κασέτες και βινύλια

έτσι κι αλλιώς

ποτέ δεν ήμουν καλή στην ποίηση

Πόσο πολύ φοβάμαι μην ξεχάσω μια μέρα τον τρόπο που υπήρξαμε.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω τον τρόπο που μπλεκόντουσαν τα δάχτυλα σου στα μαλλιά μου ή το πόσο ταίριαζαν τα χείλη μου με τα δικά σου.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω τη ζεστασιά που ένιωθα στην αγκαλιά σου και τον τρόπο που έσκαγαν τα συναισθήματα μέσα μου σαν πυροτεχνήματα κάθε φορά που με κοίταζες πολλή ώρα στα μάτια.

Τον θυμό που με πλημμύριζε όταν τσακωνόμασταν και την εσωτερική διαμάχη που είχα για το αν ήθελα περισσότερο να σε παρατήσω ή να σε φιλήσω μέχρι να μη μπορώ να αναπνεύσω άλλο.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω το πόσο με ρήμαξες με την απουσία σου.

Και το πόσο με γέμιζες όταν ήσουν κοντά μου.

Πόσο μου έλειπες όταν ήσουν μακριά και πόσο πόναγε το σώμα μου από την επιθυμία μου να σε αγγίξω.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω μια μέρα το πόσο πολύ σε αγάπησα.