Fulminare Umbris

Zabieram swój kilim wszędzie ze sobą

Jest za mną na zdjęciach z kolejnych lotnisk i mieszkań

Nieznajomi zaglądają A niech sobie patrzą I tak co roku przeplatam nowe sploty

Wieszam na ścianach

(tysiące lat mają

nadal w nich wiercą)

Ja już maleję,

on jeszcze rośnie

Zamykam w pętlach "nie mów nikomu"

"Czemu tyle czerni" pytają mnie czasem To zwykły jest kolor przecież bywało u mnie gorzej

Kiedy zaczynałam miał pewne wzory Więc przędę na ślepo, zgodnie z zasadą

Mój jest ten kilim. Ale komuś go zostawię, Haczyki obrywa, bo ciężki się zrobił

No i za mocno trochę już daje Dam do wywietrzenia z zapachu krain przeze mnie zwiedzonych

Poza tą jedną.

Kiedyś wyruszę

bo len mają w misternych odcieniach

Być tam... Gdzie Ona, Gdzie w samotności rozbrzmiewa dźwięk kwitnącego księżyca i tonącego w trawie wiatru.

Stać tak... Jak Ona, Ze zwisającymi gałęziami jak ściekającymi łzami, zawieszonymi w przestrzeni i czasie.

Poczuć się... Jak Ona, Zwieszając swoje ramiona w pięknej bezradności, na których zawieszono marzenia tego świata.