her şey son bulduğunda "evet, çok çaba gösterdim ama Allah'ın izniyle başardım" demek istiyorum.

insanların bencilliği bazen o kadar yoruyor ki. essek gibi ders çalıştığımı biliyor. boyun fıtığım yüzünden çoğu işi yapamadığımı biliyor. gelmiş kurabiye yap diyor. bayramda da söyledi fırsat bulup yapamadım. yapamadıysam demek ki yapamıyorum. şimdi gelmiş bayram da yap dedim yapmadın ya... keyfimden mi yapmadım acaba? bu insanlar sınav çalışmayı günlük iş gibi sanıyorlar

bu yaz dizilerinin abi kardeş dinamikleri şaka mı ya. sınav geçsin deli gibi izlicem sizi hayırlısıyla

gözümüzle göremediğimiz kadar küçük yaratılmışların rızkını veren Allah.. secde edilecek daha kudretli bir yaratıcı var mı?

yakın arkadaşlarımla konuşmadığım konuları burada konuşuyorum. bu beni rahatsız ediyor. aslında kendi kendime konuşuyorum ama insanların da gördüğü hususu aklımdan çıkıyor. bu konuda utandığım da oluyor. bakınca çok özel bir mesele de olabiliyor bu. ne manası var ki? sosyal medya genel anlamda tatsız bir yer. insanların ruhuyla oynuyor. ara ara kendimi tokatlamak istiyorum

fotoğraf makinesi olanlarla ben nasıl yarışayım arkadaş. telefonu da değiştiremedik ki biraz daha kaliteli katalım

bazen hiçbir şeyi haketmiyormuşum gibi geliyor. bu hisse rağmen Allah'ın bana nimetler vermesi ne mahcup hissettiriyor.

yardımımız dokunan biri teşekkür etmeyince onu kaba görüyor, bu davranışı için hakir görüyoruz. bize her şeyi veren Allah'a neden bu kadar az teşekkür ediyoruz?

tahmini soru yazıcam. sınavdan sonra kaç tane tutturduk diye bakarız

televizyonun sesi gelmiyordu dedim dünyada bir ilk yaşanıyor babam maçı izlemiyor herhalde. odadan çıkınca baktım izliyor sjdjsj dünyada bir ilk yaşanmadı