Guidooohh

laat mij eens weten wanneer je dit bericht ziet.

Onlangs vroeg iemand me ‘Wanneer zie jij je eigen tattoos?’. Ik weet niet of de vraag ingegeven was door de irritatie over inkt in een burgerlijk gezelschap of het om echte interesse ging. Ik zie ze dagelijks, maar denk er niet dagelijks over na. Het zet wel aan tot denken.En het begon hiermee. Een column in de morgen over Joe Dynamite (Glorybound). Continue reading Untitled

Foto door Kelly op Pexels.com Toen ik studeerde in Gent kon de boog uiteraard niet altijd gespannen staan. Al zou men mij dat nu niet meer aangeven, ik had een passie. Dans. Moderne dans, mime, noem maar op. Heelder weekends gingen er aan op.  En soms trok ik naar D’ Oude Kapel. Een ietwat schimmig gebouwtje aan de Blandijnberg. Zoals de naam het al zegt was het een kapel die omgebouwd was tot…

‘Altijd met jullie neus in de boeken, dat is het leven niet hoor! Jullie gedragen zich als verhevenen, de echte wereld ziet er zo niet uit. En daarbij, er wordt niet meer gelezen, er zijn intelligentere manieren om info te verkrijgen, en te gebruiken!’ Het tragische aan bovenstaand zinnetje is dat het ook in de realiteit werd uitgesproken. Tegen mij! Het interessante is dat er zoveel over te…

‘Neen Dude, echt ik vind dat awkward, snapt ge?’ ‘Maar Holy Cow, ik geloof echt… dieje vibe zat echt niet goed, dat was niet chill, snapt ge wat ik bedoel?’ ‘Gast, sure, dat is daar veel, die crowd is te hype, weet ge wel….’ ‘Bent ge wel zeker dat ze dat gedefined hebben, like that? See what i mean?’ Continue reading Untitled

Photo by Sharon Waldron on Unsplash Je bent je nooit echt bewust van de kwetsende aard van bepaalde uitdrukkingen. Onder elkaar wordt dat nogal snel gezegd en het stoort meestal niet echt. ‘Ziede ’t niet? ’t Bijt bekanst in uwe neus!’ ‘Hey dove pot, ik heb het tegen u, laat uw oren eens uitspuiten!’, om maar een paar pareltjes aan te halen. Nog nooit zoiets gezegd? Allicht wel, al was het maar…

Februari, net zoals vorig jaar. Al schreef ik toen omdat ik er zin in had (Nu ook hoor, maar er speelt nog iets anders mee) En nu word ik er mee geconfronteerd dat het a) exact een jaar geleden is dat ik nog iets geschreven heb hier. b) erop lijkt dat ik deze blog als goedkoop alternatief achter de hand houd, voor valentijnscadeautjes. Dat is niet zo. 20 artikeltjes op 12 jaar, dat is wat…

Joe Dynamite, (L)inked-in: leer eens wat (pijn) verdragen

(Column De Morgen 2014… morgen wordt duidelijk waarom) Toronto, ongeveer 10 jaar geleden. Wat me in die stad opviel, was in eerste instantie het hoog ‘Europees’ gehalte van sommige wijken, en anderzijds de grote aanwezigheid van jongens en meisjes met een hoog ‘inkt-gehalte’. Getatoeëerd dus. Niet van het slordige werk, maar echt kunstige, veelkleurige en uitgebreide tattoos, op gevarieerde…

kleine reflectieover de jachtigheid en de stilte

Foto door Du01b0u01a1ng Nhu00e2n op Pexels.com Ik bedacht de eerste regels van een gedicht. Ik heb niets met poëzie, of tenminste, ik heb er heel veel mee, maar het is een genre dat het mijne niet is. Te mooi, te traag, te bedachtzaam. Die eerste regel klonk een beetje als volgt ‘De stilte van grootmoeders klok’. Het ene leidt tot het andere. ik begon na te denken, Niet meer over poëzie, maar…

Serieus? gaan we Linkedin volledig naar de Fillistijnen helpen?

Foto door Ocko Geserick op Pexels.com Verhaaltjes uit de oude doos. Toen Linkedin op de Belgische markt actief werd, waren veel van mijn zakelijke contacten totaal niet geneigd om hierop actief te zijn. Men vertrouwde het hele zaakje niet. Een paar jaar geleden werd die houding ondenkbaar. wie niet vindbaar was op Linkedin, telde professioneel niet mee. (more…)

Het went nooit om afscheid te nemen. Zeker niet als het over een goede vriendin gaat. En dan helpen woorden. In dit geval er samen over praten en schrijven. Dat was wat we nodig hadden, Karin en ik...

“Some winters happen in the sun”, de eerste zin van het laatste boek dat we uitwisselden. We hoopten op louterend lezen. Wat overblijft is kilte, ondanks het vrolijke mooie zomerweer waar je zo van hield. Want we zijn je kwijt. Dag op dag een week geleden. Wie er bij was vergeet nooit… We zijn een vriendin verloren. Dat is onwezenlijk. Onwerkelijk. Het had niet mogen zijn. Anderen zijn hun…

Ik geef het toe, ik haat het. Omwille van de gezwollen sfeer errond. Ik wil er niet aan mee doen, en ik wil er zelfs niet meer onnozel over doen. Liefhebben is zowel simpel als moeilijk. Simpel omdat het over een gevoel gaat. Moeilijk omdat dat gevoel zich niet laat dwingen door een datum. En omdat het afhangt van momenten, situaties, indrukken en alle dingen des levens. Een stille wandeling in…

Het moet over liefde en over blije gevoelens gaan. En niet over mijn gezaag om wat dan ook. De waarheid is, dat er niemand is waarvan ik het triestiger vind als ze triest is. Dat er niemand is die mij zo kwaad kan krijgen, en dat er ook niemand is waar je meer mee kunt lachen en plezier maken, over ‘t leven klappen, dan zij. Dus moet deze blog ook meer daar over gaan, dan over mijn patetische…

Beste Mijnheer Van Grieken, een vraag.

“In 2024 krijgen de linkse leerkrachten de rekening gepresenteerd… of rekenen we er mee af” Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com Proficiat met uw doortastendheid en zegezekerheid. 2024 wordt uw jaar! We gaan een mooie toekomst tegemoet, zo te horen. Naar aanleiding van uw recent,zeer doorwrocht politiek manifest op TikTok heb ik toch een aantal vragen om mijn toekomst in het Vlaanderen van…

Ze is lief. Ze zou zich in vier delen om de mensen rond haar het beste van zichzelf te geven. Dat is zo met haar zoon, dat is zo met haar lief, en dat is zo met haar vrienden en ouders. Er valt niets tegen in te brengen, en dat is ook niet nodig. Je zou bijna durven zeggen dat het in haar zit. Foto door Teona Swift op Pexels.com En toch is ze vaak ongelukkig. Omdat het niet altijd naar waarde…

Het is de metafoor van onze relatie. Of één van de metaforen. Foto door Cleyder Duque op Pexels.com Try harder… Ik lag boven op haar, te pompen, te steunen en te hijgen. Wanhopig om boven de 29 stoten uit te komen, want dat was het grapje van de vorige avond geweest… ‘If only’ zei ze… En zodoende… Zou ik even bewijzen! Ik had in het verleden al opmerkingen te verduren gehad waar ik geen weg mee…

Een klein beetje ‘mini compassionate feelings’

Ik zal het wel nooit gewoon worden. Misschien is dat ook het verschil tussen een introvert en een extravert. Ik pak mijn bevestiging, ik haal ze uit wat mij toegeworpen wordt, en dat volstaat. Bij haar is dat anders. Daardoor verloopt de communicatie ook anders. Ik weet eigenlijk hoegenaamd niet of dat de oorzaak, het gevolg of iets anders is, of het zelfs überhaupt iets te maken heeft met…