s.

her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

bazen her şey çok zor. her şey fazla zor. kendimi taşıyamadığım günler oluyor.

Allah'a iman ve yarattıklarına hayranlık

mevcut iddialar potansiyel bir silahtır. bakınca dilimizin söylediğini kulağımız işitmiyor. hep derim, insan iddiasından iddialı bir milimetrik kurşunla vurulur. ölüm bu kadar ani ve keskinken hiçbir şeyden bütünüyle emin olmamak gerekiyor

bu süreçte o nasıl çalışmış bu nasıl çalışmış şunu deniyim gibi şeylerim hiç olmadı. düzenli bir ders çalışma geçmişim olmadığı için de bu süreçte kendime göre ders çalışmayı da az buçuk öğrendim. belki hata yaptım ama farklılaştırılmış eğitime bu kadar vurgu yapan eğitimcilerin aynı programı bize neden dikte etmeye çalıştıklarını anlayamadım. bu yüzden herhangi bir programı kendime şiar edinemedim. bir ay farklı diğer ay daha farklı çalıştım. çünkü kendimi bildim bileli bir sistemi sonuna kadar yürüyemiyorum. o bağlılık ruhuma kilit vuruyor ve bu kez isteksiz olmaya başlıyorum. bu plansızlık kendi içinde bir plan mıydı emin değilim. fakat geriye dönüp baktığımda, başladığım nokta ve vardığım nokta arasında bir fark görebiliyorum. bu da demek oluyor ki kendi içinde verimli bir çalışma olmuş. tamamıyla her noktayı bilmem mümkün değil. tarihim çok eksik hatta hiç yok. ama onun için bile alternatif çözümler üretmeye çalışıyorum. işe yarayıp yaramadığını sınavdan sonra göreceğiz. bu süreci daha detaylı anlatmak istiyorum. böyle uzun uzun. ama şimdi değil. Allah nasip ederse sınavdan sonra bol bol zamanımız olacak. o zaman inişli çıkışlı konuşup dururum

çölde, hiçliğin ortasında kaybolduğunu düşünürsün ama Allah sana bir karıncayı rehber olarak gönderir. karanlığınıza tutulan ışık bazen hiç ummadığınız bir yerden gelebilir. yalnızca ümit kesenlerden olmayın

sınav günü umarım hava böyle efil efil olur. ne yaksın ne dondursun. pişmeden güzellikle yapalım. geçen yıl kaynıyodu mübarek

şu sıralar hayatımdaki tatsızlığın temel sebebi dünyalık dertlerimle çok uğraşıp ahiretimi ihmal etmem. sabah namazında yasinim, cuma günlerinde kehfim ve genel olarak amelim eksik. fani dünyasını onarıp baki dünyasını harabeye çevirenlerden olmaktan korunalım. rabbim beni ruhen ve bedenen ihya et.

günümü programlayınca çok iyi hissediyorum aslında. ama sürekli bir programa göre yaşamak çok bunaltıcı geliyor. kuzenimle konuşurken okulu neden sevemediğim üzerinde durmuştuk. ben de zorunlu olarak yaptığım hiçbir şeyi tamamıyla sevemiyorum demiştim. sahiden de öyle. gelişigüzel olunca daha katlanılabilir oluyor. ama bir şeylere mecbur olmak beni o şeyden itiyor. ders çalışırken de bir programa bağlı kalamadım bu yüzden. programım varsa da bunu çok geniş tutuyorum. mesela bugün coğrafya çalışacağım ama bu saat dokuzda da olabilir on dokuzda da. yahut yetişmedi, yarına aksatabilirim. bu yüzden aylardır süren çalışmamın bazı yerlerinde aksaklıklar var. yeteri kadar programlı çalışmak bile birçok şeyi düzene sokuyor ama ben düzensizliğin kaotik düzenini seviyorum sanırım

ben bunu yemem insanlarına o kadar sinirleniyorum ki. neyi yemezsin mesela? tamam, damak zevki herkeste var. biz de zaten tüm yemekleri bayılarak yemiyoruz. ama önüne bişi konduysa zehir olmadığı sürece yemen de bir sakınca yok bence???? bayramda eniştem geldi. ben de mercimek çorbası yapmıştım. nane kattım. katıyoruz çünkü ve bana göre tadı güzelleşiyor. bunun içinde bir şey var diyip duruyor. nane kattım dedim. hmm falan yaptı. sevmedin mi dedim yok bu yakışmamış diyor. o kadar nazlı ki. yemekte soğan olmayacak. midesi bulanıyormuş. onların eve hiç soğan alınmıyor mesela. sürekli mutfakta ne pişecek, onu yemem bunu yemem. kardeşim de aynı porsiyon. sürekli ben ne yicem. zıkkımın kökünü ye kanka, uygun mu? eminim doyurucudur da.