Frida

Al het hele jaar ben ik dit boek aan het lezen. Het is niet per se dat ik er moeilijk doorheen kom, maar ik kan niet meer lezen. Overal is afleiding en er is eigenlijk altijd wel wat leukers te doen. Zo jammer dat het niet meer lukt. Hopelijk krijg ik het in de zomervakantie wel uit!

Samengevat is Wij zeggen hier niet halfbroer dus geen typische bildungsroman volgens beide artikelen, omdat de fases niet helemaal overeenkomen met die van een bildungsroman, maar er komen hier wel vele aspecten van naar voren. Dit zie je bijvoorbeeld aan de drie duidelijke fases van opgroeien die ook in de bildungsroman worden genoemd en aan het feit dat het boek voldoet aan vier van de vijf aspecten van een initiatieroman. Ik vraag me overigens wel af of het antwoord op de vraag of Wij zeggen hier niet halfbroer een bildungsroman is, bijdraagt aan het begrijpen en appreciëren van het boek.

Dit is het slot van de beschouwing, die ik heb geschreven voor de Bildungsopdracht uit de 4e klas, ik vond het niet een heel leuke opdracht, zoals je kan zien...

We kijken televisie met het hele gezin. ‘Nu op RTL 4: Ewoud in de getto.’

‘De getto? Het moet toch het getto zijn?’ Zegt mijn vader.

‘Echt niet. Het is gewoon de getto.’ Zegt mijn zus, ‘Iedereen zegt de getto’

‘Nee hoor, getto is gewoon onzijdig’

‘Zeker niet, ik zoek het nu op.’

Even later heeft ze inderdaad gevonden in de Van Dale dat het een onzijdig woord is. Toch kan mijn broer zich er niet bij neerleggen.

‘Niet alles op het internet is waar en op straat zegt iedereen de getto. Het komt toch ook vanuit het Engels?’

Mijn vader begint te lachen.

Zo kan ik nog wel wat voorbeelden geven waarbij mijn vader ons verbeterd. Maar ook hij weet dat de Nederlandse taal aan het veranderen is. Daarom laat hij het soms wel uit zijn hoofd om ons te verbeteren. Wij zijn toch te koppig. Het mag dan niet in de Van Dale staan, maar dat betekent niet dat het woord niet bestaat. Na elke generatie is de taal weer een beetje veranderd. ‘Op werk’ in plaats van ‘op mijn werk’, prima betekent niet meer uitmuntend, maar wel oke. Het is mooi om te zien hoe de taal zich ontwikkeld.

‘Ik ga naar werk.’ Zeg ik.

Mijn vader zegt er niet van. Ook hij is met de taal mee aan het veranderen.

De vraag waar aan het einde iedereen mee zit: Heeft Dorbeck echt bestaan, of was het iemand in het hoofd van Osewoudt, wat zijn moeder ook had? Anders gezegd: is hij een held in het verzet, of een gek, die werkte voor de Duitsers? Deze periode heb ik De donkere kamer van Damokles van W. F. Hermans gelezen. Ik heb er vanaf het begin tot het einde van genoten.

De eerste ontmoeting tussen Dorbeck en Osewoudt:

‘De luitenant haalde een rolfilmpje uit zijn zak. - Geeft u maar hier, zei Osenwoudt. Ik zal mijn best doen, maar ik garandeer niet dat het overmorgen klaar is. Hoe is de naam? - Dorbeck. Met ck.’

Hier lijkt Dorbeck nog een erg echt persoon, maar later twijfel je hier aan. Er gebeurt iets waardoor Osewoudt hem echt nodig heeft:

‘– Dorbeck weet alles. Zoek Dorbeck. Dorbeck moet ergens zijn. Dorbeck weet alles. - Maar Osenwoudt... - Dorbeck moet gevonden worden.’

Maar dan lijkt hij van de aardbodem verdwenen.

Dit is een stukje van mijn beschouwing waarin ik de vraag, Komt de ondergang van Osewoudt in De donkere kamer van damokles overeen met de tragische helden uit renaissancistische tragedies?, heb beantwoord. Uiteindelijk dacht ik van ja, Osewoudt is een tragische held. Maar ik heb hier nog vaak over nagedacht.

De klassieker De uitvreter is geschreven door Nescio. Dit is een pseudoniem van zakenman J.H.F. Grönloh. ‘Het boek dat alle andere boeken overbodig maakt.’ Het verhaal gaat over de vriendschap tussen Bavink, Koekebakker en Japi, de uitvreter. De naam zegt het al, hij was nog al een uitvreter. Bavink had Japi ontmoet op een boot. Eigenlijk had Bavink Japi al veel langer op het oog, want hij zat daar maar, aan de waterkant. Japi vertelde dat hij bezig was te versterven. Dat is dan ook de moraal van het verhaal. Verder gebeurd er niet zo veel, dit is met name omdat Japi niets doet. Opvallend aan dit boek vind ik dat het in het oud nederlands is geschreven. Niet dat dit erg afleid, maar het is wel interessant. Soms kom je weer een woord tegen waarvan je denkt: ‘wat is dat nou voor een woord?’ Maar als je dan twee keer kijkt komt het toch bekend voor. Het is leuk om te zien hoe de nederlandse taal is veranderd. Van sommige woorden zou je verwachten dat ze dat vroeger anders schreven, maar dan is dat toch niet zo. Ook is het een beetje merkwaardig dat de 'ik persoon’ niet het hoofdpersonage is. Bij de meeste boeken die ik lees is dit namelijk wel zo, of anders is het in de 'hij vorm’ geschreven. De ik persoon wordt ook niet echt ontwikkeld, maar Japi wel. Het is interessant om een boek te lezen die op een andere manier is geschreven dan de meeste young adult boeken. Ik heb geleerd dat er vele manieren zijn om een boek te schrijven en dat een boek lang niet altijd over het verhaal moet gaan, maar over de manier waarop je het opschrijft. Ook hoef je niet altijd iets te doen, maar kan je soms gewoon lekker aan de waterkant kan gaan zitten.

Ik vind Mama tandoori niet zo geschikt voor kinderen van mijn leeftijd. Waarom vind ik dat? Een boek vind ik geschikt voor mensen van mijn leeftijd als de hoofdpersoon ongeveer tussen de 9 en de 18 is. Het is ook goed als de hoofdpersoon zo denkt als een kind. Mama tandoori daarentegen heeft als hoofdpersoon iemand die je vader of moeder zou kunnen zijn. Ook is een boek geschikt als je de humor begrijpt of als de humor te maken heeft met jouw omgeving. Maar Mama tandoori heeft humor die ik meestal niet begrijp en die niet gaat over dingen waar ik me mee bezig houd. Een voorbeeld daarvan is dat mama Tandoori in het verhaal praat met heel veel huisbazen, het eindigt er meestal mee dat ze de huur te hoog vindt en dat ze de huisbazen met een pantoffel het huis uit jaagt. Ik vind dat niet zo grappig, misschien ligt dat aan mij, maar als zoiets zo vaak voorkomt in een boek denk ik dat heel veel mensen het saai en niet echt meer grappig vinden. Misschien moeten grote mensen daarom lachen, maar ik, en ik denk veel kinderen, niet.

Mijn broer kwam een keer thuis van school en vertelde dat hij met Nederlands een boek ging schrijven, omdat zijn klas veel te druk was. Een paar maanden later kwam hij thuis met een van de eerste exemplaren van het boek dat hij met zijn klas had geschreven.  Mijn zus vroeg: ‘Welk verhaal vind jij het mooiste?’ ‘Dat van Anne.’ Zei hij. Dus toen gingen we dat verhaal met zijn allen lezen aan tafel. Het ging over kanker, ik moest huilen. Klas 3C van het Vossius heeft samen met haar mentor een boek geschreven. Iedereen heeft een paar verhaaltjes geschreven van ongeveer 3 bladzijden. Ze moesten samen de beste uit kiezen. Zo zijn er ongeveer dertig verhalen in het boek terechtgekomen.

De meeste verhalen vind ik heel mooi. Bij sommige lijkt het echt alsof je er zelf bij bent. Dan helpt het ook wel als je de ervaring kent. Als je bijvoorbeeld iemand in je familie hebt met kanker, of dat je een moeilijke tijd hebt gehad toen je opa dood ging. Maar als het dan niet goed is geschreven dan word niemand er echt in meegetrokken, zelfs niet de mensen die je begrijpen. Je merkt het echt als iemand zijn best heeft gedaan. Je kan zien dat de een er veel meer werk aan heeft besteed dan de ander. Sommige verhalen gaan echt nergens over, maar dan is het wel leuk. Als je niets interessants hebt mee gemaakt, maak het dan interessant. Doe er iets extras’s bij, zorg dat mensen het gaan lezen. Zorg gewoon dat ze worden meegetrokken. Maar er zijn ook echt wel wat saaie verhalen bij. Meestal vind ik een verhaal saai worden als de schrijver afdwaalt van de kern van het verhaal. Als je bijvoorbeeld heel veel bijvoegelijke naamwoorden gaat gebruiken. Als ik de hele tijd zeg dat iets zacht, mooi of synchroon is, dan weten jullie toch niet meer waar het nou echt over gaat? En dan verras je de lezer ook niet meer zo. Meestal geef je gewoon onnodige informatie. Toch is het soms wel mooi als je er een bijvoegelijk naamwoordje of twee in zet.

Ik hoop dat mijn broer het leuk vind dat ik een recensie schrijf over zijn boek. Er is over dit boek ook een stukje in de Volkskrant gekomen, van Arnon Grunberg. Hij schreef dat je de schaamte voor je ouders voorbij moet zijn voor je literatuur kunt schrijven. Ik vind het best een leuk boek. Dit komt omdat er pakkende verhalen in staan, waar mensen proberen zich niet te schamen, maar ook dus heel veel saaie verhalen.

Bij ons thuis zijn boeken belangrijk. Mijn vader werkt bij een uitgeverij en is daardoor heel veel met boeken bezig. Ik denk dat ik daardoor al zo vroeg boeken ben gaan lezen. In elke kamer staat wel een boekenkast en mijn vader neemt elke Kinderboekenweek allemaal boeken voor mij, mijn zus en mijn broer mee. De laatste tijd lees ik veel young adult boeken. Van de meeste van boeken zijn vaak films gemaakt, de hele serie van De hongerspelen is verfilmd. Ik heb een clubje met vrienden van mij en met hen heb ik al die films gezien. Nu ben ik Divergent aan het lezen. Het eerste deel heb ik al uit en ik ga nu het tweede deel lezen. Dit schooljaar is het voor het eerst dat ik weer lid ben van de bibliotheek. Vroeger waren we dat ook maar wij vergeten heel snel dingen en toen moesten we een boete betalen omdat we het boek te lang hadden.

Ik heb dit jaar heel veel gelezen. Boeken die neigen naar literatuur en natuurlijk young adult. Ook ben ik dit jaar begonnen met het lezen van Engelse boeken. Ik heb bijvoorbeeld Harry Potter and the Cursed Child van J.K.Rowling gelezen en voor Engels van John Boyne The boy in the Striped Pyjamas. Voor Nederlands ben ik begonnen om een beetje literatuur te lezen. In heb Soldaten huilen niet van Rindert Kromhout en De aanslag van Harry Mulisch gelezen. Beide boeken vond ik erg mooi.

Soldaten huilen niet heeft me aan het denken gezet over wanneer en hoe je je eigen weg moet volgen.

De aanslag vond ik aan het begin een beetje saai, maar langzamerhand werd het een mooi boek.

Verder heb ik een account bij de bibliotheek aangemaakt. Daar ga ik dus ook regelmatig heen.

In de Nederlandse les hebben we gedichten geschreven. Ik vind het heel leuk om een gedicht te schrijven. Ik vind het daarom ook inspirerend om gedichten van anderen te lezen. Met mijn groepje moest ik iets schrijven over de seizoenen en ik koos de herfst. Ik vind de herfst een heel mooi seizoen.

Dit is maar een klein deel van alles wat ik dit jaar heb gedaan wat met lezen of schrijven te maken heeft. Ik heb van dit jaar genoten. Volgend jaar ga ik met goede moed door!

Soldaten huilen niet is een boek waardoor ik volwassenenboeken beter lezen kan. De hoofdpersoon is ongeveer van mijn leeftijd, en de manier van schrijven heeft me laten nadenken op een andere manier dan kinderboeken dat doen. Dat komt door het interessante tijd- en taalgebruik en de fascinerende hoofdpersoon.

‘Ik staarde haar verbijsterd aan.

Julian is dood. Mijn broer, mijn beste vriend. Dood?’

de herfst kruipt ‘s nachts door alle deuren,

dat is namelijk zijn manier van doen

hij is bezig de warmte te verscheuren,

hij is bezig het licht uit te doen.

   terwijl, terwijl hij komt, denkt hij aan

de kou die de huizen doet schudden

alsof het komt met een hele grote kudde

terwijl hij toch roerloos zijn gang blijft gaan.

  hij doet dit omdat het moet, het is hem opgedragen 

maar toch zit ik soms te denken:

hij doet het voor zijn plezier; hij vindt het leuk

  toch is de herfst wel fijn

de verwarming gaat aan en verscheurt de kou