her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

yemeği yedik mayıştık. kafam estikçe uyumayı özledim. neyse kırk gün daha sıkıcaz dişimizi

hevesimi bulabilirsem ders çalışıcam

yemek yapmayı ne zaman öğrendim bilmiyorum. sanki bir an da tüm bilgiler beynime yüklendi. hiçbir fikrimin olmadığı yemekleri bile yapabilirim gibi

tevekkül mükemmel bir varlık sahası. oldu tevekkül olmadı yine tevekkül. Müslüman'ı ne yıkar ki

blogumu sevenler parmak kaldırsın

japon edebiyatının tüm şeker kitaplarını istiyorum. biri bana alabilirse memnun da kalırım

bazen savaşmamak da bir savaştır. çünkü savaşmamaya savaşırsın

evliliğin temelini sağlam tutmak dili tutmaktan geçiyor. büyük bir şey olmadıkça kimseye -annen bile olsa- evin içinde olanları anlatmayacaksın. insanız, elbette doluyoruz ama şeytan da dolduruyor. zaten iki yabancının bir arada yaşaması başlı başına zor bir mevzuyken daha da zorlaştırmanın alemi yok. ayrıca aileler de bu sefer damada, geline ön yargı oluşturuyor. ne gereği var tarafcılığın? evlilik iki kulübün birleşmesi değilse taraf tutmak anca sonlarını getirir.

coğrafya ve tarih'i halledip halledip unutuyorum. bana iki kurşun lazım

yüksek lisans yapıp da felsefeyi seçerim diye acayip ürküyorum. mükemmel alanlar var benim gönlüm hep kelam-felsefeye kayıyor. etme guzum. yakarsın kendini