her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

dişlerimi yaptırmak için diş hekimiyle evlenmeye karar verdim. başka türlü güvenmekte zorluk çekerim. ya kötü yaparsa

fotoğraf makinesi olanlarla ben nasıl yarışayım arkadaş. telefonu da değiştiremedik ki biraz daha kaliteli katalım

bazen hiçbir şeyi haketmiyormuşum gibi geliyor. bu hisse rağmen Allah'ın bana nimetler vermesi ne mahcup hissettiriyor.

şu son düzlükte hiçbir şey yapmıyormuş gibi hissediyorum. sınav sürecini bilen biri son ay ne yapılıyor söylesin lütfen

bu dünyanın kanunu kim koydu

bazen o kadar hiçbir yere sığamıyorum ki. sanki dünya kocaman bir gezegen değil de minicik bir ceviz, ben de içinde sıkışan kurtçuk.

yardımımız dokunan biri teşekkür etmeyince onu kaba görüyor, bu davranışı için hakir görüyoruz. bize her şeyi veren Allah'a neden bu kadar az teşekkür ediyoruz?