Chaos inside Art

Ηρεμία έχει ο θάνατος. Όποιος την θέλει να πάει να την βρει.

Όταν είσαι ζωντανός έχεις υποχρέωση στην κραυγή στην ένταση στο απέραντο!

Φερε ελπιδα να ατενισουμε το αυριο

Δυο ηλιαχτίδες να περνούν το γκριζο συννεφο

Να ανακλουν στο πεπλο των μαλλιων σου.

Δωσε μιαν άνοιξη, λιβάδι παπαρούνες

Στο ανθισμένο γιασεμι, και στο μικρό γεράνι,

Να ειδωθουμε πλέκοντας ενα μικρο στεφάνι!

Φέρε δυο αγκάθια να τρυπήσω το όνειρο,

Φερε μου λιγο απο την βροχη του γκριζοπου ουράνου

Κανε στην άκρη τα κλαριά, και μέριασε κοντά μου,

Εχω κρατησει ουρανο και φεγγαρόφως

Να ξαποστάσεις λιγο να σταθείς,

Και στο φτερο της πεταλούδας να χορέψεις

Να λησμονησεις την αγαπη πριν την δεις.

Εχω κρατησει πιο σφιχτα αυτο το χάδι

Γιατι περιέχει μια ολόκληρη ψυχη!

Οι στάλες που χαράζουνε τους βράχους

Ακολουθούνται απο της γέννας την κραυγή!

Ειναι ομορφα εκεινα τα λιβάδια

Τα βλεπω ασπρόμαυρα και αυτα μέσα απο φίλμ

Και οπως κοιτάζω το πορτρέτο της ζωής μου

Βλεπω σκουριες λεκέδες μια ρωγμή!

Φερε μου ενα όνειρο να το δαμασουμε μαζι

Ή καποιο οργανο ζωης ή γλυπτικης.

Ή μια απόχη για να πιάνω πεταλούδες.

Δες το σταφάνι σου και φόρα το μικρή!

Εχω κρατησει την ζωγραφια των ηλιαχτίδων

Και τον καλυτερο ηχο απο βροχη!

Το λαξευμενο απ το δακρυ σου πεζουλι,

Εκει που επλαθες τους ποθους μιας ζωης!

Με το θωλό τοπίο

Με το ομορφό τους νυφικό

Και την παχυά βροχή τους

Λατρέυω εκείνες τις πλαγιές

Με τα κοντα χορτάρια

Με τ'άρωμα του θυμαριού

Και τις βαθιές χαράδρες

Θαυμάζω τις ψηλες κορυφές

Που όλο χιόνι πιάνουν

Και ντύνονται εις τα λευκά

Πως θα θελα να σ'ειδω!

Κοιτα εκεί πως στέκουνε

Ρεμβάζουνε τον κόσμο

Θωρρούν τον πόνο τον καημό

Και που και που δακρύζουν

Θωρρουν και λύπη και χαρά

Πιασμένες χέρι χερί

Ως ειναι του κόσμου ο σεβντάς

Ολούθε έτσι πλασμένος.

Ζηλέυω τα ψηλα βουνά

Γιατι ολο σε θωρούνε

Και γω μακρία σου μάτια μου

Στο σήμερα η φράση αυτή στέκεται δυστυχώς στην επικαιρότητα.

Μια ελιά αρκεί, λίγη θάλασσα και το μπλε του ουρανού.

Ένα τρεχαντήρι, δύο καπεταναίοι.

Μια σημαία να χορεύει στα αυγουστιάτικα μελτέμια.

Αυτά αρκούν να περιγράψεις λίγο την Ελλάδα.

Μια κόρη στολισμένη με σαγηνευτικά τοπία, με πλούσια ιστορία, μια ιστορία που οδήγησε σε μια αναγέννηση, σε έναν διαφωτισμό, μια προσέγγιση που, άθελά μας, μας έκανε επίκεντρο μέχρι την σύγχρονη ιστορία.

Μια χώρα μικρή κατάφερε να είναι η πιο μεγάλη που υπήρξε ποτέ, όχι σε έκταση, αλλά σε πολιτισμό. Ήμασταν επίκεντρο με τον Ελύτη, τον Σεφέρη τον Ρίτσο, τον Γκάτσο, τον Καζαντζάκη τον Θεοδωράκη, μα και τότε, η χώρα ήταν λίγη γι αυτούς τους ανθρώπους.

Χρησιμοποίησαμε την ελιά να κρεμαστούμε, χρησιμοποιήσαμε την θάλασσα, την βάψαμε κόκκινη από αίμα προσφύγων, χρησιμοποιήσαμε τον ουρανό μας για να καθεπτρίζουμε το ένδοξο παρελθόν μας χωρίς να κοιταμε το σκοτάδι που φτιάχνουμε. Φτιάξαμε φράχτες, να κομματιάζονται σάρκες κατατρεγμένων, φτιάξαμε πολίτευμα που δεν σέβεται τον άνθρωπο, φέραμε στο προσκήνιο Ναζί.