her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

üçüncü sınıf tefsir final sınavı. felaket kötüyüm, gece çalışmadım, hep yaptığım gibi pinekleyip sabaha bıraktım ve sabah hiç bakamadım. Allah kerim diyip sınıfı bulup sıraya geçtim. yanıma hiç tanımadığım bir kız oturdu. başım sırada. dik duracak dermanım yok. iyi misin diye sordu. hayır, kötüyüm dedim. sınavda benden bakabilirsin dedi. oysa hiç çalışamadım falan da demedim. arkamdan başka bir kız bana da versene dedi. kızın bir bakışı var hiç unutamam. konuşmadan yerin dibine soktu. hiç cevap vermeyip önüne döndü. teşekkür ettim. elbette kopya çekmedim. kalacaksam da kalırım düşüncesindeydim. o halde bile, evet

bu yaz dizilerinin abi kardeş dinamikleri şaka mı ya. sınav geçsin deli gibi izlicem sizi hayırlısıyla

gözümüzle göremediğimiz kadar küçük yaratılmışların rızkını veren Allah.. secde edilecek daha kudretli bir yaratıcı var mı?

yakın arkadaşlarımla konuşmadığım konuları burada konuşuyorum. bu beni rahatsız ediyor. aslında kendi kendime konuşuyorum ama insanların da gördüğü hususu aklımdan çıkıyor. bu konuda utandığım da oluyor. bakınca çok özel bir mesele de olabiliyor bu. ne manası var ki? sosyal medya genel anlamda tatsız bir yer. insanların ruhuyla oynuyor. ara ara kendimi tokatlamak istiyorum

fotoğraf makinesi olanlarla ben nasıl yarışayım arkadaş. telefonu da değiştiremedik ki biraz daha kaliteli katalım

bazen hiçbir şeyi haketmiyormuşum gibi geliyor. bu hisse rağmen Allah'ın bana nimetler vermesi ne mahcup hissettiriyor.

yardımımız dokunan biri teşekkür etmeyince onu kaba görüyor, bu davranışı için hakir görüyoruz. bize her şeyi veren Allah'a neden bu kadar az teşekkür ediyoruz?

tahmini soru yazıcam. sınavdan sonra kaç tane tutturduk diye bakarız