gölge

Her aşk imkan dahilinde mi olmalı?

Ben seni imkansızlığınla sevmedim mi?

Yokluğuna aşık, her zerrene hayran değil midir bu kalbim?

Senin ruhun bilmez, kalbin hissetmezken,

Benim uzakta atan kalbim değil misin?

Sessiz yüreğimin savaşıdır senin aşkın.

Senin aşkın bu yürekteyken,

Sana kavuşmak için ölmek mi gerekir?

Bu kalp sensizliğe nasıl dayanır?

Toprak, üşütmez mi o güzel ruhunu?

Kefen, incitmez mi o narin bedenini?

Ağaçlar, çiçekler nefesindir artık.

Bedenin bir toprağın altında kaybolur,

Ruhun gölge olup gezmez mi bu Dünya'yı?

Karanlıkdan korkmaz mıydın sen,

Şimdi bak, sonsuz bir karanlık evindir artık.

Cennet evin midir oralarda?

Benim cennetim senin gülüşün değil miydi?

Şimdi cehennem de kaybolmuş,

Mahkum olmak için illa suç mu işlemek gerekir.

Birinin kalbine, gözlerine, bakışına, sesine de

Yüreğimiz mahkum değil midir?

O'nu düşünmeden, görmeden bir saniye geçirmek

İstememek aşk değil midir?

Bazen suç işlemek gerekmez,

Bu kalp sana ve sana dair

Her adım attığın sokakta bambaşka bir yüzle, bambaşka bir sınavla karşılaşırsın. Kimi zaman karanlık bir köşe çıkar karşına, kimi zaman beklenmedik bir kapı. Her dönüş yeni bir savaş, her savaş yeni bir yara demektir.

Ama insan o yaralarla büyür.

Engelleri aşarak, düşe kalka, yeniden ayağa kalkarak ilerler. Çünkü içten içe bilir ki bu labirentte amaç kaybolmak değil, yolu bulmaktır. Çıkışı ararken aslında kendini bulursun.

Hayat da böyledir.

Doğduğun andan itibaren görünmez bir labirentin içine bırakılırsın. Doğru yolu bulana kadar mücadele eder, bazen yenilir, bazen galip gelirsin. Bazılarımız çıkışı bulur; bazılarımız ise hâlâ aramaktadır. Ama aramak bile başlı başına bir cesarettir.

Git dedi, gidemedim ama kalamadım da.

Gitme dedim, gitti.

Kaldım.

Görmedi.

Sessizce gidişini izledim.

Sustum.

Bu çok garipti çünkü ben sessizliğimle bile çabalardım.

Beni istemediğini iliklerime kadar hissettim.

Gözlerimden yaşlar aktı ama dudaklarımdan tek bir kelime süzülmedi.

O gitti, ben kaldım.

O sevmedi, ben sevdim.

Eski günlerde ki gibi uzaktan izlemeye devam ettim.

İmkansızdık ama bir umut belki dedim.

Sonunun çıkmaz olduğunu bile bile, arkama bakmadan yürüdüm.

Duvarları yıkıp kendime bir yol açmam imkansızdı ama içimdeki umut, yapabileceğime inanıyordu.

İnandım.

Güvendim.

Ve ilerledim.

Yolun sonunda ne duvarları yıkabildim ne de yeni bir yol bulabildim.

Geldiğim yere geri dönmek zorundaydım ama ne gücüm kalmıştı ne de isteğim.

Oturdum.

Bekledim.

Belki biri gelir, beni o çıkmazdan kurtarır diye düşündüm.

Ne biri geldi ne de ben gidebildim.

Öylece kaldım.

Sonra geri döndüm.

Zaten sonunun böyle olacağını bilerek çıkmıştım o yola.

En başa döneceğimi hissederek yürümüştüm ama yine de umuda tutunmayı seçmiştim.

Ve anladım ki;

kendimiz bile olsak, her inanç güvene çıkmıyormuş.

Ben o yola yapabileceğime inanarak gittim,

hayal kırıklığıyla döndüm.

Gülmek istemeyen bir adamı güldürmeye çalıştım.

Acıdan zevk alan bir adamı iyileştiremezdim de zaten.

Canımdan biri açtı yarayı,

Sessizce kanadı içim.

Canımın cânânı sardı sonra,