Σελήνη.

σα να μου τέλειωσε το στυλό.

Έφυγες πριν το καταλάβω…

Δεν θα σε ξεπεράσω ποτέ,

θα φυτρώνεις σα λουλούδι στο μαρμάρινο τάφο.

Κι αν δεν ήταν γραφτό μας να δούμε μαζί

τους φίλους μας όλους να φεύγουν.

Μαρμαρωμένος θα σε περιμένω πάντα εκεί,

το γράμμα σου το πήρα, και είμαι ακόμα εδώ.. αναρωτιέμαι άμα άξιζε τόσο μελάνι που χάραξε αυτό το στυλό.

Στο είχα πει, σαν τριαντάφυλλο και εγώ δε θέλω άγγιγμα επάνω στον σωματικό και ψυχικό μου κόσμο να ανεχτώ.

Στο μέρος όπου οι άγγελοι πέφτουν..πόσο καιρό έχω να το ακούσω αυτό;.θα έρθω απόψε εκεί να σε βρω, νιώθω δε με χωράει αυτή η πόλη και τα βιβλία έχουν πιάσει πλέον σκόνη θα με συγχωρέσεις που υπήρξαν τόσοι δολοι, τα βλέμματα επάνω μας τα είχαν όλοι..

Στο ξέφωτο θα έρθω να σε βρω σε εκείνο το παγκάκι το παλιό, και το μάρμαρο γύρω σου θα εξαφανίσω γιατί όσο κι αν προσπάθησα να κενά μου να καλύψω, ξέρω ότι σε κάθε ζωή με κάποιον σαν εσένα θα ήθελα να καταλήξω.