Herkesten birazcık. Kocaman bir yalnızlıksın.

Başaracağım. Başka seçeneğim olmadığından değil. Başka bir seçenek istemediğimden.

FIRST love vs first LOVE

Şu internette son zamanlarda en sevmediğim şey yemek fiilinin kullanılışı. Yok bunu kim yiyor, yok şunu kim yiyor, yok hilal yelekçiyi kim yiyor, yok şunu kim yiyorsa boğazında kalsın. Ne iğrenç ağızlarınız var ya.

Eskiden sınıfta yapılan yılbaşı çekilişi ne alakaydı ya. Herkes katılmak zorunda kalırdı, kimse istediği hediyeyi alamazdı, kendi aldığı içine sinmezdi, hiç kimseyi mutlu etmezdi. Gerçekten iliğimle kemiğimle nefret ederdim. Hediye süreci halihazırda zor değilmiş gibi bir de duvar kenarı en arkada oturan ve her ders burnunu çeken mertcana hediye seçmeye çalışıyorsun. Ne gerizekalıca bi şey.

Beni öldürmeyen şey yine de beni öldürmeye çalışmıştı.

Canım ülkem iktidara karşı olan herkesle aynı tarafta olmadığını, olamayacağını, olmaması gerektiğini ne zaman anlayacak acaba.

Süpervizörüme “Can i come first next time? Mine finishes right away when it gets a little attention” gibi bir cümle kurdum… Tüm tuhaflıklarımı “kb bu benim ikinci dilim” diyerek örtüyorum. Matthew da her seferinde iki saniyelik şokla suratıma bakıp bozuntuya vermemeye çalışıyor.

Çocukken takı yapıp eşe dosta fahiş fiyata satmaya çalışmadığım için gelişimimde bir basamak eksik kaldı. Gençlikte de baskı tişört işine girmediğim için o boşluğu bir türlü dolduramadım. Kısmet olursa otuzların sonuna doğru ege’de butik bir kafe batırıp aradaki boşluğu kapatmaya çalışacağım.

Instada sürekli karşıma çıkan biri var efe kuzay diye. Bi insanın ses tonu anca bu kadar lavuk olabilir ya her seferinde şaşırıyorum. Tipi hareketleri falan da tam lavuk zaten. Böyle evire çevire dövsem de abla dur vurma diye ağlasa. O derece.

Dostlarımın hepsiyle ortak noktamız fakir geçen çocukluklar. Bir insanın kendi dahil hiçbir yakın arkadaşı anaokuluna gitmez mi.