üniversite de zaman çok hızlı geçiyor derlerdi inanmazdım, hiç bir fikrim dahi olmayan şehire attığım ilk anıları hatırlıyorum da... 2 yıl iyisiyle kötüsüyle, kahkahasıyla göz yaşıyla, bir sürü şehir ve rotalarla, güzel dostluklarla, binlerce fotoğrafla, hiç bir anlamı olmayan sokakların artık anlamlı bir hale gelmesiyle, kalmak istemediğim için haftalarca yerleşmediğim ama daha sonrasında bana ev olan şehirdeki anılarımla, yaşanan heyecanlarla, kalp çarpıntılarıyla, girilen bir sürü sınav ve yaşanan stresiyle ve yazamadığım daha fazlasıyla bana çok şey kattı. öyle her şeyi romantize etmeyi de sevmem ama tekrar yaşadığımı hissettirdiğin ve her gecenin ardında bir sabah olduğunu hatırlattığın için teşekkür ederim 61 :')

bu bayram olmadı ama elbet bir gün couple kombin yapıp bayramlaşmaya gideceğiz oğlum

inan bilmiyorum hayatımda olmaya devam etseydin şuan nasıl bir durumun içerisinde olurduk. hala kuytu köşelerde aklıma geliyorsun. ne kadar acı. saçmalama diyorum kendime kaç yıl geçti, zaten bir olurunuz yoktu. ukte kalan da o ya. hiç bir zaman olurumuzun olmaması. zaten hikaye en başta yazılıydı, ben okumayı yaşamayı seçtim. iyi ki de bunu seçmişim. çok aradı gözlerim seni yürüdüğüm her sokakta. çok defa deli gibi çarptı yüreğim seni bulduğumu düşünüp. ve çok defa umudumu yitirdim. çünkü günün sonunda amansız bir arayıştı bu. bilmiyorum beni bulmayı hiç geçirdin mi aklından. yoksa hala kızgın mısın bana. biliyorsun ne kadar başına buyruk olduğumu halbuki başına bela olmazdım. artık çok geç zaten. buralarda bir söz vardır, "Tek canı sağ olsun da; yel essin, kokusu gelsin." diye. Yel essin, kokun gelsin :')

Ben artık umudumu kestim. Aşk meşk işleri bana göre değil. Biri gelir hayatımda olmak ister bende hak edenle en iyisini yaşarım. Umutlanıp saçma sapan beklentilere girmek gerçekten yıprattı..

Baya uzun zaman oldu buraya uğramayalı. Geçen zamanda bir çok şey değişti ama bir o kadar da her şey aynı monotonluğuyla devam ediyor.

Aidiyet hissim yok oldu. Ev neydi, neresiydi, ne demekti unuttum.

Artık herhangi bir ihtimal kalmadı, bitti dediğim anlarda hayat beni şaşırtmaya önüme hiç tahmin edemediğim ihtimaller çıkarmaya devam etti. Bundandır içimdeki küçük sızı. Yaşanması muhtemel olup yaşanmayan ihtimallerin varlığıdır benim canımı yakan. Keşkelerin arkasına sığınmaktır tek yapabildiğim. Ne adım atacak cesaretim kaldı ne de her şeye bir nokta koyabilecek cesaretim.