insan aslında çok düz bir varlık fakat kendini karmaşık sanıyor. organlarımız bile muhteşem bir sistem içerisinde çalışırken kendimizi çözülmez bir düğüm gibi görmemiz işleri zorlaştırıyor. aslında bunun ana sebebi düşüncelerimizi yönlendiremeyişimiz. başına bir felaket geldiğinde başını vuracak duvar arayan insan, alışmanın kudretini göz ardı ediyor. Allah kulunu mükemmel bir incelik de yaratmış. şayet alışmak olmasaydı dünyada ölümünü bekleyecek tek bir insan kalmaz, herkes kendi sonunu kendi yazardı. diğer yandan hiçliğin kollarında can çekişen biri de kendine umut aşılayacak kudrette olduğunu bilmiyor. dedim ya, sistemli varlıklarız. atalarımız da bilmiş "birine kırk gün deli dersen deli olur" demişler. aynı hesap ve bu kez evdeki de çarşıdaki de birbirini tutuyor. kendine sürekli olumlu düşünceleri aşılayan bir insan zaman sonra kendini tüm o olumlu durumları yaşarken bulacak. beynimizi kandıracak kudrette değiliz fakat o, hayatımızı istediğimiz olumlu hayatlara yönlendirebilecek kudrette. o kıvrımlı ve ne olduğu çokta bilinmeyen küçük şey, bizi hayatta tutmak için büyük çaba sarf ediyor. böyle bir savunma mekanizması var mı bilmiyorum ama beynin insanı bu şekilde de koruma altına aldığını düşünüyorum

Eskiler olmasaydı şimdiki bize ulasamazdik diye yâdederim ara sıra, sen kişisel gelişimini ve ruhsal sağlığını geliştirmek ve korumak için neler yapıyorsun

ikinci çocuk olarak sıralamanın bulunduğum yerinde bir sorun görmüyorum. benim kendi ikinci çocuğum henüz 3 yaşında ama bu koşullarda onu ikinci olduğu için şanslı görüyorum birinciye göre

Var