her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

şu sıralar hayatımdaki tatsızlığın temel sebebi dünyalık dertlerimle çok uğraşıp ahiretimi ihmal etmem. sabah namazında yasinim, cuma günlerinde kehfim ve genel olarak amelim eksik. fani dünyasını onarıp baki dünyasını harabeye çevirenlerden olmaktan korunalım. rabbim beni ruhen ve bedenen ihya et.

günümü programlayınca çok iyi hissediyorum aslında. ama sürekli bir programa göre yaşamak çok bunaltıcı geliyor. kuzenimle konuşurken okulu neden sevemediğim üzerinde durmuştuk. ben de zorunlu olarak yaptığım hiçbir şeyi tamamıyla sevemiyorum demiştim. sahiden de öyle. gelişigüzel olunca daha katlanılabilir oluyor. ama bir şeylere mecbur olmak beni o şeyden itiyor. ders çalışırken de bir programa bağlı kalamadım bu yüzden. programım varsa da bunu çok geniş tutuyorum. mesela bugün coğrafya çalışacağım ama bu saat dokuzda da olabilir on dokuzda da. yahut yetişmedi, yarına aksatabilirim. bu yüzden aylardır süren çalışmamın bazı yerlerinde aksaklıklar var. yeteri kadar programlı çalışmak bile birçok şeyi düzene sokuyor ama ben düzensizliğin kaotik düzenini seviyorum sanırım

ben bunu yemem insanlarına o kadar sinirleniyorum ki. neyi yemezsin mesela? tamam, damak zevki herkeste var. biz de zaten tüm yemekleri bayılarak yemiyoruz. ama önüne bişi konduysa zehir olmadığı sürece yemen de bir sakınca yok bence???? bayramda eniştem geldi. ben de mercimek çorbası yapmıştım. nane kattım. katıyoruz çünkü ve bana göre tadı güzelleşiyor. bunun içinde bir şey var diyip duruyor. nane kattım dedim. hmm falan yaptı. sevmedin mi dedim yok bu yakışmamış diyor. o kadar nazlı ki. yemekte soğan olmayacak. midesi bulanıyormuş. onların eve hiç soğan alınmıyor mesela. sürekli mutfakta ne pişecek, onu yemem bunu yemem. kardeşim de aynı porsiyon. sürekli ben ne yicem. zıkkımın kökünü ye kanka, uygun mu? eminim doyurucudur da.

hep bi koşma telaşı. yavaşlamak günah mı?

ulu bi çınar ağacının altında, ferah yaz rüzgarı içimizi kıpır kıpır ederken belki bir dost belki bir sevgiliyle muhabbet etmek istiyoruz

türkiye şartlarında erkek değilsen yaşamanın yollarını kendin bulman lazım

zamanın bu deli dehşet akışı korkutucu

genelleme yazıları beni ürkütüyor. ne demek istedin, napalım şimdi, bana mı diyorsun açık konuş

hevessizlik insana ağır hasar veriyor. kuş uçuyor, kervan geçiyor, güneş yakmıyor, rüzgar senden yana ama sadece seyircisin. hadi gel yaşa, yok abi benim hayata karşı sindirim sistemim bozuk. öyle olsun

karşılıklı aşkın yüzdesi çok düşük olmalı. aşk evliliği yapanlar çok özel insanlar

kendi kendimize yaptığımız haksızlığı da bavula koyup denize atabilir miyiz

herkesin sınavı o kadar farklı ki. o yüzden kimsenin hayatına yerli yersiz özenmemek gerekiyor. belki o kişinin imtihanı senin kaldırabileceğinden daha fazla. ve yine başka şeyler. bu ruh bu beden bu aile bu yaşam bize verildiyse bize göre olduğu için