Bir yap-boz parçasıyım. Ve hep böyle kalmalıyım. Birleştikçe, bütüne yaklaştıkça yok oluyorum. Bana değen her bir parça, uzatılıp geri çekilen her parça canımı yakıyor. Bir yaşam döngüsünü tamamlama, bütün parçalarla birleşmek güç geliyor bana. Bir parça olmalıyım, tek başıma.
Bir parça, bir bütüne ait olabildiği gibi; bir parçayı da oluşturan parçaların olduğunu unutmamak gerek. Senin, bir şeylerin parçası olmanın yanısıra; kendi başına da, birilerinin bütünü olduğun gibi.. ps: bir yapbozdan bahsedebilmemiz için öncelikli olarak onu tamamlayacağımızı değil, tüm parçalarının var olduğunu bilmemiz lazım ~eksik bir parçası olduğunu bildiği bir yapboza başlamak istemez kimse, ne de olsa tek amaç onu tamamlamak. Çok bilmişliğime son bir örnek olarak da; sadece diğer parçalarla yaşamadığımızı; diğer parçalarla problem yaşamamızın, bütününü oluşturduğumuz, ‘bizim’ parçalarımızla da problem yaşayacak olmamız anlamına gelmemeli. Niye mi bu kadar uzattım¿ ‘cause I fuckin’ loved ur thought!^^ It just does not mean that I’ll let you be sad <3
