Şuan öyle bi ortamdayım ki fotoğraflayamayacak kadar karanlıktayıma ama ruhsal aydınlığımı anlatamam. Etraf orman, kapkaranlık, sadece içinde yanlız olduğum arabanın camından izlenebilen yıldızlar ve gecenin karanlık renkleri. Açıyorum müzik ve telefonumun işiğini bile kendimden uzaklaştırıyorum. Kış ayı öncesi gelen o gece soğokluğu ve üzerimdeki ceket... resmetmek isterdim, karanlığın tonlarını

Saçların sakladığı anılar değildi oysa. Taşıyamuyırdun adımını bilr kurtulacak bir parça arıyordun. Dün seni mutlu eden saçlarından bugün nefret etmeye başlıyordun. Yüklerden kurtulmak isterken geyecanını kesip atıyordun. Pişmanlık... o dönemde en yoğun hissettiğin duygu yüzünden yeni piimanlıklar yapıyordun

Herkese avucumda bir oda verdim. İnsanların evi olmayı çok istedim, belkide oldum. Ev gibi hissettim ama evim gibi hissedemedim. Kimse bana avuç içinde bir yer ayırmadı. Düşündüm; avuçlari kar taneleri ile doluydu belkide. Bir gün hepsi eriyecek o zaman bile bana uzatılmayacak. O gün de üşümemi istemeyeceklerdir... degil mi?

Bir tarafın kor alevlerin içinde yanmış bir tarafın sular altında boğulmuş ve hala sen varsın, ama tarafsızsın. Bedenin kalmış küllerin bulunmamış.