Dantel işlemeli beyaz perdeyi yerinden koparıp savurmak istercesine esen akşam yeli, sonuna kadar araladığım pencereden içeri doluyor, yüzüme sert ve keskin bir soğuk bırakıyordu. Rüzgâr öylesine kuvvetliydi ki bir anlığına neden pencere önünde durduğumu, hangi düşüncenin beni buraya sürüklediğini unuttum. Yine de parmaklarım pencerenin kulpuna uzanmadı. Aksine, rüzgâra karışmak istercesine daha çok sokuldum camın aralığına.
Bakışlarım karanlığın içinde siluet hâlinde duran akasya ağacına takıldı. Ben doğduğum gün, birlikte büyüyelim diye toprağa bırakılan o akasya... Adına inat, dallarını aşağı salmış, sararmaya yüz tutmuş yapraklarıyla rüzgâra eşlik ediyordu. Beraber büyümekten çok, birlikte yokluğa karışıyor gibiydik.O an zihnimden geçen yüzlerce cümle arasından birini tutup yazmak istedim ama hepsi sessiz bir haykırıştan ibaretti, dillendiremedim. Bir şarkıya sığınarak susturmak istedim kendimi; ama mıhlanmışçasına yerimde kaldım. En ufak bir hareket, dünyamı başıma yıkacak gibiydi. Şarkıları susuşlarıma değil, kendime sakladım..
Aklımda dönüp duran düşünceler ruhumu parçalarcasına büyüdükçe büyüdü. Sonra, ansızın dağılıp gittiler. Geriye, anlamını yitirmiş bir boşluk ve zamana yüklediğim o tuhaf yavaşlık kaldı.
Bu anı kaybetmek istemedim. Aylardır kaleme yabancılaşmış parmaklarıma bir kâğıt tutuşturdum. Mürekkebinin kokusu odaya yayılan dolma kalemi elime aldım ve her bir detayı sayfaya döktüm. Nefes almak için sığındığım pencere kenarı, kendimle olan savaşı dindirmişti. Kısa bir ânın içinde, hayata ve en çok da kendime duyduğum yabancılık silindi ve rüzga karışıp uzaklaştı.
romaincrisis
annaxmalina
stormborns
andulkaphoto
kianamaiart
prguitarman
titsay
dailybridgerton
dededos
