartofmadeline
origamiaround
blakekathryn
