ya katı akılcı ya katı imancı. ortasını göremiyorum. din ne böyle bir şey ne böyle bir şey değil. iki gündür kadının parfüm konusu akışımı meşgul ediyor. potansiyel günaha teşvik gibi görülmekten çok sıkıldım. zina kadının tek başına yaptığı bir günah değil. ben kendimi muhafaza etmekle mesulum, erkekte kendi nefsini dizginlemekle mesul. bunda hemfikiriz. ama görmezden gelinen bir konu daha var, o da kadının da bir nefs sahibi olduğu. erkek parfüm sıkınca kadın etkilenmiyor mu? etkileniyor. ama bunları dile getirmek bile dile getiren kadına fuhuşa sürüklenmiş muamelesi çekmeye yetiyor. sanki kadınlar tüm cinsel dürtülerden arınmış, yalnızca doğurganlığı olan yapay bir obje gibi görülüyor. tüm her şey bir yana buna kadınlar da destek veriyor. sünnet olan güzel kokmak. kimse size pis kokun demiyor. ama kimse size afrodizyaklı parfümlerle banyo yapın da demiyor. kadın için de erkek için de. kadın sıkınca tekfir, erkek sıkınca oh mis olmuyor. kızın biri yazmış, din de böyle erkekler hani diye zırlaklık yapmayın. aynı böyle yazmış. alıntı girecektim ama senin kendi kendine düşmanlığın yeter diyip vazgeçtim. sonra neden kadınlara böyle davralınılıyor diye bir köşede ağlıyorlar. neden acaba? vazifeni erkeğin karnını doyurup kucağına çocuk vermekten ibaret gördüğün için olabilir mi?

insan aslında çok düz bir varlık fakat kendini karmaşık sanıyor. organlarımız bile muhteşem bir sistem içerisinde çalışırken kendimizi çözülmez bir düğüm gibi görmemiz işleri zorlaştırıyor. aslında bunun ana sebebi düşüncelerimizi yönlendiremeyişimiz. başına bir felaket geldiğinde başını vuracak duvar arayan insan, alışmanın kudretini göz ardı ediyor. Allah kulunu mükemmel bir incelik de yaratmış. şayet alışmak olmasaydı dünyada ölümünü bekleyecek tek bir insan kalmaz, herkes kendi sonunu kendi yazardı. diğer yandan hiçliğin kollarında can çekişen biri de kendine umut aşılayacak kudrette olduğunu bilmiyor. dedim ya, sistemli varlıklarız. atalarımız da bilmiş "birine kırk gün deli dersen deli olur" demişler. aynı hesap ve bu kez evdeki de çarşıdaki de birbirini tutuyor. kendine sürekli olumlu düşünceleri aşılayan bir insan zaman sonra kendini tüm o olumlu durumları yaşarken bulacak. beynimizi kandıracak kudrette değiliz fakat o, hayatımızı istediğimiz olumlu hayatlara yönlendirebilecek kudrette. o kıvrımlı ve ne olduğu çokta bilinmeyen küçük şey, bizi hayatta tutmak için büyük çaba sarf ediyor. böyle bir savunma mekanizması var mı bilmiyorum ama beynin insanı bu şekilde de koruma altına aldığını düşünüyorum