↟Women with soul↟

ფეხის თითებით ვიწყებ და კისრამდე ყველაფერს ვშლი.

შემდეგ რთული ნაწილი მოდის,გრძნობები:ცხვირი,ყურები,თვალები და პირი.

თუ საბოლოოდ ძალიან შევეცდები უბრალოდ არაფერი დარჩება.

შემდეგ ვხედავ და მესმის,ოღონდ თვალებითა და ყურებით არა,რადგან აღარ მაქვს.

მეშინია ადამიანთა სიტყვის.

ისე ძალიან მეშინია ადამიანთა

სიტყვის. ყველაფერს ამოთქვამენ გარკვევით, ღიად.

ლაპარაკობენ დასაწყისზე და დასასრულზე,

ამბობენ ძაღლს რომ ძაღლი, ხოლო სახლს სახლი ჰქვია.

მაშინებს მათი მიზანი რომ სხვა დაამცირონ.

იციან გუშინ რა იყო და ხვალ რა იქნება.

ქვეყნად არცერთი მთა არ მოსწონთ. თანაც სჯერათ რომ

მათი ბაღი და კარ_მიდამო ღმერთს ესაზღვრება.

ყოველთვის მინდა შევუძახო: „შორს დარჩით მეთქი,

ლამაზ სიმღერებს ვუსმენ მეთქი, არ გნახოთ ახლოს,

თქვენ რომ ეხებით, შეშდებიან და მუნჯდებიან-

თქვენ მიკლავთ მეთქი იმ სიმღერებს“,- მსურს შევუძახო.

წვიმებიანი მიყვარს ზაფხული..."

ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას

გიშვებ რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ...

ქვიშის საათით ვითვლი.

ერთი უდაბნო ჩამოიცალა.

რომ შემიძლია შეგეხო კიდეც,

მაგრამ ყოველთვის თითქმის და თითქოს

და მერე დიდხანს ვამშვიდებ თითებს.

თურმე ტყუილად დავანთე ცეცხლი

აუხდენელი ოცნება შემრჩა,

როგორც ძველ ბუდეს - ბუმბული მერცხლის.

როგორც მოვიდა, ისევე წავა,

უცაბედია წვიმაც და ქარიც.

ისევე წავა... თითქოს მახსენებს

შენს წასვლას ჩუმად ჭრიალებს კარი...

და იკლაკნება ბუხარში ბოლი,

თითქოს იხრჩობა და შველას ითხოვს...

ჯერ არ ყოფილხარ შენ ასე შორი...

ყოველთვის შორი იყავი თითქოს.

სინათლე სიბნელით არსებობს

სევდას თუ ოცნებაც მიაბი,

ხოჭო ხარ - მოკვდავი - და მეფობ.!.

მიყვარდა. მოვკალი. ჩაძაღლდა.

ვფიქრობდი - ტვინი რომ წყევლაა!

ვუყვარდი. არ უთქვამს. ვიცოდი.

ცხოვრება ბინძური სევდაა.

ხელით, ამოვავსე ჩონჩხებით, წიგნებით,

კაბებით, მძივებით; ვარ ასე გართული

მატლებზე, ელფებზე ზრუნვით; და ვიქნები

მუდამ მარტოსული, შეშლილი ავსული;

არავინ შეიყვარებს ქვეყნად ქალს ამგვარს.

მე ვგავარ ამ ქალს.

"ზოგი ყველაფერში დარწმუნებულია და ფიქრობს, რო უცოდველია. ვერ ვიტან ეგეთ ნაბიჭვრებს; სუ კინწისკვრით გამოვყრიდი ზეციდან, ჩემი გადასაწყვეტი რო იყოს..."