herkesten çok güldü,belli ki çok acı çekiyor

Bir gün, yağmurun altında ikimiz duracağız. Bu sefer ellerimiz gerçekten birbirine değecek. Söz veriyorum, bir gün senin ellerini gerçekten tutacağım 𝐈𝐳𝐦𝐢𝐫

Bütün çabanın boşa gittiğini anladığın o an

"Yan yana olmak koskoca bir denizdi ve biz bu denizde birbirimizi kaybettik."

Başkalarını o kadar çok düşündük ki kendimizi duymamaya başladık...

Herkesin hikâyesi iki bölümden oluşur aslında... Bir tiyatro sahnesi gibi düşünün. Birinci bölüm perdeler açıkken tüm seyirciler sizi izlerken yaşadıklarınızdır, fakat bir de bunun sonrası vardır. O tiyatro biter, o perde kapanır, seyirciler sizi alkışlar ve tüm ışıklar söner. Sonra perdenin arkasında apayrı bir hikaye başlar. Hayatın gerçeklerinin ayağımıza takıldığı, kendi ışığımızı kendimizin bulmak zorunda kalacağımız o bölüm başlar...

“Üfleyerek geçirebileceğini sandığın için yüreğime yara açmakta hiç sakınca görmedin ama ben o yaralar sızlamasın diye, geceleri göğsümün üzerine yatamadım.”

Kime anlatsa güldüler, kime anlatsa inanmadılar, kime anlatsa anlamadılar.