Per aspera ad astra

Man comes in all forms,made out of clay/and set to stand in a nonsense universe./With wind so quick he can't smell the rot under him,/ he labours over flowers and fawns,/waiting for his part in creation.

In reds and browns he swims at night/as he's molded and modeled back with a womb missing/And he cries seas and storms/ while, she, in front of him waits for the calm.

Now he sits, unamused, over shimmering/and bright hubris./The eyes gifted looking upon the sky/ with the vultures he despised as a boy./ And her hands are clasped,/welded like skin and blood/staring up into a ceiling with a god imprinted on it.

Now you laugh,jagged and breathy/ and I speak of lives dreams make up of clouds/ and weigh in my eyes like cataracts

Our envy moves back and forth,/ a constant neither can handle/ Strings lay upon me and dig like nails/ and on the other voices,that hear me practice my screaming complacency,/days of oppression rule their shoulders and a god imprint on their body.

The wires talk to me at night,/humming in fluorescent out the window./I,unmoved, never speak; they lie/ and I don't trust them./Something like petroleum fills my head every night they speak./They lie, they all do.

Some carriers of stories they are!/In their cold lucid bodies, fictive lakes, and plastic wishes/roam free like electrons in space./I don't believe them./The bastards still try to convince me they want out,/ like they have been alive in an unmoving body,/like their skin burned fire when death was close.

The dark of my room smells like naphthalene/ I don't go there, there's a skeleton in that closet./ I threw away the light from inside its cross, and I fed it to the cats outside.

"My backyard's full of bones",/whispering, you say./ I know because the rot has walked onto my window/ And you stopped like these words took your voice.

I breathe jagged, my dear harmonica,/And went by the river to see with uncorked eyes./I float, I float my breathing turns blue./Centipedes swim next to me, whispering,/"Please,please..."

I sleep and see the dark better./ I wake up, see my friend, an untied shoelace darkened by concrete/and I pray,oh,I pray, my sweet/that she flirt with our life again.

Oh, winter, like the dark of her eye!/It sings on my tongue like oranges in a mixer/ I walked outside, my coat wore a white cloak/ And looked up, an angel was behind me.

Oh,winter! Oh, the blood- rednecked birds you bring /remind me of the night I saw God/ And today its his birthday and mine has passed/ How does he keep being born?/ Does he celebrate with plastic garlands and wait for the turkey to cook?

When I was told that hunger was just an idea,/ I was in a car,/dusty and dingy, driving back home to rest. / A father figure beside me, all sweat and cinder/ Looking out for me, that's all

When I was told I looked like a bag of potatoes, / I stood in my room, the light overhead like an OR's./ I swallowed the shame my existence was given/ And gorged my grimey, gluttonous mouth / with the scream I forgot to let out when I was born

Η νύχτα, ασφυκτικά ζέστη, θα φέρει αναμνήσεις σαν γάτα με κόκκαλα στο στόμα της.

Και είναι καυτές στην αφή, ζωντανές, οι φωτιές στο τζάκι τους σπιτιού της ελαφρώς αναζωπηρώμενα κάρβουνα.

Δεν σου αρέσει πολύ το βράδυ, η φωτισμένη κολώνα έξω υπογραμμίζει τα παιχνίδια με χαρτιά στην βεράντα σου.

Και όταν ξυπνήσεις το πρωί που το μαξιλάρι θα έχει απορροφήσει την λύπη σου,

Θα κάνεις μπάνιο, καθαρίζοντας από τους ώμους σου τα αμαρτήματα, γεμάτα πύον και κόκκινα, σαν το χρώμα του αμαξιού της.

Και όταν έρθει το καλοκαίρι, θα καταλάβεις ότι το σπίτι της είναι άδειο

Φιλί που σε σπρώχνει στο κενό, σα θάλασσα αγριεμένη.

Αλάτι το χέρι σου, η γλώσσα μου πικραίνει,

Και κοχύλια στα μαλλιά και σε ακουμπώ,

Μα κόκκινο βάφει την μορφή σου

Άσε με σε έναν γιαλό ξεχασμένο,

Γεμάτο σειρήνες και συντρόφους θνητούς και θανατωμένους.

Κοιτώ τον ουρανό, σιέλ σαν το χρώμα της κάμαρας σου.

Σφίγγει το χέρι μου από πόνο, από την θύμιση.

Οι πόρτες ανοίγουν σαν τις πύλες ενός κακοφτιαγμένου παραδείσου.

Λίνα φορέματα και σατέν σακάκια, σε χρυσό φως λουσμένα.

Περιφέρονται κάτω από τους πολυελαίους με άγνωστες προθέσεις.

Η μουσική δυναμώνει λες και πετάει βόμβες. Έξω ησυχία (?)

Με αδειανά ποτήρια ξεδιπλώνονται και ξεχνούν την μοίρα τους.

Χόρεψε μαζί μου, άσε τις σκέψεις στην πόρτα για τον πορτιέρη να κρατήσει.

Χόρεψε μαζί μου, δεν θα πεθάνουμε ποτε!

Οι φωτιές και οι εκρήξεις υπερθερμαίνουν την TV μου.

Ψηφιακός ο θάνατος πωλείται στο 3.60.

Τα αυτιά του κόσμου μπουκώνονται με χρήματα και θεάματα.

Στόματα που λένε ευφημισμούς για γεγονότα ανυπόφορα.

Ηγέτες μουτζουρώνουν δικαιώματα και χαιρετάει χυδαία χωρίς συνέπεια.

Δημοκρατική ολιγαρχία τίκτεται μπροστά μας, υποδύεται το καλό στην αμάθεια.

Τα Μακρά μας τείχη καταστράφηκαν και οι Τριάκοντα εμφανίστηκαν.

Όμως, εμείς Αθηναίοι ποτέ θα γίνουμε?

Καρεκλομανείς φωνάζουν για τα καλά της χώρας,

Ενώ στο σύστημα τους εμείς είμαστε θύματα

Γιατί τα καλά της τα γεύονται όσοι νόμιμα κλέβουνε

Και σαν τον Ντόριαν Γκρέι δεν φθείρεται η εικόνα τους.

Τα μάτια ολονών κρύβουν τον μαρασμό ενός αξιού μέλλοντος.

Είμαστε σκλάβοι και μας πιέζουν να υπνοβατούμε,

Να μας κατευθύνει ένας Μεγάλος Αδελφός

Στον απαλό Γκρέκο της απερισκεψίας.

Πολιτικοί με ξύλινα, μα όμορφα λόγια:

Δολοφόνοι με νεκρούς που κυμαίνονται στους 1.000.

Ένα μεγάλο θέατρο κακογραμμένο και απαίσιο,

Το όνομα μου πλέον είναι συντομογραφία,

το νόημα του χάθηκε σε δρόμο δαιδαλώδη.

Ο Άλλος μου εαυτός με κοίτα στα μάτια,

Ο δολοφόνος και το θυμα: δύο κόσμοι.

Σταμάτησα να βλέπω μόνο την μαγεία,

Σιγά σιγά κατάλαβα πως είναι αδύνατο

Είναι αδύνατον να πετάξω ψηλά

Οταν με κοιτάνε στα μάτια μου και κοιτάν τα δικά τους

Κουράστηκα να παλεύω για εμένα,

Να προσπαθώ να κρατήσω την ακεραιότητα μου.

Έχω μέρες που κοιτάω τον καθρέφτη

Και τα χέρια μου είναι ετοιμα να βγάλουν τα σωθικά μου.

Μια ζωή που θυμίζει κωμωδία,

η μάλλον σάτιρα αυτό μοιάζει προτιμότερο

Τα εσώψυχα μου ξεχνάω σε χαρτί,

σιγοκλαίω και οδύρομαι λες κια είμαι σε σκηνή

Γιατί με βλέπω και νιώθω αναγούλα και ντροπή,

ξεχνάω ότι είμαι πραγματική.

Το όνομα μου πλέον είναι συντομογραφία

Γιατί ξέχασα το αληθινό του νόημα.

Περπατάω μα κάνω βήματα πίσω

Τα μάτια μου κλείνω, ξυπνάω και είναι κόκκινα.

Το "θέλω" είμαι χαραγμένο παντού στο σώμα μου,

Σαν ουλές που δεν πρόκειται να φύγουν

Και κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ

Διαχέεται το αίμα απ'αυτά πάνω στο κρεβάτι μου.

Αναπνέω μα δεν νιώθω ζωντανή.

Είμαι παγιδευμένη σε σώμα από πίσσα.

Οι γλώσσες που μου έχουνε μιλήσει

Το σπίτι μου στοιχειώνει μια οφθαλμαπάτη πραγματική.

Η μορφή της στέκεται κάθε φορά στην σιωπή.

Μια μέρα ήθελε κάτι να μου πει,

Μα είδε οτι η κρεβατοκάμαρα μου ειναι κενή.

Σε ένα σκοτεινό σοκάκι με βρήκε να μου μιλησει

Με μάτια γουρλωμένα με κοίταξε και μου είπε:

"Πως κάθεσαι και αντέχεις αυτή τη κατάρα την ζωή?"

"Η μάνα σε μισεί, ο πατέρας έχει κουραστεί και ο αδερφός σου έχει ξεχάσει τι πα' να πει αδερφή."

Την κοίταξα δεν είπα κάτι, έγειρα προς το σκοτάδι και περπάτησα σπίτι

Το σπίτι μου στοιχειώνει μια μορφή φρικτή,

Μα είναι όμορφη, αυτό είναι αναμφίβολο.

Με προσγειώνει, με κράτα ταπεινή,

Αλλά μαζί μου απο νωρίς θέλει να ενταφιαστεί.

"Στην ζωή σου πότε δεν έμαθες να γράφεις."

"Να ζωγραφίζεις, να μιλάς, να διαβάζεις."

Η φωνή της κόβει τον αιθέρα σαν πολεμικό αεροπλάνο.

Και την βλέπω να αντικατοπτρίζεται στα βλέμματα των περαστικών

Σιωπηλά με καθηλώνει στο δωμάτιο μου σαν πρόωρο σαρκοφάγο.

Το βράδυ είναι ατελείωτο και τα αστέρια γελούν.

Πλέον δεν ψιθυρίζει μα κράζει

Ήλιος πραγματικός ήσουν, όλος καρδιά και θράσος.

Την βραδιά αυτη είχα ένα προαίσθημα για την κατάληξη της.

Κάποιος θα με πρόδωνε απόψε, ήλπιζα να μην είναι αληθινό.

Τα μάτια μου τα ίδια είδαν το πρόσωπο σου,

Ένοχο και γεμάτο πάθη, σαν πρόβατο που οδηγεί το κοπάδι στην σφαγή.

Δεν ήξερα τι ήθελα ούτε τι μου έλεγες εκείνη την στιγμή.

Χωρίς λογική σε φίλησα και όλοι το κατάλαβαν.

Τα παντελόνια μου κουδούνια και άκουσα τα βήματα τους.

Εξιλαστήριο θύμα έγινες, τα χείλη μου ακόμα καίνε.

Μόνος έμεινα, μήτε θεός μητέρα άνθρωπος κοντά μου.

Ανεβαίνω

Συνεχίζω να ανεβαίνω

Γευόμαι ξίδι, ιδρώτα και αίμα στο άκρο των χειλιών μου.

Σαν αγκάθια οι φωνές του σφίγγουν το κεφάλι μου,

Βλέπω το τέλος, η θητεία μου τελειώνει

Έφυγες και δεν ξέρω που σε πήγαν πάλι.

Σουρωμένος κοιμάμαι σε ένα βρώμικο μπαράκι,

Στου ποτού τα Τάρταρα βρέθηκα και κολυμπώ.

Τα κύματα με παρασέρνουν σε άγνωστους τόπους όπου δεν σε βρίσκω.

Όμως, το ταξίδι μου λήγει εδώ, με μάτια στο πάτωμα και ψυχή σχισμένη.

Ερωτώ για εσένα μα κανείς δεν ξέρει.

Σε μια σπηλιά σε βάλανε, το φως λείπει από το πρόσωπο σου,

Σαν εγκληματία κλειδωμένο στου Θεού το έλεος

Ίσως μπήκες μόνος σου, δεν καταλαβαίνω.

Αγάπη σου έδειξα, κοντά μπυ θα ήσουν αιώνια.

Ο ήχος του σφυριού με στέλνει σιγανά

σε ένα κόσμο αιώνιο, όπου μόνον εσύ με βλέπεις

Γυμνό σε γκρι υπόβαθρο

Το χρώμα είναι εκεί όμως

Τα χέρια σου χρωματίζουν την ύπαρξη μου

Σιγά σιγά

Αναγεννιέμαι

Αναγεννιέμαι και δεν ξέρω πως να νιώσω

Γιατί πάλι ίδια έμεινα

Αλλά εκεί στο ατελιέ μια βραδιά

Και με κοιτάς

Και με κοιτάς σαν να μη με έχεις ξαναδεί

Και με κοιτάς με ένα βλέμμα,

που ακόμα είναι κολλημένο στο πρόσωπο σου

Έτσι με κοιτούν τα πεζοδρόμια και ο κόσμος και ο ουρανός

Το υπόβαθρο στο βλέμμα σου όμως διαφορετικό

Τώρα είναι γυμνή μπροστά σου

Κάθε σκέψη και ιδέα και βαθουλωμένα εμφανές

Μα δε λες τίποτα

Κανένα σχόλιο ούτε με περιέργεια

σαν δίκοπο μαχαίρι με κοίταξες

Στο σκέτο σκοτάδι λούζεται φως δυνατό

Σαν αναζωπυρωμένη φωτιά, σταθερή και σιγανή

Δεν κοιτάς αλλού μα με αποστηθίζεις

Φοβόμουν τα φώτα, με έδειχναν πραγματική

Με βλέπεις και συνεχίζεις να με βλέπεις

Δεν φοβάμαι πλέον

Ξεχνώ τον δρόμο από σκόνη και ιδανικά

που μου έδωσε ζωή

Ο αέρας φυσά ήρεμα, χαϊδεύοντας το βράδακι ,του ψιθυρίζει πράγματα που δεν είμαι σίγουρη ότι ακούω,

Είναι ακόμα μέρα όμως γύρω στις οκτώ, το ηλιοβασίλεμα λούζει την αυλή μου.

Γυρνώ σπίτι από βόλτα, ξαπλώνω στον καναπέ στην βεράντα,

Κοιτώ τον ουρανό μα μια ανάμνηση με κράτα ξύπνια.

Τα παιδικά μου χέρια μεγάλωσαν μέσα σε σε χέρια ενήλικα.

Ακουμπώ τους τοίχους του σπιτιού μου και αντηχεί ο ήχος παιδικών πάρτυ,

Μια εκδοχή του εαυτού μου παγιδευμένη στα πλακάκια του σπιτιού μου.

Πλέον στο μέτωπο του πατέρα υπάρχουν γκρίζα μαλλιά και ρυτίδες από την κούραση.

Τα καλοκαίρια με την ίδια παρέα, ένα ψέμα σιωπηλό,

Όσοι μπόρεσαν έμεινα, έμεινα μαζί τους και έγω ως μαρτυράς.

Η ύπαρξη μας σε αυτό το κόσμο μικρή, αλλά τα βράδια μας στην αλάνα αιώνια :

Γέλιο, μπουγέλο, κρυφτό, ποδήλατο, παραλία, βόλτα, παγωτό και φθινόπωρο.

Δεν είναι νοσταλγία είναι πολύ απλή η λέξη

Είναι πιο περίπλοκο, πιο βαθύ, πιο βαρύ

Σαν τον μίτο της Αριάδνης στα χέρια ενός Θησέα, για να βρει έναν Μινώταυρο η ένα καλοκαίρι το '19

Ο πόθος στην ψυχή μου ρέει και ρέει και δημιουργεί την θάλασσα μου, στο ακρογιάλι της τα κύματα να σκάνε στα πόδια μου

Ακούω φωνές να τραγουδάνε μες στην άμμο, μα είναι μακριά για να τις φτάσω.

Η μελωδία αξέχαστη αλλά του στίχους δεν θυμάμαι.

Μια πλατεία μες στο καταχείμωνο, στα σκαλιά μιας έκκλησιας, ο Θεός ο ίδιος θα είναι μάρτυρας,

Μέσα σε κόσμο από άτομα, όχι ανθρώπους

Τα χέρια μου να πιάσουν ουρανό, ακουμπούνε χώμα.

Προσκόλλημενο σε ένα πάτο με καρφιά, το μυαλό μου θέλει να φτάσει την σελήνη

Αλλά γνωρίζει ότι έχω ένα σώμα από πηλό που θα καταστραφεί όταν την στρατόσφαιρα θα νιώσει.

Τα όνειρα το βράδυ τα πληρώνω σαν εισιτήρια στου Άδη την Στύγα.

Πετούν στον αιθέρα, βελούδινα, μέχρι που θανατώνεται στο ποτάμι με ψυχές πεινασμένες.

Ένα ψυχρό παρασκήνιο με άσπρο και γκρι παραμένει

Lullabies sung like hymns from childrens' rooms/ Nephilim sit outside in dirty alleys, hearing them in indignation./ my mama warned me of the songs of the night,/ but following them is a reality I walk into blindly

Grown ups with perverted faces walk among living corpses with fern leaves covering their eyes. / Their children cry to metallic beings with artificial wings, looking to connect with Him again./ "Please love me" I think I hear them say as the night forget about them.

Sin is wearing a suit and tie, preaching of followers and gods,/meanwhile mothers with lost sons strike a deal with the end of a barrel, promising them a way to their little ones./ The sun rises again, bearing it's ugly teeth to the burning world under him./ I feel uncomfortable in his light, it's full of pity.