Soleil

"sizce yere düşen bir yaprak ölümden korkar mı? bir kuşun ölümden korkarak yaşadığını düşünür müsünüz ? kuş ölüm ne zaman gelirse ölümle o zaman tanışır. ama ölümden endişe duymaz. böcekleri yakalaması, yuva yapması, şakıması, uçmanın tadını çıkara çıkara uçmasıyla, daha çok yaşamakla ilgilenir. hiç kanatlarını çırpmadan rüzgar tarafından taşınarak gökyüzünde süzülüşünü izlediniz mi ? ne kadar ebedi bir zevk içinde görünüyorlar. ölümden endişe duymuyorlar. ölüm gelirse problem değil, yok olurlar. ne olacağı ile ilgili endişeleri yoktur, bir andan diğerine doğru yaşarlar. değil mi ? biz insanoğlu, bizler her zaman ölümden endişe ederiz. çünkü biz yaşamıyoruz. sorun bu. biz ölüyoruz. yaşamıyoruz..."

Zaman ölüyorken, gözlerimde dünyanın en güzel renginde olan vişne çiçekleri Taze ve çam kokulu bir havayı soluyorum  Güneşi görmüyorum ve adeta hissetmiyorum Doğduğum günden bu yana hiç güneşi sevmemişim Birazdan kovalayacagim eğlenceli şarkıları  Dolunay yüzünü gösterecek bir bulutun arkasından Duman yükselecek ölü ve dalgın bakıslarimda  Ve bir ışık sızıntısı odamda, Bir tutam hüzün fırtınaları estireceğim içimde ve tadacağım uykusuzluğu Birazdan yine gökyüzü solacak, lacivertliğin yerini mavi alacak Gün doğacak ve kapatacağim perdeleri Ve uykusuzluğu

Biliyorum. Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum. Birisini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Bundan böyle artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum.