Allah haksızlıktan sakınanları sever.

bana kendimi bağışlamayı öğretebilirdin.

sana denk gelinmez, sana çabalanır. seninle güzel günlere dilek dilenmez, güzel günler için savaşılır.

kaçıp gitmek isteyen ama kalıp savaşmak zorunda olan o iki insanın hikayesi. bizim hikayemiz.

neden sahip olmadığım tek bir şeyin, sahip olduğum diğer her şeyle ilgili nasıl hissettiğimi etkilemesine izin veriyorum?

kendinden kendini doğuracaksın. bu sancının sebebi de o.

birisi boğuluyorsa o an ona yüzmeyi öğretmenin zamanı değildir. bu cümle gün boyu aklımda kaldı. çünkü bir insan zorlanırken, dağılırken, içi karışmışken etraf bir anda tavsiye verenlerle doluyor. herkes ne yapması gerektiğini, nasıl düşünmesi gerektiğini, nasıl güçlü olması gerektiğini anlatıyor. ama insan boğulurken bunları duyamaz. içeride fırtına varken dışarıdan gelen her yönlendirme gürültü gibi hissedilir.

Ahirette önde olanlar, dünyada fedakarlıkta da önde olanlardır.

dün akşam hemen karşımızda babam oturuyorken ve çay içiyorken :) erkek arkadaşımla yan yana oturuyorduk ve birbirimize masanın altından ayaklarımızı üst üste koyarak destek olduk. o an, o an sanki bir kitabın iki aşık karakteri gibi hissettim kendimi. bazen hayatın bazı kısımları kitap ya da film gibi geliyor insana. ve bu bazenleri benim için hep aşk üstüne kurulu.

ister şarkı söyleyin, ister ağlayın. yaşayacağınız hayatın süresi değişmeyecek.

bazı şeyler beni o kadar kırıyor ki, nasıl hâlâ bu kişilerle yaşadığıma hayret ediyorum. çekip gideceğime ettiğim yeminleri yutmuşum bağa olan sevgimden. o bağın beni yaraladığını bilirken hem de.

ya ölüm ya aşk istedim dudağından.

Mütevazılık falan hiçbir zaman gerçek bir üst değer olamamıştır bizde. Bir ortamda mütevazı olmaya kalkarsanız saygı hemen azalmaya başlar hissedersiniz.