GünlükŞİİR

Gece çöker sustuğum yerlere,

Bir sigara yanar içimde sessizce.

Herkes kendini kurtardı bu şehirde,

Ben hâlâ kaybettiklerimle nöbetteyim.

Ne affetmek kolaydı, ne de unutmak mümkün,

İnandım sözlerine, kandırdım kendimi her gün.

Şimdi kaybolmuş gibiyim, çıkmaz sokaklarda,

Kendimi arıyorum olmayan o patikalarda…

Bugün 30’uma otuz gün kaldı.

Gençlik hatalarım, mutluluklarım, heyecanlarım ve yürüdüğüm yollar şu an gözlerimin önünden akıp geçiyor…

Her zaman olduğu gibi, rahatlamak ve kendimi dinlemek için bulunduğum yerden denizi görene kadar yürüyorum.

Güzel bir su, gökyüzü, bulutlar ve huzur… Beni en mutlu eden şeyler bunlar. Tabii birkaç eksik de var.

Sevgiliye alınmış bir buket gülle taşların ardına oturmuş bir çifti görünce düşündüm… Sonra kız; deniz, gemi ve buket üçlüsünü çekmeye çalışırken, oğlanın derdi kızı öpmekti. Gördüm ve güldüm… Baya güldüm. Yazarken de güldüm… Zamanında yaptığım şeylere de güldüm. Düşündüm ve yine güldüm.

Sonuçta buketi aldın ve hakkın olan öpücüğü alacaksın, öyle değil mi? Kocaman bir kahkaha… Güzel şey!

Yaşıyoruz… Sonunu bilemeden, özgürce yaşıyoruz…

Gecenin karanlığında yaslandığım duvardayım,

Ismarlama aşkla izliyorum denizi;

Özlüyorum bana bakan gözleri, özlüyorum.

Geziyorum bastığımız yerleri bir bir geziyorum.

Sesini unutuyorum, onca yıl sonra unutuyorum.

Tahammülüm yok bu duruma artık.

Ruhuna olduğum aşka yürüyorum, özlüyorum.

Bir bir göz yaşı döküyorum artımdan, özlüyorum…

Karanlıkta boğuluyorum… Işık kapalı, perdeler gibi içim de çekilmiş. Yastığı yüzüme bastırıyorum, Sesimi duymasın dünya, Ama içim içimi nasıl duymasın?

Ağlıyorum… Kıpırdamadan, titreyerek, Boğuk bir “neden” dolanıyor odada, Bir ben duyuyorum, Bir de sensizlik.

Gözlerim yanıyor artık, Uykusuz değil bu, alışamamışlık. Unutamıyorum seni, Çünkü hâlâ orada, tam o cümlede kaldım: “Biz artık…” Devamını sen getirmedin.

Ben neyi eksik yaptım bilmiyorum… Belki de fazla oldum her şeyde. Fazla sevdim, fazla sustum, Fazla bekledim seni… Ama bir kere bile “hak ettin beni” demedin.

Zaman mı? Zaman sadece geçiyor, Ben hep o geceye takılı kaldım. Sen gittin. Ben ise hâlâ o yastığın içinde kayboluyorum.

26’ncı günün sabahında, Sarılırken sana, Kokunu içime çekerken Zaman durmuş gibiydi… Mutlulukla doluyordu her an, Seninle.

Kıvırcık saçların Kalbimi usulca sararken, Sanki bahar uyanıyordu içimde. Gözlerin, Bir şarkı gibi Sessizce söyleniyordu ruhuma.

Ne geçmişin yükü, Ne yarının korkusu, Sadece sen, Sadece o an. Ve ben, Sonsuzluğa inanıyordum Kokunu içime çekerken…

Güvenemiyorum sizlere,

Arkamı dönüp ilerleyemiyorum.

Üzülmüyorum artık. Yıkılıyorum...

Bitiyorum. Kalmıyorum.. Gidiyorum...

Batışıydı. Dünyanın,

Son günün tadı.

Sessiz derin kuyuların,

Hastalıklı ruhların.

Son gecesine selam.

Beni durduruyor, gökyüzündeki nefret!

Beni yakıyor içimdeki Aşk!

Beni düşürdü içimdeki düşünce,

Ben ki! Düşmüşken,

Elimi tutan kaldıram; Senken!

•••

Ben dilden dile efkarım bugün,

Yaralı ruhuma sarılmış beden.

Rüyalarım da gördüğüm, sen!

Sabah uyandığım da ruhum ve ben.

Görürüm, dile getirdikçe umudumu,

Özlerim seninle yaşadığım mutluluğu,

Haykırırım benliğine sessizce,

Dur deme, gidene ve bekleme.

Yırtılsa gökyüzü elin de bir çiçek,

Kıyamet gelse yine içim de bir umut.

Rüyalarım gerçek mi? Bilmem ki! NusPus..

Haykırır gözlerde korku ile endişe,

Ben ise şimdi ölüm kadar durgun...

Durgundu denizin suyu,

Gözler ona bakıyor.

Bulutlar onu izliyor. İçinde tuttukları,

Dile dökemedikleriyle birlikte.

Kaderiydi yanına oturan.

Susar gibi oldu ancak,

Korku.

Cennet gözleri aktı,

Sarıldı içi yanarcasına,

... Akıttı.

Denize düştü,

Göz yaşları; fırtına koptu.

Canı çok yandı. Güldü sadece,

Gül dedi. Hiç kızgın değildi.

Kalbi çok acıdı. Nefesi de sen,

...

...

Etmedi.

Edemezdi ki! Ömrü onda kaldı.

Son giderken, elini tuttu.

Kalbine koydu. Sustu..

İçinden inandıklarına ve kaderden,

İsteklerinden bulundu.

Kalbini verdiğini sanıyordu.

Gözleri cennet damlaları düşürürken,

Onu aldattı! Elini kalbine koydu ve bıraktı sandığı kalbi geri verdi. Onun olanı ona tekrar verdi. Tüm güveni ile birlikte..

Veda Yok!

Deli zaman dur.

Ne olur.

Elimi tuttuğu o anda dur. Aksın tüm zaman.

...

...

Zaman dur.

Dön beni ilk gördüğün yerde tekrar sev.

H.S.S.S.

10.03.19-15.48

Sevdikçe kusuru görmez insan,

Kusuru örter,

Bazende yüzdeki kusuru öper,

Eldeki kusuru dinler,

Seven insan görmez, siler gören gözden..

Sevgi bitmesin kusur gözükmesin,

Hiç Bir Zaman..

Günün ilk ışıklarıyla başladı,

Huzuru aydınlatan, günü uyandıran.

Bir badem gözlerle karşılaşır, sade bir göz.

Durur ve düşünür.

Gözleri ile;

Özlemi, yorgun ve düşünceli anlatır!

Dudakları, kapalı mühür gibi.

Sözcükleri dökülse, saçılsa her bir yere!

Duyulsa sesi; fısıldasa sessizliğe.

Nefsini kapatır. Lacivert bir şal ile,

Altından kafesi vardır.

İçinde şelaleler, ırmaklar ve denizler.

Güzel bakan görür. Mavi tertemiz suyu.

Bahar bahçelerinde salınırsın,

Bir ağacın gölgesinde,

Düşlersin; yaşamakta olduğun rüyayı.

Özlersin geride kalan, o anı.

Düşerken, gecenin sarhoşluğuna.

Yırtılmış güne başlayan gökyüzü,

Uyanmış martılar,

Ovalanmış, yastığından koparılmış gözler.

Sarılmış bir adam karısına,

Öpmüş, kaybetmekten korkarcasına.

“Korkma bir gün ölücek o kalbin.” Diye

Yazılmış duvarın en ücra köşesine...

Ulu denilen gökyüzü,

Bıraksa derin sevgisini.

Çürük kalbime,

Islansa bedenim.

Bıraksa zincirler,

Sarılsa ve Durulsa o sağanak yağmur.

Avunsa, ruhum.

Sarılsa yalan sevgilerin kucağına,

Üşürüm.

Kusurlu gözlerim. Seninle değil.

Yıpransa derim. Soyulsa, kabuk bağlasa.

Senin değil. Gülebilse yüzüm, içim kanar.

Bahar bile soğuk, senin değil.

Ağır renk duyduğun müzik,

Hüzün bile senin değil.

Duygum. Hüznüm. Sende değil.

Katilimsin. Seninle değil...

Oyaladım. Günlerimi, beklentilerimi.

Sırt döndüm, size.

Yorganların altında kaldım. Sessizliğinize.

Uyudum, korktum uyandım.