فآخته

چراغ ساحل آسودگی‌ها در افق پيداست.

در اين ساحل كه من افتاده‌ام خاموش

غمم دريا، دلم تنهاست،

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق‌هاست!

خروش موج با من می‌كند نجوا:

«که هر كس دل به دريا زد رهایی يافت،

كه هر كس دل به دريا زد رهایی يافت...»

مرا آن دل كه بر دريا زنم نيست

ز پا اين بند خونين بركنم نيست

اميد آن‌كه جان خسته‌ام را

به آن ناديده ساحل افكنم نيست.

مرا بکارید

من اکنون بذری درستکار گشته‌ام

مرا بر الوارهای نور ببندید

از انگشتانم برای کودکان مداد‌رنگی بسازید

گوش‌هایم را بگذارید

تا در میان گلبرگ‌های صدا پاسداری کند

چشمانم را گل میخ کنید

و بر هر دیواری

که در انتظار یادگاریِ کودکی‌ست بیاویزید.

در سینه‌ام بذر مهر بپاشید

تا کودکان خسته از الفباء

در مرغزارهایم بازی کنند.

مرا نکاوید

واژه بودم

زنجیر کلمات گشته‌ام

سخنی نوشتم که دیگران با آرامش بخوانند

من اکنون بذری درستکار گشته‌ام

مرا بکارید

در زمینی استوار جایم دهید

نه در جنگلی که در زیر سایهٔ درختان معیوب باشم

جای من در کنار پنجره‌هاست.

رو اندازش آسمان

زیر‌اندازش زمین بود

لبخند و مهربانی

رَهَم باریک و دوره

تو نیستی،

تا به لطف هوا، به گریهٔ ابر

از زمین رازِ آسمان نچشید.

«تو مرده‌ای، بازگشتی نیست

تو رفته‌ای

صدایت خاموش شده

خونت بر خاک ریخته

پوستم از جنس شبه